Μια φορά και ένα καιρό ήταν ο δάσκαλος...

Δεν μπορεί, πλάκα μας κάνουν από το υπουργείο. Πήρες πτυχίο, άρα έχεις τις βασικές γνώσεις. Έδωσες ΑΣΕΠ και πέρασες, άρα, έχεις ξαναεξεταστεί σε γνώσεις και παιδαγωγικά θέματα. Δούλεψες 5 χρόνια ωρομίσθιος για 6.30 ευρώ/ώρα σε χωριά μιάμιση ώρα μακριά από το σπίτι κατοικίας σου (γιατί από το σπίτι σου είσαι δυο τρία νησιά μακριά), άρα, έχεις προϋπηρεσία και κάποια εμπειρία. Έφτασες τα 32 και επιτέλους σου λένε «τώρα είσαι έτοιμος να μπεις σε τάξη». Νιώθεις τυχερός. Άλλες ειδικότητες διορίζονται σε μεγαλύτερη ηλικία. Φαντάστηκες ότι τελείωσαν τα προβλήματά σου αλλά ΌΧΙ.

Τώρα, αποφάσισαν κάποιοι ότι πρέπει να αξιολογούμαστε πιο συχνά. Κάθε χρόνο για την ακρίβεια. Σκέψεις? Άπειρες. Απορίες? Περισσότερες και από τρίχρονο. Συναισθήματα? Πιο μπερδεμένα και από ενός μελλόνυμφου. Αντίδραση? ??? ???

Και άντε να το δεχτείς. Ίσως τελικά να είναι σημαντικό να γίνει. Ίσως η γνώση της ξένης γλώσσας για παράδειγμα να είναι κάτι σαν τις γνώσεις στους υπολογιστές που όλα αλλάζουν κάθε δύο χρόνια και πρέπει να μαθαίνεις καινούργια software και hardware. Πρέπει να αποδεικνύεις συνεχώς ότι οι γνώσεις και η συμπεριφορά σου μέσα στην τάξη κρατιέται στα αποδεκτά επίπεδα. Ίσως. Είναι πολλοί εκπαιδευτικοί που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Παλιοί και νεώτεροι. Πολλοί είναι υπέρ (κατά βάση άσχετοι με το επάγγελμα) και υποστηρίζουν ότι πρέπει να ξανάρθει ο "επιθεωρητής στο σχολείο για να «βάλει μια τάξη»". Ακούς παντού, «τότε ήταν καλύτερα. Όλοι οι καθηγητές έκαναν τη δουλειά τους. Αχ, δεν ξέρετε εσείς».

Οκ. Εδώ όμως ξεκινάνε όμως οι υποσημειώσεις.

Α. Να μη ξεχνάμε ότι ακόμη και εμείς, οι νεώτερες γενιές εκπαιδευτικών που δεν έχουμε καμία εμπειρία από «επιθεώρηση», όλο και από κάποιο μεγάλο εκπαιδευτικό όμιλο περάσαμε πριν διοριστούμε και γνωρίζουμε τι θα πει να μπει ξαφνικά κάποιος μέσα στο μάθημα για να δει πως και τι λες. Δεν είμαστε από άλλο πλανήτη.

Β. Τα σχολεία και γενικώς το εκπαιδευτικό σύστημα δεν πήρε την κάτω βόλτα όταν σταμάτησε ο έλεγχος αυτού του τύπου. Οι λόγοι είναι κοινωνικοί, οικονομικοί και κυρίως, πολιτικοί. Αλλά αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα συζήτησης.

Γ. Ποιος θα αξιολογεί? Ποιος ξέρει καλύτερα να αξιολογήσει έναν εκπαιδευτικό από έναν άλλο εκπαιδευτικό –που έχει περάσει όμως από τάξη, όχι να ξέρει την έννοια της διδασκαλίας θεωρητικά και μόνο μέσα από τα βιβλία. Έχουμε μάθει εδώ στην Ελλάδα ότι εάν κάποιος έχει μια θέση, πχ. Σχολικός σύμβουλος, γνωρίζει. Έτσι, γενικά και αορίστως, γνωρίζει. Εδώ γελάμε. Υπάρχουν, ως γνωστόν, πάμπολλες περιπτώσεις συμβούλων που δεν έχουν πατήσει στην τάξη. Υπάρχουν δήθεν συνάδελφοι που έρχονται για να κάνουν σεμινάρια -γιατί έχουν κάποιο υπεύθυνο πόστο- και απλά διαβάζουν το φυλλάδιο μας έχουν μοιράσει, λες και δεν μπορούσαν απλά να το στείλουν. Υπάρχουν άτομα σε υπεύθυνες θέσεις που υποδεικνύουν σε εκπαιδευτικούς που διορίστηκαν σε σχολείο που δεν έχει πίνακα στην τάξη πώς να κάνουν μάθημα με τη χρήση power point !!!! και το σεμινάριο δεν γίνεται με τη χρήση power point!!!!! Πρώην εκπαιδευτικοί, τώρα σε υπεύθυνες θέσεις του υπουργείου που δεν εμφανίζονται στο πόστο τους! Σε λίγο η συνομιλία με κάποιους θα γίνεται μόνο μέσω skype –εάν μάθουν πως γίνεται αυτό. Ποιος λοιπόν θα με αξιολογήσει? Ποιος θα πάρει αυτήν την υπεύθυνη θέση? Ποιος θα έχει αυτό το καλό πόστο? Στην τελική πόσο το πουλάτε, γιατί με ενδιαφέρει?

Δ. Ακούστηκαν πολλά για τα κριτήρια αξιολόγησης. Ένα από αυτά είναι η συμμετοχή των παιδιών στην τάξη. Άλλο η απόδοση στο μάθημα. Η τελική επίτευξη στόχου. Οι απουσίες παιδιών στο μάθημα. Ας γελάσω. Θα ισχύει το ίδιο σε όλη την Ελλάδα? Γιατί ο μαθητής ο δικός μου, ξυπνάει στις 6 στο χωριό και στις 8.10 φτάνει στο σχολείο. Σχολάει και πάει φροντιστήριο –πανελλαδικό εθιμοτυπικό προετοιμασίας για τις εξετάσεις- γιατί δεν προλαβαίνει να επιστρέψει σπίτι. Επιστρέφει αργά στο σπίτι και έχει περίπου δυο ώρες να διαβάσει, να φάει, να ξεκουραστεί και φτου ξανά και από την αρχή. Φαντάζομαι, έτσι περίπου ζει και ο μέσος μαθητής στην Καλαμαριά και στη Γλυφάδα, ε?

Ε. Όταν μιλάμε για επίτευξη στόχων, τι ακριβώς εννοούμε? Την επιτυχία στις πανελλαδικές? Με βάση τις προηγούμενες δηλαδή ίσες ευκαιρίες που δίνονται στα παιδιά? Και πως περιμένεις να γράψουν καλά στις πανελλαδικές στο μάθημα επιλογής της ξένης γλώσσας ή στο σχέδιο όταν δεν μας δίνεις την άδεια να το διδάξουμε?

