Επιστροφή στα παλιά!

Είναι φοβερή η ταχύτητα με την οποία φεύγει ο χρόνος. Πότε ήμουν με την κοιλιά στο στόμα, πότε γέννησα, πότε χρόνισε, πότε τελείωσε η άδεια ανατροφής, σαν χθες. Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο λογικό να μου φαίνεται σαν χθες από τη στιγμή που δεν έχω κοιμηθεί ένα βράδυ από τότε. Η Αγγελίνα μας είναι από εκείνα τα τρισχαριτωμένα παιδάκια που γεννιούνται με τρομερή όρεξη για τη ζωή. Έτσι πήρε την απόφαση να ρουφήξει το κάθε ένα δευτερόλεπτο και προφανώς, ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου.

Όπως και να πέρασε ο καιρός όμως, το θέμα είναι ότι έφτασε η μέρα για να επιστρέψω στη δουλειά. Η ζωή μου θα κάνει αυτή την εβδομάδα τη φιλότιμη προσπάθεια να ξαναμπεί στον παλιό της ρυθμό. Όχι ότι παραπονιέμαι. Είμαι μια από τις ευνοημένες στο θέμα γέννα και άδεια. Και την επαπειλούμενη μου πήρα (σε μένα απαραίτητη προϋπόθεση για να έχουμε το ευτυχές γεγονός) και την 9μηνη άδεια ανατροφής. Επίσης, δεν επιστρέφω σε μια δουλειά που θα με κρατάει πολλές ώρες μακριά από το σπίτι. Καθηγήτρια είμαι, όχι ανθρακωρύχος. Όπως και να έχει πάντως, θα ακολουθήσουν «μεγάλες» αλλαγές.

Τέρμα πλέον το facebook και το cityville ανά πάσα ώρα και στιγμή, τέρμα τα πολύωρα τηλεφωνήματα πίνοντας καφέ εξ’ αποστάσεως με αδερφή, μαμά και ξαδέρφες, τέρμα το μαλλί κοτσίδα και το άβαφο μάτι, τέρμα στις ατέλειωτες σοβαρές διαφωνίες με τη μικρή πάνω στο τι είναι βρώσιμο και τι όχι, (κουλούρι, μαμ, κουλούρι πεταγμένο για τα πουλάκια στην πλατεία, όχι μαμ) και κυρίως τέρμα η άνετη πυτζαμούλα μου (αυτό η αλήθεια είναι θα μου στοιχίσει περισσότερο από τα άλλα). Δεν παραπονιέμαι που γυρίζω στη δουλειά αλλά, πώς να εξηγήσω ότι έλειπα τόσο καιρό και γύρισα πιο κουρασμένη και πιο νυσταγμένη από ποτέ?

Από Παρασκευή –ξανά- προσαρμογή σε νέα δεδομένα λοιπόν. Άντε, καλή μου αρχή!

ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΗΡΕ Ο ΝΩΕ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

Βρέχει και σήμερα. Από τη βαρεμάρα με έχει πιάσει απίστευτος εκνευρισμός. Πως αλλάζουν τα πράγματα. Κάποτε τρελαινόμουνα για τη βροχή. Έβγαινα έξω και δε με ένοιαζε εάν δεν είχα ομπρέλα. Το χαιρόμουνα πραγματικά. Σήκωνα το κεφάλι και άφηνα τη βροχή να πέφτει στο πρόσωπό μου. Έβλεπα τον κόσμο να τρέχει και σκεφτόμουν ότι είναι υπερβολικοί. Τι θα πάθουν με το νερό? Γυρνούσα στο σπίτι και δεν με έπιανε πανικός να βγάλω τα βρεγμένα ρούχα από πάνω μου (έπιανε τη μαμά μου βέβαια). Γελούσα με τη γιαγιά μου που φώναζε να μη βραχούν τα πόδια μου γιατί θα «πάθουν τα γυναικολογικά» μου. Φοιτήτρια όλοι απορούσαν πως μου άρεσε στην Αγγλία. «Πω, πω, χάλια στο Λονδίνο, ε? Βρέχει όλη μέρα» Σιγά το πρόβλημα! Μου άρεσε αυτή η μελαγχολία που μου προκαλούσε η συννεφιά και η βροχή. Έφτιαχνα μια κανάτα γαλλικό καφέ και έβλεπα τη βροχή από το παράθυρο και σκεφτόμουν διάφορα. Το μέλλον, τη ζωή μου, το σπίτι μου. Διάβαζα δίπλα στο παράθυρο ακούγοντας τη βροχή. (Μελό, ξεμελό, εγώ αυτό έκανα). Όποτε είχα παρέα ξεκινούσαμε συζητήσεις που ήταν σχετικά σοβαρές και βγάζαμε μέσα από αναμνήσεις τα εσώψυχά μας στη φόρα. Η βροχή ποτέ δεν μου χαλούσε τα σχέδια. Δεν ήταν πρόβλημα. Ποτέ δεν απαντούσα ότι δεν μπορώ να πάω κάπου ή να κάνω κάτι εξαιτίας της βροχής. Θα ήταν ανήκουστο. Όχι ότι δεν μου άρεσε ο ήλιος. Μην είμαστε υπερβολικοί. Απλά η βροχή δεν ήταν πρόβλημα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν.

1. Αγόρασα μεγάλη ομπρέλα για να μη μπαίνει η βροχή όταν φυσάει.

2. Δεν μπορώ να βγω έξω γιατί δεν κάνει με το μωρό.

3. Δεν μπορώ να βραχώ και να μην αλλάξω κατευθείαν γιατί είμαι επιρρεπής στην βρογχοπνευμονία.

4. Δεν γελάω πλέον με τη γιαγιά μου μια που διαπίστωσα ότι τα «γυναικολογικά» προβλήματα δεν αστειεύονται.

5. Δεν σηκώνω το κεφάλι να δω τη βροχή γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι βαμμένη και όποιος έχει δει μάσκαρα να τρέχει και βρεγμένη πούδρα καταλαβαίνει …

6. Εγώ είμαι αυτή που τρέχει για να μη βραχεί.

7. Από την Αγγλία μου έμεινε το πτυχίο, η βρογχοπνευμονία και άπειρες φωτογραφίες του βροχερού Λονδίνου.

8. Γαλλικό καφέ αποφεύγω να κάνω γιατί δεν προλαβαίνω να τον πιω.

9. Δεν διαβάζω δίπλα στο παράθυρο αλλά δίπλα στο καλοριφέρ.

10. Όταν κοιτάω τη βροχή από το παράθυρο ανησυχώ μη «μπάζει» νερό από πουθενά.

11. Οι σκέψεις που κάνω βλέποντας τη βροχή δεν έχουν καμία σχέση με αυτές κάποτε. Το μέλλον που σκέφτομαι είναι το πολύ κοντινό (τι ώρα θα σταματήσει επιτέλους να βγω να πάρω καρότα να κάνω τις φακές? Σε πόση ώρα σχολάει η Νατάσα να μου φέρει τσιγάρα? Άραγε στις 9 που θα αρχίσει η ζωή της άλλης θα χαλάσει πάλι η nova?), το σπίτι μου (να δεις που η υγρασία θα χειροτερέψει και θα πρέπει να αδειάσω τις ντουλάπες…) η ζωή μου (αυτό δεν άλλαξε. Μεγάλωσα είπαμε, όχι ότι παραιτήθηκα από τη ζωή)

12. Εάν τύχει να έχω καμία εξωτερική δουλειά αναθεματίζω την τύχη μου και παίρνω τηλέφωνο ναν έρθει ταξί… εννοείται!

