Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

NOW AND THEN



Τον τελευταίο καιρό τα κανάλια της nova με τα κινούμενα σχέδια έχουν γίνει τα αγαπημένα μου. Όποτε έχει Scooby Doo ξέρω πως έχω τουλάχιστον 15 λεπτά στη διάθεσή μου για να κάνω ότι θέλω (τσιγάρο, καφέ, σιδέρωμα, σφουγγάρισμα κτλ). Εάν σας φαίνεται λίγο, δεν έχετε παιδιά.

Κάποιες ώρες όμως τελειώνουν τα παλιά καλά –tom and jerry, roger rabbit, the Flintstones – και βάζουν τα πιο μοντέρνα παιδικά. Αυτά έχουν διάστημα, μάχες, μαγικά ρολόγια, μεταλλαγμένα σκατουλάκια – και αλλάζω κανάλι. Είναι δυνατόν να μεγαλώσει η μικρή φυσιολογικά βλέποντας φωτιές να βγαίνουν από τα χέρια των κατά τα άλλα γλυκύτατων αρκούδων? Αποκλείεται…. έλεγα.

Σήμερα διάβασα στο facebook (καλά ε, αυτό και αν μπήκε για τα καλά στη ζωή μας) κάτι σχετικό και άρχισα να αμφιβάλλω. Τα κινούμενα σχέδια, τα παραμύθια και τα παιχνίδια με τα οποία μεγαλώσαμε είναι όντως καλύτερα?

Βλέπαμε Ταρζάν. Ένα τύπο που τριγυρνούσε γυμνός και πηδούσε από κλαδί σε κλαδί. Ο μπάτμαν οδηγούσε ένα αυτοκίνητο με 320km/h. Ο Popeye κάπνιζε πίπα και ήταν γεμάτος τατουάζ. Να μη ξεκινήσω με την Olive που δεν ήξερε τι της γινόταν και τι μια αγαπούσε τον Popeye και μετά τον Βρούτο.


Η Σταχτοπούτα γυρνούσε χαράματα (not fully dressed) και η Χιονάτη έμενε σε ένα σπίτι με επτά άνδρες. Ο Αλαντίν ήταν κλέφτης. Ο Πινόκιο έλεγε ψέματα και το Pac-man έτρεχε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με ηλεκτρονική μουσική, τρώγοντας χαπάκια που τον έκαναν να σπιντάρει… Χμμμ… λέω να αρχίσω να αφήνω τη μικρή να βλέπει Pokémon. Είναι γλυκούλικα, πολεμούν το κακό και συνεχώς εξελίσσονται! Μάλλον θα εξελιχθώ και γω.

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Επιστροφή στα παλιά!

Είναι φοβερή η ταχύτητα με την οποία φεύγει ο χρόνος. Πότε ήμουν με την κοιλιά στο στόμα, πότε γέννησα, πότε χρόνισε, πότε τελείωσε η άδεια ανατροφής, σαν χθες. Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο λογικό να μου φαίνεται σαν χθες από τη στιγμή που δεν έχω κοιμηθεί ένα βράδυ από τότε. Η Αγγελίνα μας είναι από εκείνα τα τρισχαριτωμένα παιδάκια που γεννιούνται με τρομερή όρεξη για τη ζωή. Έτσι πήρε την απόφαση να ρουφήξει το κάθε ένα δευτερόλεπτο και προφανώς, ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου.

Όπως και να πέρασε ο καιρός όμως, το θέμα είναι ότι έφτασε η μέρα για να επιστρέψω στη δουλειά. Η ζωή μου θα κάνει αυτή την εβδομάδα τη φιλότιμη προσπάθεια να ξαναμπεί στον παλιό της ρυθμό. Όχι ότι παραπονιέμαι. Είμαι μια από τις ευνοημένες στο θέμα γέννα και άδεια. Και την επαπειλούμενη μου πήρα (σε μένα απαραίτητη προϋπόθεση για να έχουμε το ευτυχές γεγονός) και την 9μηνη άδεια ανατροφής. Επίσης, δεν επιστρέφω σε μια δουλειά που θα με κρατάει πολλές ώρες μακριά από το σπίτι. Καθηγήτρια είμαι, όχι ανθρακωρύχος. Όπως και να έχει πάντως, θα ακολουθήσουν «μεγάλες» αλλαγές.