ΣΤ. Πως θα καταλάβει κάποιος ότι εγώ κάνω τη δουλειά μου καλά όταν οι μαθητές δεν έχουν την ευκαιρία να κάνουν μάθημα όπως πρέπει στην ξένη γλώσσα και να πάρουν το δίπλωμα μέσα από το σχολείο –ενώ κάνουν αγγλικά επί δέκα χρόνια και θα έπρεπε να έχουν φτάσει σε αυτό το επίπεδο? Θα δείξουν το πτυχίο που πήραν πληρώνοντας χρόνια ολόκληρα το φροντιστήριο?

Ζ. Κριτήριο είναι επίσης οι πρωτοβουλίες που παίρνει ο εκπαιδευτικός. Δηλαδή? Η συμμετοχή στις εκδρομές –που δεν θα πληρωθείς – να αναλαμβάνεις πολιτιστικά προγράμματα –που δεν μπορείς γιατί δεν σου δίνουν μία οπότε πρέπει να πληρώσεις εσύ τα πάντα - ή θεωρείται πρωτοβουλία το να είμαι υπεύθυνη να κατεβάσω το διακόπτη σε περίπτωση σεισμού και πυρκαγιάς –τη Λόλα απ’ τη φωτιά ποιος θα τη βγάλει-? Διευκρίνιση?

Η. Κριτήριο λένε, θα είναι και η συμπεριφορά και η σχέση με τους συναδέλφους και το ομαδικό πνεύμα κτλ. Φοβερό! Και αυτό φαντάζομαι θα το κρίνει ο σύλλογος ή κάποιος άλλος από το σχολείο. Τα παιδία παίζει δηλαδή.

Όλα αυτά μου θυμίζουν το θεϊκό του Αρκά, «Δημοκρατία είναι τέσσερις λύκοι και ένα πρόβατο να ψηφίζουν για φαγητό». Γιατί έχω την εντύπωση πως ότι και να κάνω εγώ θα βγω χαμένη?

Γνωρίζω ότι τίποτα από όσα έγραψα δεν είναι πρωτότυπο. Ξέρω ότι πολλοί τα έχουμε σκεφτεί. Απλά, ήθελα να τα καταγράψω για ψυχοθεραπευτικούς λόγους. Ή αυτό ή βουτιά στο Ικάριο.

NOW AND THEN

Τον τελευταίο καιρό τα κανάλια της nova με τα κινούμενα σχέδια έχουν γίνει τα αγαπημένα μου. Όποτε έχει Scooby Doo ξέρω πως έχω τουλάχιστον 15 λεπτά στη διάθεσή μου για να κάνω ότι θέλω (τσιγάρο, καφέ, σιδέρωμα, σφουγγάρισμα κτλ). Εάν σας φαίνεται λίγο, δεν έχετε παιδιά.

Κάποιες ώρες όμως τελειώνουν τα παλιά καλά –tom and jerry, roger rabbit, the Flintstones – και βάζουν τα πιο μοντέρνα παιδικά. Αυτά έχουν διάστημα, μάχες, μαγικά ρολόγια, μεταλλαγμένα σκατουλάκια – και αλλάζω κανάλι. Είναι δυνατόν να μεγαλώσει η μικρή φυσιολογικά βλέποντας φωτιές να βγαίνουν από τα χέρια των κατά τα άλλα γλυκύτατων αρκούδων? Αποκλείεται…. έλεγα.

Σήμερα διάβασα στο facebook (καλά ε, αυτό και αν μπήκε για τα καλά στη ζωή μας) κάτι σχετικό και άρχισα να αμφιβάλλω. Τα κινούμενα σχέδια, τα παραμύθια και τα παιχνίδια με τα οποία μεγαλώσαμε είναι όντως καλύτερα?

Βλέπαμε Ταρζάν. Ένα τύπο που τριγυρνούσε γυμνός και πηδούσε από κλαδί σε κλαδί. Ο μπάτμαν οδηγούσε ένα αυτοκίνητο με 320km/h. Ο Popeye κάπνιζε πίπα και ήταν γεμάτος τατουάζ. Να μη ξεκινήσω με την Olive που δεν ήξερε τι της γινόταν και τι μια αγαπούσε τον Popeye και μετά τον Βρούτο.

Η Σταχτοπούτα γυρνούσε χαράματα (not fully dressed) και η Χιονάτη έμενε σε ένα σπίτι με επτά άνδρες. Ο Αλαντίν ήταν κλέφτης. Ο Πινόκιο έλεγε ψέματα και το Pac-man έτρεχε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με ηλεκτρονική μουσική, τρώγοντας χαπάκια που τον έκαναν να σπιντάρει… Χμμμ… λέω να αρχίσω να αφήνω τη μικρή να βλέπει Pokémon. Είναι γλυκούλικα, πολεμούν το κακό και συνεχώς εξελίσσονται! Μάλλον θα εξελιχθώ και γω.

Επιστροφή στα παλιά!

Είναι φοβερή η ταχύτητα με την οποία φεύγει ο χρόνος. Πότε ήμουν με την κοιλιά στο στόμα, πότε γέννησα, πότε χρόνισε, πότε τελείωσε η άδεια ανατροφής, σαν χθες. Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο λογικό να μου φαίνεται σαν χθες από τη στιγμή που δεν έχω κοιμηθεί ένα βράδυ από τότε. Η Αγγελίνα μας είναι από εκείνα τα τρισχαριτωμένα παιδάκια που γεννιούνται με τρομερή όρεξη για τη ζωή. Έτσι πήρε την απόφαση να ρουφήξει το κάθε ένα δευτερόλεπτο και προφανώς, ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου.

Όπως και να πέρασε ο καιρός όμως, το θέμα είναι ότι έφτασε η μέρα για να επιστρέψω στη δουλειά. Η ζωή μου θα κάνει αυτή την εβδομάδα τη φιλότιμη προσπάθεια να ξαναμπεί στον παλιό της ρυθμό. Όχι ότι παραπονιέμαι. Είμαι μια από τις ευνοημένες στο θέμα γέννα και άδεια. Και την επαπειλούμενη μου πήρα (σε μένα απαραίτητη προϋπόθεση για να έχουμε το ευτυχές γεγονός) και την 9μηνη άδεια ανατροφής. Επίσης, δεν επιστρέφω σε μια δουλειά που θα με κρατάει πολλές ώρες μακριά από το σπίτι. Καθηγήτρια είμαι, όχι ανθρακωρύχος. Όπως και να έχει πάντως, θα ακολουθήσουν «μεγάλες» αλλαγές.

Τέρμα πλέον το facebook και το cityville ανά πάσα ώρα και στιγμή, τέρμα τα πολύωρα τηλεφωνήματα πίνοντας καφέ εξ’ αποστάσεως με αδερφή, μαμά και ξαδέρφες, τέρμα το μαλλί κοτσίδα και το άβαφο μάτι, τέρμα στις ατέλειωτες σοβαρές διαφωνίες με τη μικρή πάνω στο τι είναι βρώσιμο και τι όχι, (κουλούρι, μαμ, κουλούρι πεταγμένο για τα πουλάκια στην πλατεία, όχι μαμ) και κυρίως τέρμα η άνετη πυτζαμούλα μου (αυτό η αλήθεια είναι θα μου στοιχίσει περισσότερο από τα άλλα). Δεν παραπονιέμαι που γυρίζω στη δουλειά αλλά, πώς να εξηγήσω ότι έλειπα τόσο καιρό και γύρισα πιο κουρασμένη και πιο νυσταγμένη από ποτέ?

