ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΩΤΟ...........

Η ΑΠΌΛΥΤΗ ΜΟΝΑΞΙΆ, H ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΛΑΚΕΊΑ, Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΌΓΝΩΣΗ... Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΩΤΟ...............

Για μία ακόμη φορά, ευχαριστώ τα παιδιά από το kazani!!!

Η ΕΠΟΧΉ ΤΩΝ...ΚΑΚΏΝ

Έχει κάποια χρόνια τώρα που παρακολουθώ περισσότερο σειρές στην τηλεόραση - λάπτοπ παρά ταινίες. Είναι ορισμένες που μου αρέσουν ιδιαίτερα και σήμερα πήρα την απόφαση να αφιερώσω μια ανάρτηση σε κάποιες από αυτές. Η πρώτη κατηγορία είναι ΟΙ ΚΑΚΟΊ. Τους λατρεύω. Τους πιστεύω. Συμμερίζομαι τον πόνο τους και εκτιμώ την ειλικρίνειά τους. Πραγματικά δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα εάν κάποιος από αυτούς ήταν συνάδελφος ή ακόμη και φίλος. Μάλλον δεν θα τους συμπαθούσα τόσο πολύ. Από απόσταση όμως αυτοί οι "ήρωες" είναι η αδυναμία μου. Όλοι είναι σκληροί και αδίστακτοι, απίστευτα καλοί στη δουλειά τους και πάντα ειλικρινείς. Προβληματικοί στις σχέσεις τους με τους άλλους εξαιτίας του χαρακτήρα τους αλλά όλοι τους έχουν κερδίσει τον σεβασμό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Νούμερο 3

Alan Shore από το Boston Legal

"You have a job to do, and so do I. Yours is to sell socks and suspenders. Mine is to cross examine people like you and crush them."

Δικηγόρος που δεν θα δίσταζε να κάνει τα πάντα για να αθωώσει τους πελάτες του. Η γλώσσα είναι ένα πολύ δυνατό όπλο και γνωρίζει άριστα πως να το χρησιμοποιεί. Είναι αθυρόστομος και αγενής αλλά πάντα εκεί για να βοηθήσει όποιον τον χρειάζεται. Οι δύο βασικές του αδυναμίες είναι το γυναικείο φύλο και η παντελής έλλειψη σεβασμού στην "ιεραρχία".

Νούμερο 2

Dexter από την ομώνυμη σειρα.

"If I had a heart, It might be breaking right now"

Ο μοναδικός χαρακτήρας που είναι συμπαθής στους γύρω του μιας που κανείς δεν γνωρίζει την αλήθεια για αυτόν. Εργάζεται ως τεχνικός στο αιματολογικό εργαστήριο της αστυνομίας του Μαϊάμι. Είναι ευγενικός αλλά αδιαφορεί για το γυναικείο φύλλο. Ο δολοφόνος που δεν έχει αισθήματα αλλά παρόλα αυτά όλοι τον αγαπούν. Θύματα του παιδοκτόνοι, παιδεραστές και γενικότερα εγκληματίες. Βλέπει τον κόσμο με μια ωμότητα που σε κάνει να αναρωτιέσαι εάν αξίζουν τα δάκρυα και ο ψυχικός πόνος που βιώνουμε καθημερινά.

Νούμερο 1

Dr. Gregory House από το House M.D.

"Everybody lies."

Ο ταλαντούχος γιατρός που όλοι θα θέλαμε να υπήρχε στο νοσοκομείο της πόλης μας αρκεί να ήμασταν πάρα, μα πάρα πολύ άρρωστοι. Σαρκαστικός και ειρωνικός με τους περισσότερους ασθενείς αλλά πάντα αστείος, ετοιμόλογος, πανέξυπνος. Η αρχή του είναι οτι όλοι λένε ψέμματα οπότε σπάνια μιλά με τους ασθενείς ή με τους συγγενείς τους. Οι συνεργάτες του συχνά θέλουν να τον πνίξουν αλλά η ευθύτητα και η σιγουριά που εμπνέει δεν τους το επιτρέπει. Έχει καταφέρει να είναι ο πιο συμπαθής αντιπαθητικός άνθρωπος στην τηλεόραση.

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΊ ΜΑΘΗΤΙΚΟΊ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΊ ΑΓΩΝΕΣ

Το όσκαρ το απονέμω με όλη μου την καρδιά στα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας Πυθαγορείου Γενικού Λυκείου Σάμου. Για μένα είναι νικητές παρόλο που η Θεατρική Ομάδα της Λήμνου πήρε το πρώτο βραβείο. Δεν χάσαμε. Κερδίσαμε πολλά. Η δεύτερη θέση είναι η επιβεβαίωση ότι το αναγνώρισαν και οι κριτές. Ευχόμαστε στη Λήμνο καλή επιτυχία και να πάρει το πρώτο για όλο το Β. Αιγαίο.