13. Στις προσκλήσεις απαντώ «πώς να έρθω ρε συ με το μωρό?», «άσε, είναι και αυτή η κ…βροχή», «να τα πούμε καλύτερα αύριο που το Poseidon έδειξε ότι μετά τις 3 δε θα βρέχει?»

14. Δεν συζητώ με φίλους για να βγάλω τα εσώψυχά μου αλλά περνώ την ώρα μου παίζοντας cityville και γράφοντας στο blog.

Τι να πεις? Κάποιοι περπατάνε στη βροχή ενώ άλλοι απλά βρέχονται είπε και ο Roger Miller. Στην πρώτη κατηγορία ανήκα κάποτε, τώρα στη δεύτερη.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΩ Τ Ω Ρ Α !!!

Ποτέ δεν ήμουν υπομονετικό άτομο. Πάντα βάζοντας ένα στόχο είχα σχέδια και χαιρόμουν αλλά σε κάποιο σημείο με έπιανε μια τρομερή ανυπομονησία και έκανα τα αδύνατα δυνατά να φτάσω στο τέλος όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ή, εάν δεν περνούσε από το χέρι μου, έχανα το ενδιαφέρον μου και άρχιζα τα κλασικά, καθαρά ελληνικά, «πασαλείμματα».

Στο φροντιστήριο, διάλεξα να κάνω την τελευταία τάξη καλοκαίρι, εντατικά μαθήματα, για να τελειώσω έστω λίγους μήνες νωρίτερα. Μιλάμε για καύσωνα στη Θεσσαλονίκη και εγώ να παίρνω το λεωφορείο κάθε πρωί να κατέβω κέντρο για μάθημα.

Στο πανεπιστήμιο γράφτηκα για μάστερ σε δύο χρόνια για να δουλεύω ταυτόχρονα και άλλαξα στα μέσα της πρώτης χρονιάς και έτρεχα να προλάβω να τελειώσω μέσα σε ελάχιστους -για την έρευνα που διάλεξα- μήνες.

Πάντα βιαστική. Έτσι. Άνευ λόγου και αιτίας. Κάποιες φορές μου βγαίνει σε καλό κάποιες άλλες… όχι τόσο. Τώρα όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Κάνω υπομονή μήνες τώρα. Πότε θα τελειώσει? Πως μπορούν οι υπόλοιπες γυναίκες δηλαδή και λένε ότι είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής τους? Εγώ γιατί νιώθω ότι απλά για λίγους μήνες δεν κάνω απολύτως τίποτα και βαριέμαι? Μπαίνω στον όγδοο μήνα που σημαίνει ότι εδώ και επτά μήνες κάνω τα ίδια πράγματα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Ξυπνάω και παίρνω χάπι, περιμένω μισή ώρα, τρώω πρωινό, παίρνω άλλο χάπι, νυστάζω μέχρι τις δύο που ξανατρώω και παίρνω άλλο χάπι. Μετά έχω άφθονο ελεύθερο χρόνο να βαρεθώ μέχρι τις εννιά που πρέπει να τσιμπήσω κάτι για να πάρω το τελευταίο χάπι της ημέρας και να πέσω για ύπνο. Στον ελεύθερο χρόνο μου το απόγευμα δεν έχω και πολλές επιλογές γιατί έχει τρομερό κρύο στην Θεσσαλονίκη και οι επιλογές που έχεις για έξοδο μειώνονται δραματικά. Ειδικά όταν μπλέκονται μεγαλύτεροι και δίνουν τις κλασικές συμβουλές για προσοχή στα πάντα. Πρόσεχε το πέσιμο – λες και εάν δεν είσαι έγκυος είναι ότι καλύτερο να γλιστρήσεις και να κατέβεις τον όροφο κουτρουβαλώντας. Πρόσεχε με το περπάτημα – αυτό και εάν είναι αστείο καθώς οι απόψεις διίστανται- περπάτα για πιο εύκολη γέννα, μη περπατάς και κουράζεσαι και πάθεις κανένα κακό. Πρόσεχε σε κλειστούς χώρους – κάποιοι καπνίζουν και θα σε ενοχλήσει ή απλά θα σε βάλουν σε πειρασμό και θα καπνίσεις. Επίσης, σε πολλά μέρη δεν έχει εύκολη πρόσβαση (ελπίζω να αναφέρονταν στο ασθενοφόρο και όχι στο γεγονός ότι μπορεί και να μη χωρέσω). Πρόσεχε σε ανοιχτούς χώρους- μπορεί να μη προσέξει κάποιος ότι είσαι έγκυος (τόσο απίθανο όσο το να περάσει από δίπλα σου το θωρηκτό Ποτέμκιν και να μη το δεις) και να σε σπρώξει ή να σου έρθει καμία μπάλα (λογικό εάν σκεφτείς ότι θέλω να περπατήσω στην Τσιμισκή. Είναι γνωστό ότι στη Θεσσαλονίκη όλα τα παιδιά εκεί κατεβαίνουν να παίξουν μπάλα). Πρόσεχε τι τρως και τι πίνεις. Αυτό ειδικά είναι από τα αγαπημένα μου γιατί οι παραλλαγές του δε σταματούν να με εντυπωσιάζουν. Στο θέμα της διατροφής βέβαια δεν είμαι πρωτάρα. Όχι. Αυτό είναι κάτι που κυνηγάει πολλές κοπέλες της δικής μου γενιάς τουλάχιστο από την πρώτη τους έξοδο. Το σετάκι συμπληρώνεται με συμβουλές για το ενδυματολογικό κομμάτι. Ήθελα να ήξερα πόσοι άνθρωποι αντέχουν να φοράνε κορμάκι, μπλούζα και φουλάρι μέσα στο σινεμά επειδή έξω η θερμοκρασία έπεσε στους 6. Τέλος θα με ενδιέφερε να μάθω πόσοι από αυτούς παρέλαβαν εκείνη τη μέρα ένα φορτηγό ορμόνες που σε φουντώνουν και νιώθεις τους 6 βαθμούς ως καλοκαίρι.

Για να αποφύγεις λοιπόν πολλά από αυτά πολλές μέρες τη βγάζεις στο σπίτι. Εκεί οι επιλογές είναι δύο. Ή θα δεις Τα Μυστικά Της Εδέμ ή Το Κάρμα. Έχω την εντύπωση ότι θα γεννηθεί η μικρή και θα αναγνωρίζει τη φωνή του Μπουγιούρη το ίδιο εύκολα με του μπαμπά της.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα εκνευριστικής τεμπελιάς, ησυχίας και χαλαρών γενικώς ρυθμών με έπιασε πάλι η ανυπομονησία. Θέλω να γεννήσω ΤΩΡΑ!!!!!!!!