Από Παρασκευή –ξανά- προσαρμογή σε νέα δεδομένα λοιπόν. Άντε, καλή μου αρχή!

Ελληνική μουσική… στα καλύτερά της

Έχω κάνει άπειρες συζητήσεις πάνω στο θέμα ελληνική μουσική και, ναι, ντρέπομαι που το λέω, πάντα υπερασπιζόμουν την ελληνική ποπ. Δεν πάνε να κλέβουν μουσική και να κοτσάρουν πάνω στίχους στα ελληνικά, δεν με πειράζει. Ρουβάς, Βανδή, Μαρτάκης, Παπαρίζου κτλ. εμένα μου αρέσουν. Είναι ευχάριστα, με ρυθμό, ευκολοφάγωτα και ευκολοχώνευτα. Για να μη παρεξηγηθώ, απλά, μου αρέσει και αυτή η μουσική. Το κλασικό μου επιχείρημα ήταν ότι οι στίχοι δεν είναι χειρότεροι από τα ποπ τραγούδια του εξωτερικού, πχ, το αξέχαστο I should be so lucky !!!! Αυτή τη στιγμή όμως, μετά από το κορυφαίο κομμάτι των Καρβέλα – Βίσση… τα παρατάω. Ας τους υπερασπιστεί κανένας άλλος.

Αγάπη είναι ο ιδρώτας στο μπλουζάκι σου

(αυτό το κλισέ πάλι που όλες οι γυναίκες τρελαίνονται για ιδρωμένα κορμιά που

μυρίζουν αντρίλα και όχι axe ποτέ δεν το κατάλαβα !!!???)

Τα σχισμένα τα τσιγάρα στο τασάκι σου

(Ναι. Θα πω και εγώ την αλήθεια. Τον ερωτεύτηκα όταν είδα ότι δεν πετάει ποτέ τα αποτσίγαρα του)

η σκόνη στα παπούτσια που φοράς

(ειδικά όταν δεν τα βγάζει πριν μπει στο φρεσκοσφουγγαρισμένο σαλόνι…)

τα κομμένα νύχια που πετάς

( φτάσαμε και στα kinky!)

η λάμψη των ματιών σου

(αυτό το καταλαβαίνω… πάμε παρακάτω)

το σουσάμι απ' το κουλούρι

στις σχισμούλες των δοντιών σου

(Ο Χριστός κι η μάνα του!)

Σε αυτές τις "φήμες"

απαντάμε ...

Δεν ξεπουλάμε την Εθνική μας περιουσία με δόσεις.

Ντούκου άμα θέλετε,το συζητάμε.

(γιατί πολύ απλά, ο Έλληνας μυαλό δε βάζει και έτσι οι ατάκες κωμικών προ εικοσαετίας, ισχύουν ακόμη)

"Δεν ξεπουλάμε εμείς την Εθνική μας κληρονομιά με δόσεις. Ντούκου άμα θέλετε, το συζητάμε." - Xάρρυ Kλυνν

ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΗΡΕ Ο ΝΩΕ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

Βρέχει και σήμερα. Από τη βαρεμάρα με έχει πιάσει απίστευτος εκνευρισμός. Πως αλλάζουν τα πράγματα. Κάποτε τρελαινόμουνα για τη βροχή. Έβγαινα έξω και δε με ένοιαζε εάν δεν είχα ομπρέλα. Το χαιρόμουνα πραγματικά. Σήκωνα το κεφάλι και άφηνα τη βροχή να πέφτει στο πρόσωπό μου. Έβλεπα τον κόσμο να τρέχει και σκεφτόμουν ότι είναι υπερβολικοί. Τι θα πάθουν με το νερό? Γυρνούσα στο σπίτι και δεν με έπιανε πανικός να βγάλω τα βρεγμένα ρούχα από πάνω μου (έπιανε τη μαμά μου βέβαια). Γελούσα με τη γιαγιά μου που φώναζε να μη βραχούν τα πόδια μου γιατί θα «πάθουν τα γυναικολογικά» μου. Φοιτήτρια όλοι απορούσαν πως μου άρεσε στην Αγγλία. «Πω, πω, χάλια στο Λονδίνο, ε? Βρέχει όλη μέρα» Σιγά το πρόβλημα! Μου άρεσε αυτή η μελαγχολία που μου προκαλούσε η συννεφιά και η βροχή. Έφτιαχνα μια κανάτα γαλλικό καφέ και έβλεπα τη βροχή από το παράθυρο και σκεφτόμουν διάφορα. Το μέλλον, τη ζωή μου, το σπίτι μου. Διάβαζα δίπλα στο παράθυρο ακούγοντας τη βροχή. (Μελό, ξεμελό, εγώ αυτό έκανα). Όποτε είχα παρέα ξεκινούσαμε συζητήσεις που ήταν σχετικά σοβαρές και βγάζαμε μέσα από αναμνήσεις τα εσώψυχά μας στη φόρα. Η βροχή ποτέ δεν μου χαλούσε τα σχέδια. Δεν ήταν πρόβλημα. Ποτέ δεν απαντούσα ότι δεν μπορώ να πάω κάπου ή να κάνω κάτι εξαιτίας της βροχής. Θα ήταν ανήκουστο. Όχι ότι δεν μου άρεσε ο ήλιος. Μην είμαστε υπερβολικοί. Απλά η βροχή δεν ήταν πρόβλημα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν.

1. Αγόρασα μεγάλη ομπρέλα για να μη μπαίνει η βροχή όταν φυσάει.

2. Δεν μπορώ να βγω έξω γιατί δεν κάνει με το μωρό.

3. Δεν μπορώ να βραχώ και να μην αλλάξω κατευθείαν γιατί είμαι επιρρεπής στην βρογχοπνευμονία.

4. Δεν γελάω πλέον με τη γιαγιά μου μια που διαπίστωσα ότι τα «γυναικολογικά» προβλήματα δεν αστειεύονται.

5. Δεν σηκώνω το κεφάλι να δω τη βροχή γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι βαμμένη και όποιος έχει δει μάσκαρα να τρέχει και βρεγμένη πούδρα καταλαβαίνει …

6. Εγώ είμαι αυτή που τρέχει για να μη βραχεί.

7. Από την Αγγλία μου έμεινε το πτυχίο, η βρογχοπνευμονία και άπειρες φωτογραφίες του βροχερού Λονδίνου.

8. Γαλλικό καφέ αποφεύγω να κάνω γιατί δεν προλαβαίνω να τον πιω.

9. Δεν διαβάζω δίπλα στο παράθυρο αλλά δίπλα στο καλοριφέρ.

10. Όταν κοιτάω τη βροχή από το παράθυρο ανησυχώ μη «μπάζει» νερό από πουθενά.