Τέρμα πλέον το facebook και το cityville ανά πάσα ώρα και στιγμή, τέρμα τα πολύωρα τηλεφωνήματα πίνοντας καφέ εξ’ αποστάσεως με αδερφή, μαμά και ξαδέρφες, τέρμα το μαλλί κοτσίδα και το άβαφο μάτι, τέρμα στις ατέλειωτες σοβαρές διαφωνίες με τη μικρή πάνω στο τι είναι βρώσιμο και τι όχι, (κουλούρι, μαμ, κουλούρι πεταγμένο για τα πουλάκια στην πλατεία, όχι μαμ) και κυρίως τέρμα η άνετη πυτζαμούλα μου (αυτό η αλήθεια είναι θα μου στοιχίσει περισσότερο από τα άλλα). Δεν παραπονιέμαι που γυρίζω στη δουλειά αλλά, πώς να εξηγήσω ότι έλειπα τόσο καιρό και γύρισα πιο κουρασμένη και πιο νυσταγμένη από ποτέ?

Από Παρασκευή –ξανά- προσαρμογή σε νέα δεδομένα λοιπόν. Άντε, καλή μου αρχή!

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Ελληνική μουσική… στα καλύτερά της

Έχω κάνει άπειρες συζητήσεις πάνω στο θέμα ελληνική μουσική και, ναι, ντρέπομαι που το λέω, πάντα υπερασπιζόμουν την ελληνική ποπ. Δεν πάνε να κλέβουν μουσική και να κοτσάρουν πάνω στίχους στα ελληνικά, δεν με πειράζει. Ρουβάς, Βανδή, Μαρτάκης, Παπαρίζου κτλ. εμένα μου αρέσουν. Είναι ευχάριστα, με ρυθμό, ευκολοφάγωτα και ευκολοχώνευτα. Για να μη παρεξηγηθώ, απλά, μου αρέσει και αυτή η μουσική. Το κλασικό μου επιχείρημα ήταν ότι οι στίχοι δεν είναι χειρότεροι από τα ποπ τραγούδια του εξωτερικού, πχ, το αξέχαστο I should be so lucky !!!! Αυτή τη στιγμή όμως, μετά από το κορυφαίο κομμάτι των Καρβέλα – Βίσση… τα παρατάω. Ας τους υπερασπιστεί κανένας άλλος.

Αγάπη είναι ο ιδρώτας στο μπλουζάκι σου

(αυτό το κλισέ πάλι που όλες οι γυναίκες τρελαίνονται για ιδρωμένα κορμιά που

μυρίζουν αντρίλα και όχι axe ποτέ δεν το κατάλαβα !!!???)

Τα σχισμένα τα τσιγάρα στο τασάκι σου

(Ναι. Θα πω και εγώ την αλήθεια. Τον ερωτεύτηκα όταν είδα ότι δεν πετάει ποτέ τα αποτσίγαρα του)

η σκόνη στα παπούτσια που φοράς

(ειδικά όταν δεν τα βγάζει πριν μπει στο φρεσκοσφουγγαρισμένο σαλόνι…)

τα κομμένα νύχια που πετάς

( φτάσαμε και στα kinky!)

η λάμψη των ματιών σου

(αυτό το καταλαβαίνω… πάμε παρακάτω)

το σουσάμι απ' το κουλούρι

στις σχισμούλες των δοντιών σου

(Ο Χριστός κι η μάνα του!)

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Σε αυτές τις "φήμες"

απαντάμε ...

Δεν ξεπουλάμε την Εθνική μας περιουσία με δόσεις.
Ντούκου άμα θέλετε,το συζητάμε.

(γιατί πολύ απλά, ο Έλληνας μυαλό δε βάζει και έτσι οι ατάκες κωμικών προ εικοσαετίας, ισχύουν ακόμη)

"Δεν ξεπουλάμε εμείς την Εθνική μας κληρονομιά με δόσεις. Ντούκου άμα θέλετε, το συζητάμε." - Xάρρυ Kλυνν

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΗΡΕ Ο ΝΩΕ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