Χαθήκαμε και δεν έπρεπε…

Μήνες τώρα δε μπαίνω καν στο blog μου γιατί δεν μπορώ να βλέπω την κατάντια του. Απαράδεκτη που δεν ανάρτησα έστω μια φωτογραφία, κάτι που να βγάλει τον κύριο που έχω φάτσα φόρα μόλις μπαίνεις. Η αλήθεια είναι ότι συμβαίνουν τόσα άλλα στη ζωή μου που ενώ είχα τον χρόνο, δεν είχα διάθεση να γράψω. Δεν μου περνούσε καν από το μυαλό να γράψω. Σήμερα όμως συνέβη κάτι που μου θύμισε το blog μου. Μια ματιά στον καθρέφτη και … «βρε, ποιόν μου θυμίζω, ποιόν μου θυμίζω….?» Ναι, κυρίες και κύριοι, μπορώ να βρω πολλά κοινά με τον κύριο στη φωτο της τελευταίας μου ανάρτησης. Δεν αναφέρομαι βέβαια στις αντιλήψεις του αλλά στα ροδοκόκκινα φουσκωτά μάγουλα, το σαγηνευτικό ξέχειλο προγουλάκι, την κοιλιά που άνετα εκτελεί χρέη τραπεζιού και τέλος, το βλέμμα. Αυτό το βλέμμα που δηλώνει «ξέρω πως δεν σας αρέσει η εμφάνιση μου αλλά το κυριότερο είναι αυτό που κρύβω μέσα μου.» Εκείνος βέβαια φαντάζομαι εννοεί το μυαλό του ενώ εγώ …έναν ολόκληρο άνθρωπο. Πέρασα λοιπόν μπροστά από τον καθρέφτη και έκανα το λάθος να μη γυρίσω το κεφάλι από την άλλη. Μέγα λάθος. Ακόμη αναρωτιέμαι που είναι αυτή η γλύκα και η ομορφιά που αναφέρουν όλοι όταν μιλάνε για εγκυμονούσες.

Ποτέ δεν έμοιαζα με την Βίκυ Καγιά αλλά τόση ομοιότητα με την Βίκυ Σταυροπούλου? Χρόνια ακούω για την λάμψη και την ομορφιά των γυναικών που ετοιμάζονται να φέρουν στη ζωή ένα μωρό. Ποτέ δεν τους πίστεψα και πάντα μου απαντούσαν ότι θα καταλάβω όταν μείνω και εγώ έγκυος. Ε, μπορώ τώρα να πω ότι…είχα δίκιο. Ποια η ομορφιά στα μαλλιά μιγάδες (μισά κόκκινα, μισά καστανά) που από τα νεύρα τους για την απαράδεκτη εμφάνισή τους στέκονται σαν βρεγμένα? Που είναι η ομορφιά στα μάτια που, αντί να λάμπουν, από τη νύστα -καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοσιτετράωρου- έχουν διαρκώς το βλέμμα της Παπανδρέου (όποια από της δύο και να διαλέξετε, μέσα θα πέσετε)? Τέλος, πέρα από το θέμα εμφάνισης, ας αναλογιστούμε την γλύκα του χαρακτήρα…Ρωτήστε τον κατακαημένο μελλοντικό πατέρα που από την ημέρα που βγήκε το τεστ θετικό σα να έπεσε το IQ του στο δάπεδο και δεν έχει καταφέρει να πει μια σωστή κουβέντα. Χθες παράδειγμα πήρε τηλέφωνο από τη δουλειά και είπε, άκουσον, άκουσον, «Καλημέρα». Τι? Σοβαρά? Είναι καλή η μέρα σου εσένα? Εμ, βέβαια, τι ανάγκη έχεις εσύ? Όλα καλά σου πάνε. Είσαι στη δουλίτσα σου και πίνεις τον καφέ σου. Για ρώτα εμένα που δεν κοιμήθηκα καθόλου και δεν ξέρω και γιατί. Κάθομαι μόνη στο σπίτι, χωρίς παρέα, γιατί, μη μου πεις ότι είναι παρέα οι σαχλοί στα πρωινάδικα…και δεν μπορώ και να καπνίσω. Εντωμεταξύ, όσο δεν καπνίζω και κάθομαι, τόσο πεινάω… Άσε που βρέχει και δε μπορώ να πάω έστω μέχρι το μίνι μάρκετ και δε σου έχω και εμπιστοσύνη ότι θα θυμηθείς να μου αγοράσεις το περιοδικό με το DVD των απαράδεκτων….Κάπου εδώ συνήθως σταματώ την γκρίνια γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι με ακούει και δεν έχει κλείσει το ακουστικό. Αργότερα βέβαια σκέφτομαι ότι ίσως και να έχει θυμώσει και με ξαναπιάνουν τα διαόλια μου. Άκου εκεί να θυμώσει. Καλά δε μπορεί να κάνει υπομονή λίγους μήνες δηλαδή? Παιδί θα του κάνω. Αυτός τι έχει κάνει δηλαδή τόσο σημαντικό? Τίποτα. Για τέτοια γλύκα μιλάνε όταν αναφέρονται στις εγκυμονούσες? Δεν είμαι σίγουρη. Ίσως εγώ να είμαι διαφορετική. Μοιάζει να έχει σταματήσει λίγο η ζωή μου, να είναι στο pause. Περιμένω με αγωνία το μεγάλο γεγονός. Θέλω να τελειώσει αυτό το μαρτύριο και να έρθει το μωράκι μας (κατά προτίμηση πριν εξαντληθεί η υπομονή του μπαμπά της). Επίσης θέλω να μη πονέσω στη γέννα (μην ξανακούσω την πανέμορφη ευχή «με ένα πόνο», θα βγάλω σπυριά) να μην κλαίει και να κοιμάται τα βράδια, να είναι έξυπνη και πανέμορφη, να είναι τυχερό και …αλλά αυτά θα τα γράψω στο γράμμα προς τον Αι Βασίλη και όχι στο blog.