11. Οι σκέψεις που κάνω βλέποντας τη βροχή δεν έχουν καμία σχέση με αυτές κάποτε. Το μέλλον που σκέφτομαι είναι το πολύ κοντινό (τι ώρα θα σταματήσει επιτέλους να βγω να πάρω καρότα να κάνω τις φακές? Σε πόση ώρα σχολάει η Νατάσα να μου φέρει τσιγάρα? Άραγε στις 9 που θα αρχίσει η ζωή της άλλης θα χαλάσει πάλι η nova?), το σπίτι μου (να δεις που η υγρασία θα χειροτερέψει και θα πρέπει να αδειάσω τις ντουλάπες…) η ζωή μου (αυτό δεν άλλαξε. Μεγάλωσα είπαμε, όχι ότι παραιτήθηκα από τη ζωή)

12. Εάν τύχει να έχω καμία εξωτερική δουλειά αναθεματίζω την τύχη μου και παίρνω τηλέφωνο ναν έρθει ταξί… εννοείται!

13. Στις προσκλήσεις απαντώ «πώς να έρθω ρε συ με το μωρό?», «άσε, είναι και αυτή η κ…βροχή», «να τα πούμε καλύτερα αύριο που το Poseidon έδειξε ότι μετά τις 3 δε θα βρέχει?»

14. Δεν συζητώ με φίλους για να βγάλω τα εσώψυχά μου αλλά περνώ την ώρα μου παίζοντας cityville και γράφοντας στο blog.

Τι να πεις? Κάποιοι περπατάνε στη βροχή ενώ άλλοι απλά βρέχονται είπε και ο Roger Miller. Στην πρώτη κατηγορία ανήκα κάποτε, τώρα στη δεύτερη.

Η εποχή μας!

Παιδιά και Τεχνολογία
Παίζουν στα δάχτυλα το ποντίκι αλλά δεν ξέρουν να δέσουν τα κορδόνια τους

Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011 [ 15:01 ]

ΛΟΝΔΙΝΟ

Τα περισσότερα από τα σημερινά παιδιά ξέρουν να χειρίζονται το ποντίκι του υπολογιστή, αλλά τα βρίσκουν σκούρα όταν ανεβαίνουν σε ένα ποδήλατο. Και ενώ οι επτά στους δέκα μπόμπιρες, ηλικίας δύο ως πέντε ετών, ξέρουν να παίζουν παιχνίδια οnline, λιγότεροι από δύο στους δέκα μπορούν να κολυμπήσουν χωρίς βοήθεια. Τα στοιχεία προέρχονται από έρευνα της εταιρείας AVG, που δραστηριοποιείται στην ασφάλεια στο Internet, και αποδεικνύουν ότι τα παραδοσιακά ορόσημα της παιδικής ηλικίας έχουν αντικατασταθεί από ψηφιακές δεξιότητες.

Οι γονείς βαριούνται ή είναι πολύ απασχολημένοι να βοηθήσουν το βλαστάρι τους να αποκτήσει κάποιες φυσικές δεξιότητες, όπως να μάθει ποδήλατο ή να μάθει να δένει μόνο του τα κορδόνια του παπουτσιού του – και προτιμούν να τα «παρατάνε» για ώρες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή. Ετσι τα μικρά παιδιά, αντί να αποκτούν εμπειρίες από τον πραγματικό κόσμο, αντιγράφουν τις συνήθειες των μεγάλων και γίνονται εξπέρ σε δραστηριότητες που προορίζονται για μεγαλύτερα παιδιά.

Οι εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι όλο και περισσότεροι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους μπροστά στην τηλεόραση αντί να τους μιλούν ή να διαβάζουν βιβλία μαζί τους, γιατί θεωρούν ότι αυτό είναι δουλειά του σχολείου και κανενός άλλου. Η ειδική στην ανάπτυξη των παιδιών Σου Πάλμερ δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα «Daily Mail» ότι, με το να αφήνουμε τα παιδιά να βιώνουν την ύπαρξή τους μέσα από την εικονική πραγματικότητα, καθυστερούμε τη φυσική και πνευματική ανάπτυξή τους. «Συνηθίζουν στη γρήγορη ανταμοιβή που προσφέρει η τεχνολογία και δεν μαθαίνουν να επενδύουν στη συναισθηματική προσπάθεια που είναι απαραίτητη για τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις», τονίζει και προσθέτει: «Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά για να αναπτυχθούν σωστά είναι αληθινό παιχνίδι με πραγματικούς ανθρώπους».

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, που έγινε σε δείγμα 2.200 ατόμων σε 11 χώρες, το 23% των παιδιών ηλικίας δύο ως πέντε ετών είναι σε θέση να κάνει μια κλήση από κινητό τηλέφωνο και το 25% μπορεί να σερφάρει στο Internet. Το ένα στα πέντε ξέρει πως λειτουργούν τα έξυπνα κινητά ή ακόμα και τα iPad. Τα δύο τρίτα ξέρουν να ανοίξουν έναν υπολογιστή και το 73% ξέρει να χειρίζεται το ποντίκι.

Η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική με την απλή καθημερινότητα. Μόνο το 48% των παιδιών γνωρίζει τη διεύθυνση του σπιτιού του και μόνο το ένα τρίτο ξέρει να γράφει το όνομά του. Μόνο το 11% ξέρει να δένει τα κορδόνια του! Ο εκπρόσωπος της AVG Τόνι Ανσκομπ έβαλε το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση: «Ολο και περισσότεροι γονείς θεωρούν τους υπολογιστές και τις ηλεκτρονικές συσκευές σαν μπέιμπι σίτερ», δήλωσε.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=379336&dt=20/01/2011#ixzz1BfXT8y2P

ΜΑΜΑ, ΕΔΩ ΜΕΝΩ!!!

Κάτι μέρες σαν και αυτές φοβάμαι γιατί δεν είμαι και πολύ καλή στα μακροβούτια. Βγαίνω από το σπίτι και πάντα χαιρετώ τον άντρα μου λέγοντας "εάν δεις οτι δεν έρχομαι, να πεις στη μικρή οτι την λατρεύω και να φροντίσεις να σπουδάσει".

Ντροπή μας! Ας γίνει επιτέλους κάτι πριν χρειαστεί να απαντώ σε ερωτήσεις του στυλ "μαμά, αφού έχουμε θάλασσα στο μπαλκόνι γιατί δεν κάνουμε μπάνιο εδώ και πηγαίνουμε στην Τσαμαδού που έχει ανηφόρα?"

Γνώση και θρησκεία

16/10/2010 - 14:53

Γράφει η Αννα Φραγκουδάκη

Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε η είδηση ότι η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να μελετήσει σχολικά βιβλία για να κρίνει την καταλληλότητά τους. Βεβαίως στην Εκκλησία ανήκει το κατάλληλο περιεχόμενο της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης. Η Ιερά Σύνοδος όμως δεν αναφέρθηκε στα βιβλία των Θρησκευτικών αλλά και άλλων μαθημάτων.