Βρέχει και σήμερα. Από τη βαρεμάρα με έχει πιάσει απίστευτος εκνευρισμός. Πως αλλάζουν τα πράγματα. Κάποτε τρελαινόμουνα για τη βροχή. Έβγαινα έξω και δε με ένοιαζε εάν δεν είχα ομπρέλα. Το χαιρόμουνα πραγματικά. Σήκωνα το κεφάλι και άφηνα τη βροχή να πέφτει στο πρόσωπό μου. Έβλεπα τον κόσμο να τρέχει και σκεφτόμουν ότι είναι υπερβολικοί. Τι θα πάθουν με το νερό? Γυρνούσα στο σπίτι και δεν με έπιανε πανικός να βγάλω τα βρεγμένα ρούχα από πάνω μου (έπιανε τη μαμά μου βέβαια). Γελούσα με τη γιαγιά μου που φώναζε να μη βραχούν τα πόδια μου γιατί θα «πάθουν τα γυναικολογικά» μου. Φοιτήτρια όλοι απορούσαν πως μου άρεσε στην Αγγλία. «Πω, πω, χάλια στο Λονδίνο, ε? Βρέχει όλη μέρα» Σιγά το πρόβλημα! Μου άρεσε αυτή η μελαγχολία που μου προκαλούσε η συννεφιά και η βροχή. Έφτιαχνα μια κανάτα γαλλικό καφέ και έβλεπα τη βροχή από το παράθυρο και σκεφτόμουν διάφορα. Το μέλλον, τη ζωή μου, το σπίτι μου. Διάβαζα δίπλα στο παράθυρο ακούγοντας τη βροχή. (Μελό, ξεμελό, εγώ αυτό έκανα). Όποτε είχα παρέα ξεκινούσαμε συζητήσεις που ήταν σχετικά σοβαρές και βγάζαμε μέσα από αναμνήσεις τα εσώψυχά μας στη φόρα. Η βροχή ποτέ δεν μου χαλούσε τα σχέδια. Δεν ήταν πρόβλημα. Ποτέ δεν απαντούσα ότι δεν μπορώ να πάω κάπου ή να κάνω κάτι εξαιτίας της βροχής. Θα ήταν ανήκουστο. Όχι ότι δεν μου άρεσε ο ήλιος. Μην είμαστε υπερβολικοί. Απλά η βροχή δεν ήταν πρόβλημα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν.

1. Αγόρασα μεγάλη ομπρέλα για να μη μπαίνει η βροχή όταν φυσάει.

2. Δεν μπορώ να βγω έξω γιατί δεν κάνει με το μωρό.

3. Δεν μπορώ να βραχώ και να μην αλλάξω κατευθείαν γιατί είμαι επιρρεπής στην βρογχοπνευμονία.

4. Δεν γελάω πλέον με τη γιαγιά μου μια που διαπίστωσα ότι τα «γυναικολογικά» προβλήματα δεν αστειεύονται.

5. Δεν σηκώνω το κεφάλι να δω τη βροχή γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι βαμμένη και όποιος έχει δει μάσκαρα να τρέχει και βρεγμένη πούδρα καταλαβαίνει …

6. Εγώ είμαι αυτή που τρέχει για να μη βραχεί.

7. Από την Αγγλία μου έμεινε το πτυχίο, η βρογχοπνευμονία και άπειρες φωτογραφίες του βροχερού Λονδίνου.

8. Γαλλικό καφέ αποφεύγω να κάνω γιατί δεν προλαβαίνω να τον πιω.

9. Δεν διαβάζω δίπλα στο παράθυρο αλλά δίπλα στο καλοριφέρ.

10. Όταν κοιτάω τη βροχή από το παράθυρο ανησυχώ μη «μπάζει» νερό από πουθενά.

11. Οι σκέψεις που κάνω βλέποντας τη βροχή δεν έχουν καμία σχέση με αυτές κάποτε. Το μέλλον που σκέφτομαι είναι το πολύ κοντινό (τι ώρα θα σταματήσει επιτέλους να βγω να πάρω καρότα να κάνω τις φακές? Σε πόση ώρα σχολάει η Νατάσα να μου φέρει τσιγάρα? Άραγε στις 9 που θα αρχίσει η ζωή της άλλης θα χαλάσει πάλι η nova?), το σπίτι μου (να δεις που η υγρασία θα χειροτερέψει και θα πρέπει να αδειάσω τις ντουλάπες…) η ζωή μου (αυτό δεν άλλαξε. Μεγάλωσα είπαμε, όχι ότι παραιτήθηκα από τη ζωή)

12. Εάν τύχει να έχω καμία εξωτερική δουλειά αναθεματίζω την τύχη μου και παίρνω τηλέφωνο ναν έρθει ταξί… εννοείται!

13. Στις προσκλήσεις απαντώ «πώς να έρθω ρε συ με το μωρό?», «άσε, είναι και αυτή η κ…βροχή», «να τα πούμε καλύτερα αύριο που το Poseidon έδειξε ότι μετά τις 3 δε θα βρέχει?»