ANGELINA

Πρόσφατα έτυχε να διαβάσω σε κάποια blogs το γιατί ξεκίνησαν το blogging, γιατί επιλέγουν τα συγκεκριμένα θέματα να γράφουν, το κατά πόσο το blog τους φανερώνει στοιχεία του χαρακτήρα τους, γιατί διάλεξαν να ονομάσουν το blog τους έτσι ή απλά να αυτοπαρουσιάζονται με μια φωτογραφία.
Σήμερα πήρα την απόφαση να γράψω για μένα παρόλο που από ότι έχω καταλάβει στον 1 ½ χρόνο που «άνοιξα» το δικό μου blog αυτό παραβαίνει κάποιους άγραφους κανόνες. Συνήθως κάτι τέτοιες αναρτήσεις αρχίζουν με την φράση «με κάλεσε» ο τάδε ή ο δείνα «να γράψω…». Οπότε, εάν μέσω του blog μας φανερώνεται ο χαρακτήρας μας, μπορείτε άνετα να πείτε ότι εγώ είμαι κάποια που δυσκολεύεται να ακολουθήσει κανόνες.
Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο άρχισα να γράφω, απίστευτα διστακτικά και ντροπαλά θα έλεγα, ήταν γιατί απλά είχα χρόνο. Άφθονο. Κενό, που έπρεπε με κάτι να γεμίσω για να μη γκρινιάζω και για να μη φτάσω στο σημείο να αρχίσω …το κέντημα. Ανάμεσα σε αγνώστους σε ένα μικρό μέρος, δεν κάνανε και ουρά οι φίλοι έξω από το σπίτι. Μόνοι μας με τον Αλεξ, το ρίξαμε στο διάβασμα. Τάβλι δεν παίζει μαζί μου γιατί λέει δεν είμαι αρκετά καλή και δεν έχει νόημα. Χαρτιά δεν παίζει, υποψιάζομαι γιατί είμαι αρκετά καλή και δεν του αρέσει να χάνει. Έπρεπε λοιπόν να βρω και γω κάτι να κάνω. Ένα χόμπι.
Παίρνοντας την απόφαση να γράψω έπρεπε αρχικά να διαλέξω το «όνομα». Καθώς είμαι άνθρωπος που τα πάντα γύρω μου τα θέλω οικεία το βάφτισα Angelina. Είναι ένα από τα γυναικεία ονόματα που μου αρέσουν (μετά το Αλεξάνδρα και το Κωνσταντίνα) και κάποια στιγμή στο μέλλον όταν κάνω την πανέμορφη, πανέξυπνη και γλυκύτατη κόρη μου ευελπιστώ ότι δεν θα επέμβουν γονείς, λοιποί συγγενείς και παπάδες (γιατί είναι ξενικό και ποτέ δεν ξέρεις) και θα την βαφτίσουμε έτσι.
Η φράση του Saint Augustine που ακολουθεί, “The world is a book, and those who do not travel read only one page,” είναι μια άποψη που συμμερίζομαι απόλυτα και προσπαθώ να την έχω συχνά στο νου και ζω «διαβάζοντας» όσες πιο πολλές «σελίδες» μπορώ.
Επόμενο βήμα ήταν να διαλέξω το ύφος και το χαρακτήρα του blog μου. Ήξερα ότι δεν θα έγραφα για θεωρίες συνωμοσίας, για πολιτική και για αθλητικά. Θα έγραφα όμως για προσωπικές ιστορίες και εμπειρίες ή για γενικά, επίκαιρα, κοινωνικά θέματα? Η απάντηση δόθηκε από μόνη της μόλις έγραψα την πρώτη μου ανάρτηση. Το blog μου είναι το ημερολόγιό μου. Γράφω για θέματα που με ενδιαφέρουν προσωπικά ως άνθρωπο, γυναίκα, πολίτη και καθηγήτρια. Ότι μου φαίνεται σημαντικό, αστείο ή τραγικό. Ότι μου συμβαίνει και θα ήθελα να το μοιραστώ με γνωστούς και αγνώστους. Πολλοί ίσως να πιστεύουν ότι δίνω πληροφορίες πολύ προσωπικές. Το γεγονός είναι ότι οι αναρτήσεις μου τείνουν να έχουν αυτό το χαρακτήρα αλλά οι πληροφορίες που προσφέρονται περνάνε από «έλεγχο». Γράφοντας κάτι έχω στο μυαλό μου ότι θα τα διαβάσουν οι φίλοι μου, που με γνωρίζουν ούτως ή άλλως και αυτοί που είναι bloggoφίλοι μου, οπότε θα έπρεπε ίσως να με γνωρίσουν. Για μένα το blog είναι ένας κυβερνοχώρος που σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους και να μάθεις πως σκέφτονται οι συνάνθρωποί σου για πάσης φύσεως θέματα. Από τα προβλήματα της γειτονιάς, (τελικά θα γίνει κάτι με το ρημάδι το Ξενία?), της χώρας (ελπίδα καμία), μέχρι ολόκληρου του πλανήτη (κλασικά περιβαλλοντικά θέματα θερμοκηπίου). Από την αστεία ιστορία της γιαγιάς μας (που έχω άφθονες) μέχρι επιστημονικές έρευνες (είναι καλό να γίνονται γνωστές) και κοινωνικούς προβληματισμούς (ποιος δεν έχει?).
Μεγαλωμένη σε μεγάλη πόλη είχα συνηθίσει κάθε μέρα να γνωρίζω νέους (όχι πιπίνια, καινούργιους εννοώ) ανθρώπους, έστω και εάν πολλές φορές δεν συνεχιζόταν η γνωριμία. Και πάλι όμως, είχα την ευκαιρία να διαλέξω, να κρίνω, να μάθω. Αυτό μου έλειψε στην αρχή όταν μετακόμισα στο νησί. Οι ευκαιρίες να γνωρίσεις κόσμο και οι επιλογές είναι περιορισμένες. Όχι πλέον. Όποιος τυχαίνει να ενδιαφέρεται για τα θέματα που γράφω, έστω και εάν διαφωνεί μαζί μου, και αφήνει σχόλιο, αυτομάτως γίνεται και γνωστός μου. Τον/ την «διαβάζω» και με «διαβάζει». Μέσα από το blog έχω την ευκαιρία να γνωρίσω αρκετό κόσμο. Πολλοί είναι ενδιαφέροντες. Αρκετοί είναι από τη Σάμο αλλά παρόλο που είναι γείτονες δεν θα είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω εάν δεν είχαμε blog (καταραμένη αποξένωση). Με κάποιους από αυτούς μου δόθηκε η ευκαιρία να βρεθούμε και από κοντά. Την πρώτη φορά ένιωσα αμήχανα γιατί ανέφεραν πράγματα που διάβασαν στο blog μου και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Ένιωθαν ότι με ήξεραν αρκετά καλά? Ήταν έτσι τα πράγματα? Είμαι εγώ αυτή στις αναρτήσεις μου? «Δένει» η φάτσα με τα λόγια? Πως τα βλέπει αυτά κάποιος που έρχεται σε επαφή μαζί μου έχοντας διαβάσει το blog μου? Πως φαίνεται το blog μου σε αυτούς που με γνώριζαν από πριν? Κακά τα ψέματα, όταν δεν έχεις απέναντί σου τον «συνομιλητή», αλλιώς εκφράζεσαι. Κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Τις περισσότερες φορές παρατηρώ σε γνωστούς ότι αυτό τους βοηθά να εκφραστούν με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Για τους υπόλοιπους…δεν παίρνω όρκο. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος. Οι περισσότεροι διαλέγουν ένα στυλ γραφής και μια συγκεκριμένη θεματολογία και δεν παρεκκλίνουν. Δημιουργούν διαφορετικό blog εάν θελήσουν να αλλάξουν ύφος. Εγώ τα έχω όλα σε ένα. Από αποδράσεις μέχρι φάρσες μαθητών και από κριτική ταινιών μέχρι την ηλίθια στο γκρουπ στις διακοπές. Με χιούμορ ή συγκίνηση, με σαρκασμό ή αυτοκριτική παραθέτω όσα θέματα με απασχολούν. Παρόλα αυτά δεν έχω την απαίτηση να με γνωρίζει κάποιος που διαβάζει το blog μου, ή και να ενδιαφερθεί να με γνωρίσει. Εξάλλου ο απώτερος σκοπός είναι να ανταλλάξουμε απόψεις. Έχοντας στο νου ότι από τις αναρτήσεις που διαλέγει ο καθένας από μας να γράψει καταλαβαίνεις ελάχιστα ενώ από ένα χαμόγελο που θα δεις γνωρίζοντας κάποιον, πολλά, οι bloggoφίλοι είναι άγνωστοι στη ουσία άνθρωποι. Τα συμπεράσματα που βγάζω για το εάν είναι βαρετοί, συναρπαστικοί, έξυπνοι ή κολλημένοι είναι πάντα με ερωτηματικό. Όσα όμως και αν μου δίνεται η ευκαιρία μέσω του blog να μαθαίνω για τους άλλους τις περισσότερες φορές μου είναι αρκετά (εξάλλου εάν ήθελα να μάθω ποιο στρουμφάκι θα ήσασταν ή ποιο ποτό σας αρέσει θα έμπαινα στο facebook). Δεν είναι όμως καταπληκτικό όταν από ένα όνομα στην οθόνη του pc φτάνεις στο «Χάρηκα πολύ που επιτέλους σε γνωρίζω από κοντά»? Μήπως είμαι πιο παραδοσιακή από ότι νόμιζα τελικά?