Τεράστιο το ερωτηματικό. Πώς είναι δυνατό να υπάρξει κρίση για την ορθότητα ή όχι της όποιας γνώσης για οποιοδήποτε επιστημονικό αντικείμενο, με γνώμονα τους κανόνες του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος και τη θρησκευτική αλήθεια;

#Η γνώση γενικά στηρίζεται στον ορθολογισμό, πηγάζει από την έρευνα και προχωρεί με φάρο την αμφιβολία. Σε κάθε βήμα αμφισβητεί την ήδη κατακτημένη γνώση, για να προχωρήσει στην καινούργια, πορεία που δεν έχει τέλος. Η θρησκεία αντίθετα έχει μοναδικό θεμέλιο την πίστη. Η Εκκλησία μεταδίδει τον θείο λόγο, άρα παραμερίζει τη λογική και διδάσκει την αλήθεια. Η αναρώτηση για την αλήθεια είναι βλασφημία και η αμφιβολία αμάρτημα. Πώς είναι ποτέ δυνατό να κρίνει ο οφθαλμός της εκκλησίας την «ορθότητα» της γνώσης; Πώς θα κρίνει το προϊόν του ορθολογισμού και της αμφιβολίας ο μεταδότης της πίστης και εκφραστής της θείας αλήθειας;

#Το θέμα δεν είναι αν «πρέπει» ή όχι να κρίνει η Εκκλησία τα προϊόντα της γνώσης που διδάσκει το σχολείο. Δεν είναι αντικειμενικά δυνατό να τα κρίνει, εφόσον ως Εκκλησία θα έχει οπωσδήποτε κριτήριο την πίστη και γνώμονα τους κανόνες του δόγματος. Πώς είναι νοητό με κριτήριο την πίστη να πάρει μέρος στον κοινωνικό διάλογο για την ορθότητα και την αποδειξιμότητα των προϊόντων επιστημονικής έρευνας;

#Εξ ορισμού ανορθολογικός, εκ των κανόνων του αποτρεπτικός της έρευνας και με αποστολή το κήρυγμα της αλήθειας, ο λόγος της εκκλησίας αρνείται τη λογική και την αμφιβολία. Η ίδια άλλωστε η υπέρτατη αλήθεια αποκλείει τον λογικό της χειρισμό. Αρα η εκκλησία και η επιστήμη βαδίζουν δρόμους παράλληλους που αντικειμενικά δεν συναντώνται. Ο λόγος της εκκλησίας και εκείνος της επιστήμης είναι δύο παράλληλες στην ανθρώπινη ιστορία ευθείες που δεν μπορούν να συναντηθούν.

από ΤΑ ΝΕΑ ONLINE

Άντε πάλι. Μια από τα ίδια. Εδώ ο κόσμος πάει να τρελαθεί από τα προβλήματα και η Εκκλησία το χαβά της. Θα λογοκρίνουν και τις βασικές αρχές της φυσικής? Μήπως θα ξανα-αφορίσουμε το Δαρβίνο? Θα ξαναγράψουμε την ιστορία για να τονίσουμε τη μεγάλη βοήθεια της Εκκλησίας σε κρίσιμες στιγμές επαναστάσεων μια που άρχισε να αμφισβητείται? Πότε επιτέλους θα τους πει κάποιος ΟΧΙ? Όλα τα λέει η τελευταία φράση του άρθρου: Ο λόγος της εκκλησίας και εκείνος της επιστήμης είναι δύο παράλληλες στην ανθρώπινη ιστορία ευθείες που δεν μπορούν να συναντηθούν. Ας το εμπεδώσουν!!!

Τυχαίο? Δεν νομίζω!

30 χρόνια στα ελληνικά σχολεία -μαθήτρια και καθηγήτρια έχουν αλλάξει πολλά αλλά ένα μένει αναλλοίωτο, οι μαθητές μας έχουν φαντασία....

Αγγελίνα!

Στις 27 Ιουνίου η πανέμορφη, πανέξυπνη, τσαχπίνα θεά μου κλείνει τον τρίτο της μήνα। Τρεις μήνες την έχω στην αγκαλιά μου –κυριολεκτώ, δεν κάθεται πουθενά αλλού πέρα από τα χέρια μου ή τον μαρσιππο (τρομερή εφεύρεση)- και εννοείται ότι δεν την χορταίνω। Έχει μεγαλώσει και έχει αλλάξει πολύ. Συνεχίζει να είναι ίδια ο μπαμπάς της βέβαια αλλά της το συγχωρώ επειδή είναι κουκλάκι. Παρόλο που την φωνάζω Αλέκο (εξαιτίας της ομοιότητας που λέγαμε με τον μπαμπά της) πήραμε την απόφαση να την ονομάσουμε Αγγελίνα που και μας αρέσει σαν όνομα και είναι και συνδυασμός των ονομάτων των γιαγιάδων της –Αγγελική και Ιουλία. Σε αυτούς τους τρείς μήνες λοιπόν έχει αλλάξει η ζωή μου – κλισέ, ξέρω. Έτσι μου έλεγαν και έτσι το φανταζόμουν ότι θα ήταν… σχεδόν. Μετά από λίγο καιρό με το κοριτσάκι μου όμως έχω διαπιστώσει και εγώ κάποια πράγματα και λέω να αρχίσω να τα καταγράφω.1. Το χαμόγελο της Αγγελίνας αξίζει περισσότερο από το διάσημο χαμόγελο της Joconda.

2. Τζάμπα έχανα τον χρόνο μου να κοιμάμαι. Δεν χρειάζομαι πάνω από τέσσερις ώρες ύπνο την ημέρα. Ακόμη και εάν πέφτω στη μια τα χαράματα, άνετα ξυπνάω στις τρεισήμισι και μετά στις πέντε και είκοσι και μετά στις έξι και τέταρτο και μετά…..

3. Όταν σηκώνεσαι στις 6 το πρωί … έχεις άφθονο χρόνο για να βαρεθείς μέχρι να ξανακοιμηθείς. Έτσι, για να περάσει η ώρα ανάμεσα στα «νταχτιρντι», πρέπει να κάνεις κάτι και δυστυχώς οι επιλογές είναι λίγες. Ή θα κάνεις δουλειές ή θα αλλάζεις διακόσμηση και θα μετακινείς έπιπλα ή θα φυτεύεις καλαμπόκι και θα ταΐζεις τις κοτούλες για να κάνουν αυγά σε καμία φάρμα του internet. Η πιθανότητα να συγκεντρωθώ για να διαβάσω χωρίς να με πάρει ο ύπνος είναι απειροελάχιστη.

4. Τα πράγματα που μπορώ να κάνω στο σκοτάδι και μισοκοιμισμένη είναι ατέλειωτα.

· Μπορώ να υπολογίσω από τον ήχο και μόνο πόσο νερό έχω χύσει στο μπιμπερό και να προσθέσω το ανάλογο γάλα σε σκόνη … στις 5 το πρωί.

· Από τη μυρωδιά καταλαβαίνω σε πιο σημείο πρέπει να σκουπίσω το μικρούλι όταν το αλλάζω και να στοχεύω ρίχνοντας την λερωμένη πάνα στο καλάθι.