15ος ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Την Τρίτη 10 Μαρτίου ξεκινήσαμε από την Σάμο για την Μυτιλήνη στις 16:00. Το ταξίδι μέχρι την Χίο ήταν φανταστικό. Τραγούδι, γέλια φωτογραφίες και καζούρες. Μετά την Χίο τα πράγματα άλλαξαν. Όλοι χάσαμε από τουλάχιστον 2 κιλά (τι bodyline και δίαιτες…). Δεν ήξερες προς τα πού να κοιτάξεις. Σε κάθε μια γωνιά του καραβιού υπήρχε και κάποιος που …μας έδειχνε το μεσημεριανό του γεύμα. Ευτυχώς που υπήρχαν και κάποιοι που είχαν πιο ανθεκτικό στομάχι και μοίραζαν χαρτομάντιλα και σακουλάκια. Στις 12:00 φτάσαμε στη Μυτιλήνη και κατευθείαν φύγαμε με το πούλμαν για Αγιάσο. Μας ταίριαζε το περιβάλλον. Βουκολικό έργο σε ένα κλασικό βουκολικό χωριό. Στις 9 σηκωθήκαμε από το κρεβάτι για πρωινό. Δεν μπορώ να πω ότι ξυπνήσαμε γιατί απλά δεν κοιμηθήκαμε. Λίγο το άγχος για την παράσταση της επόμενης μέρας, λίγο η υπερένταση και η ευθυμία που επικρατεί σε σχολικές εκδρομές, λίγο το κρύο (το κρύο ήταν πολύ, μας επηρέασε λίγο, για να ξέρουμε και τι λέμε).
Η δική μας παράσταση που ήταν προγραμματισμένη για τις 3. Στη 1.30 ήμασταν όλοι στο θέατρο (σύγχρονο, μεγάλο, άρτια εξοπλισμένο) για να ετοιμαστούμε και να στήσουμε τα σκηνικά. Την στιγμή που το άγχος άρχισε να μας προκαλεί εκνευρισμό, μας τηλεφώνησε ο κ. Ντίνος Σπυρόπουλος, ο συγγραφέας του έργο «Γκόλφω Forever» που τον είχαμε ενημερώσει για την παράσταση, για να μας ευχηθεί καλή επιτυχία. Μας ανέβασε το ηθικό. Από εκείνη τη στιγμή είδαμε τα παιδιά με σοβαρότητα και τρομερό συγχρονισμό να ετοιμάζουν τα πάντα και μάλιστα έλυναν πιθανά προβλήματα. Εντυπωσιαστήκαμε πραγματικά από την ωριμότητά τους.
Στις 3, σκηνικά, κουστούμια, ήχος και φώτα είχαν ελεγχθεί και ήμασταν έτοιμοι. Οι κριτές πήραν τη θέση τους, ο κάμεραμαν επίσης και τα παιδιά ανέλαβαν δράση. Έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και παρουσίασαν το έργο που εδώ και 5 μήνες προετοίμαζαν. Μπορεί στην πρόβα τζενεράλε να παίξαμε καλύτερα από ότι στο διαγωνισμό. Λογικό εάν σκεφτεί κανείς ότι το άγχος να κάνεις λάθος μπροστά στους κολλητούς σου είναι πολύ μικρότερο από ότι να τα κάνεις θάλασσα σε ξένο περιβάλλον και μπροστά σε κριτές. Επίσης, παίζοντας σε διαφορετικό θέατρο από αυτό που επί μήνες κάνεις πρόβες είναι μεγάλο πρόβλημα. Από πού μπαίνω, από πού βγαίνω, που θα είναι το υποβολείο, κτλ. Παρόλα αυτά, αυτό που παρουσιάσαμε είχε ζωντάνια, δέσιμο, παλμό, έγινε κατανοητό στους θεατές και βασιζόμενοι στο χειροκρότημα και μόνο, μπορούμε να πούμε ότι άρεσε αρκετά. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τα αποτελέσματα αλλά όλοι συμφώνησαν ότι κερδίσαμε τις εντυπώσεις.
Βέβαια, όσοι γνωρίζουν το έργο όσο εμείς θα μπορούσαν να προσέξουν κάποια λάθη τα οποία έχουν δώσει λαβές για πολλές καζούρες. Η Γκόλφω μας πρώτα απ’ όλα αρνήθηκε την πρόταση γάμου που δεν της έγινε ποτέ. (Δεν έγινε γιατί ο άμοιρος ο Κίτσος δεν πρόλαβε να τελειώσει την ερωτική του εξομολόγηση και του ήρθε η χυλόπιτα πριν πει όλα του τα λόγια). Επίσης, η Σταυρούλα, ανιψιά του πλούσιου Ζήση, πάνω στη σκηνή μας ενημέρωσε ότι είναι άξιο μομφής το να έχεις άσπρο (αντί για άδειο) πορτοφόλι. Τέλος, ο Τάσος πήρε την πρωτοβουλία να αλλάξει τελείως το έργο και να κάνει πρόταση γάμου στη μάνα της Γκόλφως αντί για την Γκόλφω αφού δήλωσε: «Μίλησες στη , μάνα σου? Άλλαξε τα μυαλά της? Για άντρα ΤΗΣ με δέχεται? Ήρθε στα συγκαλά της?» Αυτές είναι οι στιγμές που θα μας κατατρέχουν για καιρό και θα γίνονται αναφορές σε αυτές για τουλάχιστο ένα χρόνο ακόμη. Εμένα προσωπικά τα παιδιά γνωρίζουν τι με τρομάζει και που τα χάνω και παθαίνω έμφραγμα και επειδή με αγαπάνε τόοοσο πολύ φρόντισαν να τα κάνουν εκείνη τη μέρα. Κάθε χρόνο φροντίζουν να μου κάνουν μία έκπληξη ή φάρσα αλλά η φετινή έγινε από κάποιον που δεν το περίμενα. Ο Κίτσος αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει και μου το ανέφερε ακριβώς τη στιγμή του άνοιγε την κουίντα για να βγει στη σκηνή. « Μη τρομάζετε αλλά θα τα πω λίγο διαφορετικά» Ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην πρόβα τζενεράλε έτρεμε. Το διαφορετικό που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό ήταν ότι δεν θα άνοιγε καθόλου στο στόμα του. Κόντεψα να βγω στη σκηνή μαζί του. Μετά το πρώτο δευτερόλεπτο και το τρίτο απανωτό εγκεφαλικό μου ανακοίνωσαν ότι το είχαν σχεδιάσει και ότι ήταν βέβαιο ότι θα βελτίωνε το ρόλο του. Είχαν δίκιο. Ήταν το κερασάκι στην τέλεια σκηνοθετημένη τούρτα μας. Άκουσε τα σκολιανά του αργότερα, εννοείται, αλλά όλο γνωρίζαμε ότι μου άρεσε. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το έργο τα παιδιά το είχαν καταλάβει όσο πιο καλά γίνεται. Το είχαν κάνει δικό τους. Το ζούσαν και το αγαπούσαν. Δεν αναφέρομαι στις ατάκες αλλά στους χαρακτήρες και στο είδος του θεατρικού. Είχαν εμπεδώσει πως η παρωδία είναι κάτι ιδιαίτερο που έτσι και το πάρεις λίγο παραπάνω στα σοβαρά ή περισσότερο αψήφιστα, το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Έδειξαν στο κοινό ότι έπαιζαν παρωδία. Δεν ήταν πχ η Γκόλφω πάνω στη σκηνή, ήταν η ηθοποιός που έπαιζε την ηθοποιό που υποδυόταν την Γκόλφω, την καρικατούρα της Γκόλφως.
Εν κατακλείδι, περιμένοντας την απόφαση της κριτικής επιτροπής, μας έμεινε η αίσθηση μιας προσπάθειας η οποία απέδωσε. Τα παιδιά και οι υπεύθυνες καθηγήτριες μείναμε ευχαριστημένοι από την παρουσία μας. Συγχαρητήρια! Η Θεατρική Ομάδα Πυθαγορείου Γενικού Λυκείου Σάμου με το έργο της “Γκόλφω Forever” είναι ήδη νικητές!!!