Οπότε, «Είμαι η angelina και είμαι blogger(?)»

H angelina προ blog (καθαρός ουρανός...)

Η angelina στο blog. (όχι και πολύ αποκαλυπτική αλλά κάτι καταλαβαίνεις)

ΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΓΚΑΝΤΕΜΟΓΚΡΙΝΙΑΡΑΣ (Part Two)

I AM BACK!!! Χρόνια πολλά. Καλή χρονιά να έχουμε, καλά μυαλά στα παιδάκια μας στο σχολείο και στα μεγαλύτερα παιδάκια υγεία και υπομονή για να αντέξουμε και αυτή τη χρονιά.
Διακοπές τέλος. Πέρασα καταπληκτικά. Ξέφυγα από όλα και αν δεν είχαμε και τηλεόραση θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Φύγαμε τελικά στις 6 το απόγευμα από τη Σάμο. Στις 3 και κάτι φτάσαμε στο λιμάνι του Πειραιά. Οι ώρες πέρασαν πολύ ευχάριστα. Ο τύπος που καθόταν μπροστά μας μιλούσε στο κινητό για ένα συγκεκριμένο θέμα μέχρι που έπεσε η μπαταρία του κινητού του (τουλάχιστο 4 ώρες). Κοντέψαμε να του δώσουμε συμβουλή μόνο και μόνο για να βοηθήσουμε μπας και τελειώσει το θέμα νωρίτερα. Ο κύριος από πίσω μιλούσε για οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους και περίμενε το βαριεστημένο "Μμμ..." της συζύγου. Κάποια στιγμή γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα ο παραπέρα πιτσιρικάς αποφάσισε να μας διασκεδάσει τραγουδώντας το ρεφρέν του τραγουδιού του Χατζηγιάννη: "Εμείς οι δυό σαν ένα, δυό σώματα ενωμένα. Στις γιορτές, στις παραλίες, στα γήπεδα, στα τρένα. Εμείς οι δυό σαν ένα, δυό σώματα ενωμένα...." και πάλι από την αρχή. Και πάλι από την αρχή. Και πάλι.....

Χωρίς καθόλου ύπνο ξεκινήσαμε για Θεσσαλονίκη. Απίστευτη νύστα, κούραση και αγωνία μήπως μας πάρει ο ύπνος. Η αλήθεια είναι οτι τη διαδρομή απο Λαμία προς Λάρισα δεν την θυμάμαι και πολύ. Τι πολύ...καθόλου δεν τη θυμάμαι. Με πήρε ο ύπνος τη γαϊδάρα Ντρέπομαι αλλά ...

Κάπως έτσι φτάσαμε το πρωί της Παραμονής των Χριστουγέννων στη Θεσσαλονίκη. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν περιγράφουν καλύτερα το πως περάσαμε τις διακοπές μας.

Απόλαυσα την Θεσαλονίκη

Πέρασα ώρες με ανθρώπους που αγαπώ και μου λείπουν

Είδα τον Αι Βασίλη που μου έφερε δωράκια

Πήγα στην Ονειρούπολη (Δράμα)

Έπαιξα με το χιόνι στο χωριό

Πήγα επιθεώρηση και γέλασα με την καρδιά μου (Σκύψε ΝΔ Ευλογημένη...)

Ανάμεσα σε όλα αυτά που έχω γράψει ως λεζάντα σε φωτογραφίες πρέπει να πω ότι χωράνε πολλές λεπτομέρειες.

Επιβάλλεται να αναφέρω ότι πήγαμε αυθημερόν εκδρομή στην Ξάνθη. Το κρύο δεν μπορώ να το περιγράψω αλλά και μόνο το γεγονός ότι πάνω από το σκουφάκι μου έβαλα και την κουκούλα του μπουφάν, το κασκόλ μπροστά στο στόμα και τα χέρια στις τσέπες …σας δίνει μια ιδέα του τι πάει να πει 3 βαθμοί κελσίου στο βορρά. Τα μεζεδάκια στο ταβερνάκι ήταν εξίσου απερίγραπτα. Μμμμ….γιαουρτλού κεμπάπ ….
Επίσης, γνώρισα από κοντά και ήπιαμε καφέ με δύο άτομα που συνομιλούσα μέσω blog και e-mails και έτυχε να βρίσκονται Θεσσαλονίκη τις γιορτές. Το πρώτο είναι η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (και βέβαια δεν την έχουν βαφτίσει έτσι, Κίτσο) η οποία είναι απίστευτα ευχάριστος άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ (φαντάζομαι γελούσε με τα αστεία μου και όχι με μένα, ε?Ε?) και χάρηκα πολύ που ήρθαμε σε επαφή και ελπίζω να ξαναβρεθούμε.
Το δεύτερο (με χρονική σειρά γνωριμίας) είναι ένας γνωστός Έλληνας συγγραφέας και ηθοποιός. Είναι ένα άτομο που επίσης μου έκανε καλή εντύπωση για πολλούς και διάφορους λόγους. Κυριότεροι είναι ότι δεν φαίνεται να είναι «δήθεν» και «ψευτο-κουλτουριάρης» και δεν με αποθάρρυνε (με το αποθάρρυνε βέβαια εννοώ δεν γέλασε στα μούτρα μου) όταν ανέφερα ότι και εγώ προσπαθώ να γράψω (όχι στο blog, Κίτσο) θεατρικά έργα και του είπα για τις προσπάθειες μου. Ισα ίσα που μου έδωσε και ιδέες. (Μα καλά, καθόλου δεν φοβάται τον ανταγωνισμό? Χα) επίσης μου έδωσε ιδέες για το θεατρικό που ανεβάζουμε με τους μαθητές στο Λύκειο και τον ευχαριστώ πολύ για την βοήθειά αυτή.

Ετσι, με γνωριμίες, φίλους, συγγενείς, σινεμά, ψώνια, καφέ, ουζάκι και κουβεντούλες πέρασαν οι μέρες ευχάριστα.

Χθες το απόγευμα πήγαμε μέχρι την Καβάλα για να πάρουμε το ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ για να επιστρέψουμε. Σήμερα, μετά από ακριβώς 20 ώρες φτάσαμε στη Σάμο.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν και πάλι. Ελπίζω να περάσαμε όλοι καλά και να αρχίσουμε την νέα χρονιά με κέφι και καλή διάθεση.

ΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΓΚΑΝΤΕΜΟΓΚΡΙΝΙΑΡΑΣ (Part One)

Είπα: "Τρίτη ξεκινάω τις χριστουγεννιάτικες διακοπές μου. Φεύγω με το καράβι για Πειραιά επτά το πρωί." Και ο θεός είπε..."ΧΑΧΑ νομίζεις" και έστειλε μια ωραιότατη φουρτούνα.

Η ιστορία της ζωής μου. Ποιος ήταν που είπε οτι ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν έχεις κάνει άλλα σχέδια? Αμα τον πιάσω στα χέρια μου...ΑΧ...μαυρο φίδι που τον έφαγε.