· Μπορώ να κοιμάμαι καθισμένη με το μωρό στην αγκαλιά και το μπιμπερό στο χέρι, χωρίς να μου πέσει …ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

5. Για να βγω από το σπίτι δεν χρειάζομαι μισή ώρα για να ετοιμαστώ αλλά μιάμιση. Εγώ έτοιμη σε 20 λεπτά και μετά, άλλαγμα και ντύσιμο μικρής, να βράσω νερό, να ετοιμάσω 2 μπιμπερό με γάλα και χαμομήλι, να γεμίσω την τσάντα της με τα απαραίτητα –πιπίλες, σαλιάρες, πάνες, μαντηλάκια κτλ κτλ - να φορτωθώ όλα αυτά και μετά που βγαίνω από το σπίτι να συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πάρει τα τσιγάρα μου, τα γυαλιά μου ή το κινητό- μια που πλέον βγαίνω χωρίς δική μου τσάντα.

6. Βγαίνοντας έξω κανένας δεν χαιρετά πλέον εμένα αλλά τη μικρή. Άσε που έχει περισσότερους γνωστούς από ότι εγώ προφανώς γιατί μας σταματάνε στο δρόμο άτομα που δεν τα γνωρίζω και αρχίζουν να της μιλάνε. «Τι κοπέλα είσαι εσύ καλέ?» «Που πάει το κορίτσι?» Κάποιοι βέβαια ξεπερνούν και τα όρια και απλώνουν χέρι για να την ζουλίξουν. Αυτοί μυστηριωδώς εξαφανίζονται από το νησί.

7. Το clubbing είναι κάτι που το κάνουν οι νέοι και αφελείς ανύπαντροι φίλοι μας και μάλιστα έχουν το θράσος να το κάνουν στα μπαράκια μπροστά στο σπίτι μας. Εμείς το γλεντάμε σε ταβέρνες, καφετερίες και βόλτες σε φιλικά σπίτια.

Με αυτά και άλλα πολλά λοιπόν περνάει ο καιρός. Νεότερες διαπιστώσεις σε επόμενα post.

MY BABY...MY PRINCESS

Σαββατο, 27 Μαρτίου 2010, 11:20.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ Τ Ω Ρ Α !!!

Ποτέ δεν ήμουν υπομονετικό άτομο. Πάντα βάζοντας ένα στόχο είχα σχέδια και χαιρόμουν αλλά σε κάποιο σημείο με έπιανε μια τρομερή ανυπομονησία και έκανα τα αδύνατα δυνατά να φτάσω στο τέλος όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ή, εάν δεν περνούσε από το χέρι μου, έχανα το ενδιαφέρον μου και άρχιζα τα κλασικά, καθαρά ελληνικά, «πασαλείμματα».

Στο φροντιστήριο, διάλεξα να κάνω την τελευταία τάξη καλοκαίρι, εντατικά μαθήματα, για να τελειώσω έστω λίγους μήνες νωρίτερα. Μιλάμε για καύσωνα στη Θεσσαλονίκη και εγώ να παίρνω το λεωφορείο κάθε πρωί να κατέβω κέντρο για μάθημα.

Στο πανεπιστήμιο γράφτηκα για μάστερ σε δύο χρόνια για να δουλεύω ταυτόχρονα και άλλαξα στα μέσα της πρώτης χρονιάς και έτρεχα να προλάβω να τελειώσω μέσα σε ελάχιστους -για την έρευνα που διάλεξα- μήνες.

Πάντα βιαστική. Έτσι. Άνευ λόγου και αιτίας. Κάποιες φορές μου βγαίνει σε καλό κάποιες άλλες… όχι τόσο. Τώρα όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Κάνω υπομονή μήνες τώρα. Πότε θα τελειώσει? Πως μπορούν οι υπόλοιπες γυναίκες δηλαδή και λένε ότι είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής τους? Εγώ γιατί νιώθω ότι απλά για λίγους μήνες δεν κάνω απολύτως τίποτα και βαριέμαι? Μπαίνω στον όγδοο μήνα που σημαίνει ότι εδώ και επτά μήνες κάνω τα ίδια πράγματα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Ξυπνάω και παίρνω χάπι, περιμένω μισή ώρα, τρώω πρωινό, παίρνω άλλο χάπι, νυστάζω μέχρι τις δύο που ξανατρώω και παίρνω άλλο χάπι. Μετά έχω άφθονο ελεύθερο χρόνο να βαρεθώ μέχρι τις εννιά που πρέπει να τσιμπήσω κάτι για να πάρω το τελευταίο χάπι της ημέρας και να πέσω για ύπνο. Στον ελεύθερο χρόνο μου το απόγευμα δεν έχω και πολλές επιλογές γιατί έχει τρομερό κρύο στην Θεσσαλονίκη και οι επιλογές που έχεις για έξοδο μειώνονται δραματικά. Ειδικά όταν μπλέκονται μεγαλύτεροι και δίνουν τις κλασικές συμβουλές για προσοχή στα πάντα. Πρόσεχε το πέσιμο – λες και εάν δεν είσαι έγκυος είναι ότι καλύτερο να γλιστρήσεις και να κατέβεις τον όροφο κουτρουβαλώντας. Πρόσεχε με το περπάτημα – αυτό και εάν είναι αστείο καθώς οι απόψεις διίστανται- περπάτα για πιο εύκολη γέννα, μη περπατάς και κουράζεσαι και πάθεις κανένα κακό. Πρόσεχε σε κλειστούς χώρους – κάποιοι καπνίζουν και θα σε ενοχλήσει ή απλά θα σε βάλουν σε πειρασμό και θα καπνίσεις. Επίσης, σε πολλά μέρη δεν έχει εύκολη πρόσβαση (ελπίζω να αναφέρονταν στο ασθενοφόρο και όχι στο γεγονός ότι μπορεί και να μη χωρέσω). Πρόσεχε σε ανοιχτούς χώρους- μπορεί να μη προσέξει κάποιος ότι είσαι έγκυος (τόσο απίθανο όσο το να περάσει από δίπλα σου το θωρηκτό Ποτέμκιν και να μη το δεις) και να σε σπρώξει ή να σου έρθει καμία μπάλα (λογικό εάν σκεφτείς ότι θέλω να περπατήσω στην Τσιμισκή. Είναι γνωστό ότι στη Θεσσαλονίκη όλα τα παιδιά εκεί κατεβαίνουν να παίξουν μπάλα). Πρόσεχε τι τρως και τι πίνεις. Αυτό ειδικά είναι από τα αγαπημένα μου γιατί οι παραλλαγές του δε σταματούν να με εντυπωσιάζουν. Στο θέμα της διατροφής βέβαια δεν είμαι πρωτάρα. Όχι. Αυτό είναι κάτι που κυνηγάει πολλές κοπέλες της δικής μου γενιάς τουλάχιστο από την πρώτη τους έξοδο. Το σετάκι συμπληρώνεται με συμβουλές για το ενδυματολογικό κομμάτι. Ήθελα να ήξερα πόσοι άνθρωποι αντέχουν να φοράνε κορμάκι, μπλούζα και φουλάρι μέσα στο σινεμά επειδή έξω η θερμοκρασία έπεσε στους 6. Τέλος θα με ενδιέφερε να μάθω πόσοι από αυτούς παρέλαβαν εκείνη τη μέρα ένα φορτηγό ορμόνες που σε φουντώνουν και νιώθεις τους 6 βαθμούς ως καλοκαίρι.