14. Δεν συζητώ με φίλους για να βγάλω τα εσώψυχά μου αλλά περνώ την ώρα μου παίζοντας cityville και γράφοντας στο blog.

Τι να πεις? Κάποιοι περπατάνε στη βροχή ενώ άλλοι απλά βρέχονται είπε και ο Roger Miller. Στην πρώτη κατηγορία ανήκα κάποτε, τώρα στη δεύτερη.

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Η εποχή μας!

Παιδιά και Τεχνολογία
Παίζουν στα δάχτυλα το ποντίκι αλλά δεν ξέρουν να δέσουν τα κορδόνια τους

Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011 [ 15:01 ]

ΛΟΝΔΙΝΟ

Τα περισσότερα από τα σημερινά παιδιά ξέρουν να χειρίζονται το ποντίκι του υπολογιστή, αλλά τα βρίσκουν σκούρα όταν ανεβαίνουν σε ένα ποδήλατο. Και ενώ οι επτά στους δέκα μπόμπιρες, ηλικίας δύο ως πέντε ετών, ξέρουν να παίζουν παιχνίδια οnline, λιγότεροι από δύο στους δέκα μπορούν να κολυμπήσουν χωρίς βοήθεια. Τα στοιχεία προέρχονται από έρευνα της εταιρείας AVG, που δραστηριοποιείται στην ασφάλεια στο Internet, και αποδεικνύουν ότι τα παραδοσιακά ορόσημα της παιδικής ηλικίας έχουν αντικατασταθεί από ψηφιακές δεξιότητες.

Οι γονείς βαριούνται ή είναι πολύ απασχολημένοι να βοηθήσουν το βλαστάρι τους να αποκτήσει κάποιες φυσικές δεξιότητες, όπως να μάθει ποδήλατο ή να μάθει να δένει μόνο του τα κορδόνια του παπουτσιού του – και προτιμούν να τα «παρατάνε» για ώρες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή. Ετσι τα μικρά παιδιά, αντί να αποκτούν εμπειρίες από τον πραγματικό κόσμο, αντιγράφουν τις συνήθειες των μεγάλων και γίνονται εξπέρ σε δραστηριότητες που προορίζονται για μεγαλύτερα παιδιά.

Οι εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι όλο και περισσότεροι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους μπροστά στην τηλεόραση αντί να τους μιλούν ή να διαβάζουν βιβλία μαζί τους, γιατί θεωρούν ότι αυτό είναι δουλειά του σχολείου και κανενός άλλου. Η ειδική στην ανάπτυξη των παιδιών Σου Πάλμερ δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα «Daily Mail» ότι, με το να αφήνουμε τα παιδιά να βιώνουν την ύπαρξή τους μέσα από την εικονική πραγματικότητα, καθυστερούμε τη φυσική και πνευματική ανάπτυξή τους. «Συνηθίζουν στη γρήγορη ανταμοιβή που προσφέρει η τεχνολογία και δεν μαθαίνουν να επενδύουν στη συναισθηματική προσπάθεια που είναι απαραίτητη για τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις», τονίζει και προσθέτει: «Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά για να αναπτυχθούν σωστά είναι αληθινό παιχνίδι με πραγματικούς ανθρώπους».

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, που έγινε σε δείγμα 2.200 ατόμων σε 11 χώρες, το 23% των παιδιών ηλικίας δύο ως πέντε ετών είναι σε θέση να κάνει μια κλήση από κινητό τηλέφωνο και το 25% μπορεί να σερφάρει στο Internet. Το ένα στα πέντε ξέρει πως λειτουργούν τα έξυπνα κινητά ή ακόμα και τα iPad. Τα δύο τρίτα ξέρουν να ανοίξουν έναν υπολογιστή και το 73% ξέρει να χειρίζεται το ποντίκι.

Η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική με την απλή καθημερινότητα. Μόνο το 48% των παιδιών γνωρίζει τη διεύθυνση του σπιτιού του και μόνο το ένα τρίτο ξέρει να γράφει το όνομά του. Μόνο το 11% ξέρει να δένει τα κορδόνια του! Ο εκπρόσωπος της AVG Τόνι Ανσκομπ έβαλε το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση: «Ολο και περισσότεροι γονείς θεωρούν τους υπολογιστές και τις ηλεκτρονικές συσκευές σαν μπέιμπι σίτερ», δήλωσε.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=379336&dt=20/01/2011#ixzz1BfXT8y2P