Για μια ακόμη φορά πήγα απο το καλοκαίρι να κλείσω αεροπορικές θέσεις στην πτήση για Θεσσαλονίκη αλλά πάλι δεν πρόλαβα (καλά απο τον Μάιο θα πρέπει να κλείνω θέσεις?). Έτσι αποφασίσαμε να πάμε με το καράβι για Πειραιά και με το αμάξι στη Θεσσαλονίκη. Άνοιξα και τον χάρτη της Ελλάδας και είπα να βγάλω ένα ωραίο πρόγραμμα για να έχει ενδιαφέρον το ταξίδι με το αυτοκίνητο. Έχω σε κύκλο διάφορα μέρη που θέλω οπωσδήποτε να επισκεφτώ κάποια στιγμή οπότε είπα να μην ανέβουμε απευθείας αλλά με στάσεις. Εκεί ήταν που άρχισαν υπόλοιπα προβλήματα.

Αρχικά το πρόβλημά μου ήταν ο κ. Στυλιανίδης που όλο υποσχέσεις είναι και αποφάσεις... τίποτα. Θα έκλεινε τα σχολεία από την Παρασκευή είπε αλλά αδίκως περιμέναμε.

Είπα άντε να φύγουμε Δευτέρα βράδυ, να πάρω μόνο μια μέρα άδεια. Χα χα πάλι. Καράβι απο Σάμο για Πειραιά δεν έχει Δευτέρες. Απίστευτο. Έχει δύο καράβια κάθε Τρίτη για Πειραιά αλλά κανένα τις Δευτέρες και τις Τετάρτες. Φοβερό πρόγραμμα. Ε?

Οκ, θα φύγουμε Τρίτη. Πήραμε την απόφαση να φύγουμε με το πρωινό καράβι γιατί ... φοβηθήκαμε να μη μας πιάσει κανένα απαγορευτικό !!! Τι ειρωνεία! Υποτίθεται πως η κακοκαιρία θα ξεκινούσε Τετάρτη.

Από χθές το πρωί με ζώσανε τα φίδια. Τα καράβια δεμένα στο λιμάνι του Πειραιά. Απο το τηλέφωνο όλοι λέγανε οτι το μεσημέρι θα έληγε το απαγορευτικό. Αηδίες. Στις επτά έπρεπε να φύγει το Μύκονος από το Βαθύ αλλά στις 8 έφυγε από τον Πειραιά. Σε τρεις ώρες θα φτάναμε Αθήνα και είμαι ακόμη στο σπίτι.

Εάν φύγουμε στις 4.30 όπως μας είπε το λιμεναρχείο θα φτάσουμε Πειραιά (ελπίζω οτι δε θα μας αφήσει σε καμία Ικαρία-Πάρο) λίγο πριν τις 2 τα χαράματα. Εκεί μπαίνει το ερώτημα. Να βρούμε ξενοδοχείο για 5 ώρες και να φύγουμε για Θεσσαλονίκη το πρωί ή να ξεκινήσουμε μέσα στη νύχτα το μακρύ ταξίδι? Οσον αφορά τις στάσεις σε διάφορα μέρη που ήθελα να δω... το ξεχνάμε πάλι. Ποιος θέλει εξάλλου να δει το Γαλαξίδι,την Αράχοβα, το Καρπενήσι ή τη Λίμνη Πλαστήρα?

Αυτά τα νέα μου μέχρι τώρα. Για μια ακόμη φορά ξεκινάω με αισιοδοξία και καλή διάθεση λοιπόν. Πάω να ουρλιάξω λίγο να μου φύγει η ένταση. Αντε βρε καλές γιορτές να έχουμε.

ΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ!!!

Τα λατρεύω. Αυτό είναι μια καταγραφή εφτά αληθειών που αφορούν εμένα.
Με κάλεσε ο Αλέξανδρος (Παραμεθόριος), με πίεσε, με παρακάλεσε, έπεσε στα πόδια μου και …ναι, θα το πω, ένα δάκρυ έτρεξε στο αριστερό μάγουλό του. Τι να πω για αυτό το παιδί? Έπαιξε το παιχνιδάκι, έγραψε τις 7 αλήθειες του (κάτι το οποίο μπορώ να το επιβεβαιώσω - όντως αλήθειες είναι) και δεν συνέχισε το παιχνίδι. Απαράδεκτος. Αναγκάστηκα να του κάνω παράπονα online για να με καλέσει και ... να 'με τώρα! θα γράψω λοιπόν επτά μικρές αλήθειες για μένα και περιμένω τις δικές σας. Σε σένα μιλάω tsortzino. Μη κάνεις πως δεν ακούς mpalo. Κορίτσια, Ηδύλη και Αθηνά και οι υπόλοιποι, για να μάθουμε μερικά πραγματάκια να γνωριστούμε καλύτερα...
Ξεκινάω λοιπόν.
1. Απεχθάνομαι την κριτική. Πάσης φύσεως. Σοβαρά μιλάω. Ειδικά όταν όντως έχω κάνει κάτι στραβά και ενώ καταλαβαίνει ο άλλος οτι έχω την υποψία οτι έκανα βλακεία μου την λέει...το χειρότερό μου. Είναι ανάγκη να μου το πεις? Δεν το βλέπω? Δηλαδή πόσο καλύτερα νομίζεις οτι θα με κάνεις να νιώσω ή πόσο πιο γρήγορα θα το παραδεχτώ ότι έκανα λάθος εάν είμαι εκνευρισμένη?
2. Έχω διαβάσει αρκετά (όχι τόσα όσα θα ήθελα) βιβλία. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου να διαβάσω όσα θεωρούσα απαραίτητα και ένιωθα μειονεκτικά όταν άλλοι είχαν διαβάσει κάτι ενώ εγώ όχι. Εξάλλου λογοτεχνία σπούδασα. Πλέον, διαβάζω Κάθυ Κέλι και ναι… θα το παραδεχτώ έχω όλα της Μανανεδάκη. Μπορεί οι αγαπημένες μου να είναι η Συρρή-Στεφανίδου και η Μπουλουβάλα Αναγνώστου αλλά διαβάζω και …κόμικς. Γερνάω και τα χάνω ή απλά είμαι κουρασμένη και διαλέγω κάτι ευκολοδιάβαστο για τις ώρες που είμαι κάτω από μια ξαπλώστρα και με καίει ο ήλιος? Μπορεί και τα δύο μαζί. Θα δείξει.
3. Έχω τρέλα (μιλάμε για μεγάλο κόλλημα) με τον Αρκά (τα έχω όλα και τα διαβάζω τουλάχιστο μια φορά το τρίμηνο), τα Φιλαράκια (την Αμερικάνικη σειρά – πρέπει να την έχω δει πάνω από 50 φορές ολόκληρη) και τις ελληνικές ταινίες των Παπαγιανόπουλου-Καρέζη (ο συνδυασμός με ξετρελαίνει).
4. Λατρεύω τις μουντές μέρες του χειμώνα που βρέχει έξω και εγώ είμαι κλεισμένη μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μου με μια καφετιέρα γεμάτη ζεστό καφέ –κατά προτίμηση με άρωμα φουντούκι – και κάθομαι στο παράθυρο ακούγοντας/βλέποντας τη βροχή να πέφτει και λέμε ιστορίες ή/και βγάζουμε τα εσώψυχα μας με δικούς μου ανθρώπους.
5. Όλοι πιστεύουν ότι επειδή μιλάω πολύ και λέω συχνά προσωπικές ιστορίες ότι αποκαλύπτω πολλά. Λάθος. Αποκαλύπτω ότι δεν με ενδιαφέρει να το κρατήσω για τον εαυτό μου. Τα κατά-τη-δική-μου-γνώμη σημαντικά τα έχω πει μόνο σε λίγους και καλούς.
6. Δεν θα αποχωριζόμουν ποτέ α. το λάπτοπ μου, β. το κινητό μου γ. τη κάρτα τραπέζης μου. Δυστυχώς ή ευτυχώς πιστεύω ότι είμαι ξεκομμένη από τον κόσμο εάν δεν μπω στο ίντερνετ, εάν δεν έχω το τηλέφωνο μου πιστεύω ότι θα συμβεί κάτι μοναδικό, απίστευτο, σημαντικό και δεν θα το μάθω και τέλος, συχνά δεν έχω χρήματα επάνω μου και δυστυχώς είμαι καταναλωτικό ζώο και όλο και κάτι θα αγοράσω βγαίνοντας έξω.
7. Last but not least, λατρεύω τις γάτες. Σιγά το μυστικό θα μου πείτε αλλά το να βλέπω τα μικρά τσαχπίνικα ματάκια τους και να τα ακούω να γουργουρίζουν όταν τα χαϊδεύω πιστεύω οτι είναι μοναδικό. Ξέρω οτι "οι γάτες δεν έχουν ιδιοτροπίες φτάνει να θυμάστε οτι τους αρέσει να τους σερβίρετε το γάλα τους στο ρηχό πιατάκι με τα τριαντάφυλλα και το ψάρι τους στο μπλε πιάτο, απο το οποίο το παίρνουν και το τρώνε μακριά, στο πάτωμα" (Αρθουρ Μπριτζες) αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ ένα κόσμο χωρίς αυτά τα εγωιστικά μικρά ζωάκια.
Αυτή είμαι εγώ λοιπόν. Στην αρχή μπόρεσα να σκεφτώ μόνο 3 αλήθειες αλλά τώρα …θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Πολυλογού είμαι τελικά. Sorry. Your turn now. Περιμένω οκ?

ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ

Α. Ο μικρός μας μεγάλωσε. Τα πρώτα του γενέθλια είχε στις 2 Νοεμβρίου. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος με απίστευτο γέλιο (όλη την ώρα γελάει) αλλά και κλάμα (τα βγάλαμε τα δοντάκια μας, επιτέλους). Εβαλε λοιπόν τα καλά του, βάλαμε κι εμείς τα δικά μας (σιγά που δε θα ήμουνα και εγώ εκεί, νονά και θεία μαζί) και σβήσαμε το κεράκι.
Ο παίδαρος που τον κρατάει αγκαλιά είναι ο μεγάλος αδερφός που επίσης μεγαλώνει γρήγορα (φτάσαμε τα 6), ομορφαίνει (συμφωνούμε όλοι, έτσι?) μορφώνεται (1η Δημοτικού, αγγλικά και μουσική, παρακαλώ) γυμνάζεται (3 φορές την εβδομάδα προπόνηση ποδόσφαιρο) και το κυριότερο ....αγαπάει όλο τον κόσμο.
Φοβερά παιδάκια. Καμία σχέση με την αδερφή μου (μεταξύ μας).

Β. Είπα να κάνω καμιά ζωγραφιά μια που κάθε μεσημέρι βλέπω το Bob Ross και ζήλεψα. Αυτή είναι η τρίτη βέβαια. Οι δύο πρώτες είναι όχι απλά χάλια, είναι.......πολύ χάλια. Για αυτή όμως είμαι λίγο περήφανη. Φαίνεται τουλάχιστο οτι είναι λουλούδια. Δε φαίνεται? Ε????????

I told you I'd be back !!!

Χάθηκα. Εξαφανίστηκα. Έχω γίνει χίλια δυο κομμάτια εδώ και δύο μήνες. Παρακολουθούσα κατά διαστήματα την ζωή «γνωστών» μέσα από τα blog τους ή τα σχόλια που άφηναν αλλά δεν είχα καν internet. Φανταστείτε ότι έμαθα από την τηλεόραση τα νέα για την Χίλαρι, τους σεισμούς και την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας. Αδιανόητο. Ένοιωθα ότι ήμουν στο ερημονήσι με τον Τομ Χάνκς (καλό, 4 αστεράκια, χα). Ευτυχώς, πρόλαβα να δω την ήττα μας στο euro. Τι θα έχανα θεέ μου!!!!!!!
Τι έκανα τόσο καιρό? Εχετε λίγο χρόνο?
Ξεκινάμε με Σύρο. Έφυγα ένα βροχερό Σάββατο με τα αγαπημένα μου παιδάκια της Α’ Λυκείου Σάμου (οι αδυναμίες δεν κρύβονται κι ας λένε μερικοί) για να παρουσιάσουμε ένα πρόγραμμα διαφήμισης του νησιού στο αντίστοιχο λύκειο εκεί και για να επισκεφτούμε το πανεπιστήμιο για ένα άλλο πρόγραμμα ισότητας.

Μια που αυτή η εκδρομή είχε τόσο μεγάλη επιτυχία (εμείς καλά περάσαμε αλλά, όπως γίνεται πάντα, ακούσαμε τα σχολιανά μας -ψέματα και υπερβολές για έκτροπα και ακολασίες) είπα να το επαναλάβω και γι’ αυτό μετά από δύο μόλις μέρες (ακόμη άυπνη δηλαδή και με την φωνή βραχνή σαν της Μπεζεντάκου ένα πράγμα) έφυγα για Κρήτη με την Γ’ Λυκείου για πενθήμερη. Ναι, ναι, μη κοροϊδεύετε, είμαι καλή και με ζητάνε παντού. Τι νομίζεται εσείς?

Επιστροφή στη Σάμο Πέμπτη βράδυ. Παρασκευή πρωί πήρα την ίδια βαλίτσα και πήγα στο αεροδρόμιο ΠΑΛΙ. Φωνή δεν μπορούσα να βγάλω καθόλου πλέον. Ούτε τα χάπια ούτε οι καραμέλες με έσωζαν. (Όχι ! Δεν φώναζα στα παιδιά. Απλά για 6 ημέρες δεν πρέπει να κοιμήθηκα πάνω από 4 ώρες και από ότι μπορώ να θυμηθώ, τις περισσότερες ώρες μιλούσαμε και τραγουδούσαμε. Eπίσης, το μπουγέλο δε νομίζω να βοήθησε).

Ξεκίνησαν οι διακοπές του Πάσχα. Έφυγα λοιπόν για την Θεσσαλονίκη. Τέσσερις μέρες εκεί. Είδα τους γνωστούς και φίλους και έπαιξα με τα ανηψάκια μου. Έλα όμως που Πάσχα κάναμε στο χωριό…Καπνόφυτο, Παρανεστίου, Δράμας. Τρείς ώρες μόνο απόσταση θα μου πείτε αλλά και πάλι...ταξίδι.

Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα φύγαμε για Καβάλα για να πάρουμε το φανταστικό, καταπληκτικό και υπερπολυτελές καράβι Παναγιά (βόηθα) Σουμελά για να πάμε Χίο. Ναι, ναι, σας είπα, με ζητάνε από παντού. Είπα να ολοκληρώσω την τουρνέ και τον κύκλο στο χάρτη της Ελλάδας.