Για να αποφύγεις λοιπόν πολλά από αυτά πολλές μέρες τη βγάζεις στο σπίτι. Εκεί οι επιλογές είναι δύο. Ή θα δεις Τα Μυστικά Της Εδέμ ή Το Κάρμα. Έχω την εντύπωση ότι θα γεννηθεί η μικρή και θα αναγνωρίζει τη φωνή του Μπουγιούρη το ίδιο εύκολα με του μπαμπά της.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα εκνευριστικής τεμπελιάς, ησυχίας και χαλαρών γενικώς ρυθμών με έπιασε πάλι η ανυπομονησία. Θέλω να γεννήσω ΤΩΡΑ!!!!!!!!

Αν είσαι καλός χριστιανός…ξέχνα τη γιόγκα!!!

Μέρες τώρα αναρωτιόμουν πως έγινε και οι άνθρωποι της εκκλησίας άκουσαν τα νέα για τη φορολόγηση της περιουσίας τους και αντιδρούσαν τόσο…χαλαρά. Περίμενα πως και πώς να δω παπάδες στην τηλεόραση να ενίστανται, μέχρι και να αφρίζουν. Προφανώς όμως έμεινα πολύ καιρό εκτός πραγματικότητας και δεν γνώριζα. Οι άνθρωποι έχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα. Βάλλονται από πολλές μεριές. Δεν είναι μόνο το υπουργείο οικονομικών αλλά και το ίδιο τους το υπουργείο (ας μη ξαναπώ το πόσο διαφωνώ με το γεγονός ότι ακόμη στις μέρες μας η παιδεία πάει πακέτο με τη θρησκεία). Σήμερα λοιπόν, στην εκπομπή «Συμβαίνει τώρα» άκουσα τον Πατέρα Μάξιμο να λέει ότι είναι «ασυμβίβαστη με τη χριστιανική πίστη η γιόγκα. Προσηλυτίζουν. Εξάλλου, «γιόγκα» σημαίνει ένωση με το θείο. Ανήκει σε άλλη θρησκεία.» Ορίστε? Τι έχασα ρε παιδιά? Τι παίζει? Ποια γιόγκα? Φέτος που λείπω εγώ από το σχολείο γίνονται όλα αυτά? Συζητείται να μπει η γιόγκα ως είδος γυμναστικής στα σχολεία μας? Προφανώς.

Πέρασαν πολλά από το μυαλό μου. Πρώτα από όλα, θυμήθηκα την μία και μοναδική φορά που στο γυμναστήριο στη Αγγλία έκανα γιόγκα. Το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσω στη μέση και να πάω δίπλα να κάνω ποδήλατο. Μου φάνηκε τρομερά δύσκολο να συγκεντρωθώ και να χαλαρώσω έχοντας το πόδι μου σε σημείο που έβλεπα την πατούσα και το γεγονός ότι χρειαζόμουν οπωσδήποτε πεντικιούρ. Άσε που όσο δε μου μιλούσε κανένας και μετρούσα ανάσες, το μυαλό μου επέστρεψε στην επόμενη σελίδα της πτυχιακής. Αποφάσισα πως η γιόγκα δεν είναι για μένα. Οι υπόλοιπες κοπέλες βέβαια ήταν κατενθουσιασμένες.

Από την άλλη, σκέφτηκα κάτι προσωπάκια που έχουμε στο σχολείο. Χαμογελαστές φατσούλες, ζωντανά παιδιά, ευτυχισμένους ανθρώπους που φτάνοντας στην τρίτη τάξη του Λυκείου μετατρέπονται σε ζόμπι. Μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια, άλλα εμφανώς αδυνατισμένα και άλλα να φλερτάρουν με την παχυσαρκία, να ανεβοκατεβαίνουν τα σκαλοπάτια και να ακούγεται η ενέργειά τους να απομακρύνεται. Αυτά τα παιδιά πολύ θα ήθελα να τα βοηθήσω να χαλαρώσουν. Να πάρουν μια ανάσα και να γεμίσει το κεφάλι με οξυγόνο και όχι παθητικές μετοχές. Με τη γιόγκα θα χαλαρώσουν, θα ξεφύγουν, θα αναπνεύσουν.

Μετά από αυτές τις σκέψεις λοιπόν, μπήκα στο ίντερνετ να διαβάσω τι παίχτηκε με το θέμα. Τι να σχολιάσω? Οι πνευματικοί πατέρες της χώρας μας, μόνο για τα νέα παιδιά και για την χαλάρωσή τους δεν νοιάστηκαν.

Σε κάποιο blog βρήκα το παρακάτω:

«Μετά την κατάργηση των θρησκευτικών! Να τη η γιόγκα»

« (Η γιόγκα είναι) γυμναστική του σώματος και του νου των βουδιστών μοναχών, άρα θρησκεία με ποιος ξέρει τι είδους απολήξεις για την κοινωνία μας.»

Και έχει και συνέχεια ….

«και όλα αυτά τα παρουσιάζουν ως ασκήσεις δήθεν του σώματος, ώστε να εξαπατούν τούς αφελείς ότι πρόκειται για γυμναστικές ασκήσεις. Η yoga είναι θρησκεία κύριε υπουργέ. Θα επανέλθουμε στο θέμα γιατί είναι πολύ σοβαρό.»

Όσο πάει γίνεται και καλύτερο….

«Αίσχος! Μετά τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εισάγουν τη θρησκεία της γιογκα στην εκπαίδευση!»

«Τελικά η κυβέρνηση της ΝΔ θα μας αλλάξει και την πίστη μας;»
«Ξεκίνησε η Γιαννάκου με τη Ρεπουση και την Ιστορία της ΣΤ Δημοτικού, μετά η εγκύκλιος της απαγόρευσης του μυστηρίου της εξομολόγησης τη σκυτάλη πήρε ο Σπηλιωτόπουλος με την κατάργηση της προμετωπίδας του συντάγματος από βιβλία που περιέχουν το σύνταγμα της Ελλάδας, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, και τωρα την εισαγωγη της θρησκειας της γιογκα στην πρωτοβαθμια και δευτεροβαθμια εκπαιδευση. Πρεπει μαλλον να πεσουν ακομα πιο χαμηλα σε ποσοστα, για να καταλαβουν ολοι τους οτι δεν μπορουν να κανουν οτι θελουν και ειδικα σε οτι αφορα την ανατροφη και την εκπαιδευση των παιδιων μας.»

Έπεσα από τα σύννεφα. Δεν γνώριζα ότι η προηγούμενη κυβέρνηση προσπαθούσε να αλλάξει την πίστη μας. Γι’ αυτό άραγε η γιαγιά μου έβλεπε τον Καραμανλή στην τηλεόραση και έβγαζε σπυριά?