Επιστροφή στο νησί της Σάμου που δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε καθώς επέστρεφα σε ένα σπίτι που κανονικά δεν θα έπρεπε να ζουν άνθρωποι. Είμαι λίγο υπερβολική αλλά πραγματικά η κατάσταση χειροτέρευε μήνα με το μήνα και μέρα με τη μέρα οπότε ανέλαβα δράση. «Αγάπη μου, εάν δεν φύγουμε από αυτό το σπίτι σε μία βδομάδα εγώ θα πάω να μείνω στο ξενοδοχείο –σε σουίτα- και θα πληρώνεις εσύ βέβαια!!!!!» ¨Έτσι, δημοκρατικά και ήρεμα (καλά μη νομίζετε ότι άκουσε την παραπάνω ατάκα και είπε «ναι, κοπέλα μου, ότι θέλεις») ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της επιστροφής το ψάξιμο. Το τι είδα και τι άκουσα είναι θέμα για άλλο post.

Τελικά βρήκα σπίτι. Παλιό αλλά καλό και μάλιστα με θέα!!! My dream came true!!! Έτσι, με το που γυρίσαμε, αρχίσαμε το πακετάρισμα και την μετακόμιση. Το internet εννοείται κομμένο. Τηλέφωνο κομμένο. Κρεβάτι…όχι κομμένο αλλά ξεβιδωμένο. Όλα διαλυμένα! Το ίδιο και η μέση μας. Πριν δύο βδομάδες επιτέλους τελείωσε (τα βασικά) το σπίτι και…άρχισαν οι εξετάσεις στο σχολείο!!!! Από επιτήρηση σε επιτήρηση και από διόρθωμα …σε εγκεφαλικό (καλά, τι αγγλικά τους μάθαινα εγώ όλο το χρόνο? Γραμμένο το μάθημα τελείως. Πόσες φορές δηλαδή έπρεπε να πω if + simple present, απόδοση will ????????????) Απαράδεκτοι!!!!! Σήμερα τελείωσαν οι εξετάσεις. Επιτέλους!!!

Δεν έχω τίποτα να κάνω αύριο. Τίποτα! Θα κοιμηθώ μέχρι τις 12 και θα πιω καφέ και θα ξανακοιμηθώ και …τα ίδια από την αρχή. Από σήμερα ξεκίνησα ήδη το googling για το που θα πάμε διακοπές. Ήταν να μην κάνω την αρχή εγώ. Τώρα δεν κάθομαι στον …πισινό μου. Πήρα φόρα.

ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ....

Χρόνια πολλά. Καλά Χριστούγεννα. Δεν ξέχασα το blogάκι μου απλά...επέστρεψα!!!! Επιστροφή στις ρίζες. Επιστροφή στην πατρίδα. Επιστροφή...στην κίνηση (μεγάλο πρόβλημα αλλά θα λυθεί με το μετρό -με το είπαν για. Ψεμματα λες να με είπαν? χαχα). Επιστροφή στην οικογένεια (τα ανήψια πανέμορφα) Επιστροφή στα φωτα και τα τραγούδια (Χριστουγεννιάτικα εννοώ όχι ...πότε βούδας πότε κούδας) Επιστροφή γενικώς. Πιάσαμε χιονάκι (στην Δράμα το έστρωσε κανονικά -το σπίτι που έχω φωτο σε άλλο ποστ δεν φαινόταν απο το χιόνι), πήγαμε σινεμά (στην golden αίθουσα παρακαλώ, με το κοκτέιλ μας και την πολυθρόνα κρεβάτι -καλά μη νομίζετε, πρώτη και τελευταία φορά, έτσι για την εμπειρία επειδή είναι γιορτές. Δεν είμαι γιάπισα εγώ), φαγητό (αυτό το έχουμε καθημερινά αλλά είναι πολύ πιο νόστιμο όταν μαγειρεύουν άλλοι (δεν είμαι απο τα άτομα που πιστεύουν οτι όλα είναι πιο νόστιμα εαν κουραστεις για να τα φτιάξεις). Και τέλος αγορά...δώρα και ψώνια. Για να το πω και καθαρά Θεσσαλονικιώτικα ...ψωνίστηκα!!!
Αυτά μέχρι σήμερα. Μόλις ξαναπετύχω υπολογιστή θα γράψω τα υπόλοιπα. Με το καλό να μας μπει ο νέος "έτος." Χρόνια πολλά!!!!

HAPPY BIRTHDAY TO...ME

33 χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που συντάραξε τη Θεσσαλονίκη. Ήταν νωρίς το ξημέρωμα, στις τρεις παρά δέκα όταν ακούστηκε μια κραυγή και ταυτόχρονα ένα κλάμα δυνατό, σταθερό και επίμονο. Η προσοχή όλων στράφηκε στην πηγή του θορύβου. Τα μάτια τους ορθάνοιχτα. «Είναι δυνατόν;» αναρωτιόταν όλοι.
Ναι. Όντως συνέβη. Είχα γεννηθεί. Εγώ. Ένας άγγελος. (Μου το είπε ο μπαμπάς μου. Δε μπορεί να μου λέει ψέματα) Ένα πλάσμα διαφορετικό από τα άλλα. (Όλα τα άλλα νεογέννητα ήταν αγόρια.) Ένα παιδί που θα τάραζε την μικρή τότε κοινωνία της πόλης. (Το κλάμα συνεχίστηκε ασταμάτητο επί 16 ολόκληρους μήνες). Ένας άνθρωπος με μοναδική θέληση. (Πάντα έπαιρνα αυτό που ήθελα.) Μία γυναίκα που θα ήθελε την προσοχή. (Ε, όχι να μας επισκιάσει η μικρή αδερφή. Δεν το ανέχομαι.) Μία γυναίκα που θα κέρδιζε την προσοχή (Πάντα μιλούσα μέσα στην τάξη.) Ένας άνθρωπος που θα έφτανε ψηλά (Στο 1.63 με το ζόρι.) Μία γυναίκα με φιλοδοξίες (τάσεις φυγής), άποψη (για τα πάντα), σπιρτάδα (εν ριπή οφθαλμού τα παίρνω) και ανήσυχο πνεύμα (κλωτσάω μέχρι και στον ύπνο.) Αυτό λοιπόν το μοναδικό πλάσμα σήμερα έχει γενέθλια. Φτάνει αισίως στην κρίσιμη ηλικία των 33 (πρέπει να κόψω το κάπνισμα και να γραφτώ σε γυμναστήριο.) Πέρασαν γρήγορα τα χρόνια. Το παιδάκι που γεννήθηκε έχει γίνει ολόκληρη γυναίκα που τα παιδιά στο δρόμο την αποκαλούν «κυρία». Οι νεαροί στο δρόμο την σταματάνε για να ρωτήσουν την ώρα και όχι το τηλέφωνο της. Βγαίνοντας για βόλτα δεν φορά ένα μπλουζάκι κοντό πάνω από τον αφαλό και τζιν αλλά μπλουζάκι μακρύ και τζιν (δεν αλλάζουν και όλες οι συνήθειες.) Γυρνώντας σπίτι δε ρωτάει «Τι θα φάμε;» αλλά «Τι να μαγειρέψω για να φάμε»; Εάν δεν πάει το πρωί σχολείο δε χρειάζεται χαρτί από τη μαμά αλλά άδεια από τον διευθυντή. Τέλος στα βιβλία και στα μπλοκάκια δεν γράφει «Ζήσε έντονα, ερωτεύσου παράφορα, πέθανε νέος» όπως πάντα, αλλά … το ονοματεπώνυμο!!!
Χρόνια Πολλά. Και του χρόνου!
PS. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις ευχές. Για τα δώρα έχω κάνει λίστα γενεθλίων σε Ιανό (βιβλία), Hondos (αρώματα), Expert (laptop) και Βιλδιρίδη (χρυσαφικά). Ευχαριστώ!!!!!