Και ανέφεραν και το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Δηλαδή για να μη θιχτεί η θρησκεία μας θα πρέπει να αφήνουμε τα παιδάκια να μαθαίνουν από την τηλεόραση ποιά είναι η διαφορά στην ανατομία των δύο φύλων, να παραπληροφορούνται, να μαθαίνουν για το χάπι της επόμενης μέρας μόνο όταν έχει φτάσει η μεθεπόμενη, να πηγαίνουν κοριτσάκια με πόνους σκωληκοειδίτιδας στο νοσοκομείο και να γεννάνε. Όλα αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2009. Συμβαίνουν γιατί τα πάντα τρέχουν στην εποχή μας. Η κοινωνία ταξιδεύει πάνω σε απίστευτα γρήγορα αυτοκίνητα. Με την πρώτη γκαζιά τα παιδιά πιάνουν τα διακόσια. Η Εκκλησία μας επιμένει να οδηγούμε σε καρόδρομους. Ποιος την πληρώνει σε μια τέτοια κατάσταση πιστεύετε?

Χαθήκαμε και δεν έπρεπε…

Μήνες τώρα δε μπαίνω καν στο blog μου γιατί δεν μπορώ να βλέπω την κατάντια του. Απαράδεκτη που δεν ανάρτησα έστω μια φωτογραφία, κάτι που να βγάλει τον κύριο που έχω φάτσα φόρα μόλις μπαίνεις. Η αλήθεια είναι ότι συμβαίνουν τόσα άλλα στη ζωή μου που ενώ είχα τον χρόνο, δεν είχα διάθεση να γράψω. Δεν μου περνούσε καν από το μυαλό να γράψω. Σήμερα όμως συνέβη κάτι που μου θύμισε το blog μου. Μια ματιά στον καθρέφτη και … «βρε, ποιόν μου θυμίζω, ποιόν μου θυμίζω….?» Ναι, κυρίες και κύριοι, μπορώ να βρω πολλά κοινά με τον κύριο στη φωτο της τελευταίας μου ανάρτησης. Δεν αναφέρομαι βέβαια στις αντιλήψεις του αλλά στα ροδοκόκκινα φουσκωτά μάγουλα, το σαγηνευτικό ξέχειλο προγουλάκι, την κοιλιά που άνετα εκτελεί χρέη τραπεζιού και τέλος, το βλέμμα. Αυτό το βλέμμα που δηλώνει «ξέρω πως δεν σας αρέσει η εμφάνιση μου αλλά το κυριότερο είναι αυτό που κρύβω μέσα μου.» Εκείνος βέβαια φαντάζομαι εννοεί το μυαλό του ενώ εγώ …έναν ολόκληρο άνθρωπο. Πέρασα λοιπόν μπροστά από τον καθρέφτη και έκανα το λάθος να μη γυρίσω το κεφάλι από την άλλη. Μέγα λάθος. Ακόμη αναρωτιέμαι που είναι αυτή η γλύκα και η ομορφιά που αναφέρουν όλοι όταν μιλάνε για εγκυμονούσες.

Ποτέ δεν έμοιαζα με την Βίκυ Καγιά αλλά τόση ομοιότητα με την Βίκυ Σταυροπούλου? Χρόνια ακούω για την λάμψη και την ομορφιά των γυναικών που ετοιμάζονται να φέρουν στη ζωή ένα μωρό. Ποτέ δεν τους πίστεψα και πάντα μου απαντούσαν ότι θα καταλάβω όταν μείνω και εγώ έγκυος. Ε, μπορώ τώρα να πω ότι…είχα δίκιο. Ποια η ομορφιά στα μαλλιά μιγάδες (μισά κόκκινα, μισά καστανά) που από τα νεύρα τους για την απαράδεκτη εμφάνισή τους στέκονται σαν βρεγμένα? Που είναι η ομορφιά στα μάτια που, αντί να λάμπουν, από τη νύστα -καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοσιτετράωρου- έχουν διαρκώς το βλέμμα της Παπανδρέου (όποια από της δύο και να διαλέξετε, μέσα θα πέσετε)? Τέλος, πέρα από το θέμα εμφάνισης, ας αναλογιστούμε την γλύκα του χαρακτήρα…Ρωτήστε τον κατακαημένο μελλοντικό πατέρα που από την ημέρα που βγήκε το τεστ θετικό σα να έπεσε το IQ του στο δάπεδο και δεν έχει καταφέρει να πει μια σωστή κουβέντα. Χθες παράδειγμα πήρε τηλέφωνο από τη δουλειά και είπε, άκουσον, άκουσον, «Καλημέρα». Τι? Σοβαρά? Είναι καλή η μέρα σου εσένα? Εμ, βέβαια, τι ανάγκη έχεις εσύ? Όλα καλά σου πάνε. Είσαι στη δουλίτσα σου και πίνεις τον καφέ σου. Για ρώτα εμένα που δεν κοιμήθηκα καθόλου και δεν ξέρω και γιατί. Κάθομαι μόνη στο σπίτι, χωρίς παρέα, γιατί, μη μου πεις ότι είναι παρέα οι σαχλοί στα πρωινάδικα…και δεν μπορώ και να καπνίσω. Εντωμεταξύ, όσο δεν καπνίζω και κάθομαι, τόσο πεινάω… Άσε που βρέχει και δε μπορώ να πάω έστω μέχρι το μίνι μάρκετ και δε σου έχω και εμπιστοσύνη ότι θα θυμηθείς να μου αγοράσεις το περιοδικό με το DVD των απαράδεκτων….Κάπου εδώ συνήθως σταματώ την γκρίνια γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι με ακούει και δεν έχει κλείσει το ακουστικό. Αργότερα βέβαια σκέφτομαι ότι ίσως και να έχει θυμώσει και με ξαναπιάνουν τα διαόλια μου. Άκου εκεί να θυμώσει. Καλά δε μπορεί να κάνει υπομονή λίγους μήνες δηλαδή? Παιδί θα του κάνω. Αυτός τι έχει κάνει δηλαδή τόσο σημαντικό? Τίποτα. Για τέτοια γλύκα μιλάνε όταν αναφέρονται στις εγκυμονούσες? Δεν είμαι σίγουρη. Ίσως εγώ να είμαι διαφορετική. Μοιάζει να έχει σταματήσει λίγο η ζωή μου, να είναι στο pause. Περιμένω με αγωνία το μεγάλο γεγονός. Θέλω να τελειώσει αυτό το μαρτύριο και να έρθει το μωράκι μας (κατά προτίμηση πριν εξαντληθεί η υπομονή του μπαμπά της). Επίσης θέλω να μη πονέσω στη γέννα (μην ξανακούσω την πανέμορφη ευχή «με ένα πόνο», θα βγάλω σπυριά) να μην κλαίει και να κοιμάται τα βράδια, να είναι έξυπνη και πανέμορφη, να είναι τυχερό και …αλλά αυτά θα τα γράψω στο γράμμα προς τον Αι Βασίλη και όχι στο blog.