ΓΚΟΛΦΩ FOREVER, ΠΡΟΒΕΣ ΤΕΛΟΣ!!!

Οι πρόβες τελείωσαν. Η πρόβα τζενεράλε έγινε το πρωί και μάλλον είχε επιτυχία αν τα σχόλια που ακούσαμε δεν ήταν απλά για να μας ενθαρρύνουν και να μη βάλουμε τα κλάματα. Αύριο το μεσημέρι φεύγουμε για Λέσβο. Τετάρτη παίζουμε. Αντε καλό μας ταξίδι. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού ...σε λίγες μέρες...

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά από το ..."kazani"

Πάντα μπαίνω στο kazani.gr για να δω και να γελάσει λίγο το χειλάκι μου που λένε. Μερικές φορές βέβαια γελάω λίγο παραπάνω...

Απίστευτη ιστορία!

Πολλά τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Άλλοι οικονομικά, άλλοι προσωπικά/αισθηματικά, άλλοι σωματικά, άλλοι ψυχικά. Εκατομμύρια τα προβλήματα και οι δυσκολίες γύρω μας. Ένας συγκεκριμένος άνθρωπος όμως καλείται να ανταπεξέλθει έχοντας να αντιμετωπίσει προβλήματα σε όλους τους παραπάνω τομείς της ζωής του.
Κινέζος επιχειρηματίας λόγω οικονομικών δυσκολιών αναγκάστηκε να αφήσει τις 4 από τις 5 ερωμένες του. Δεν μπορούσε να τις συντηρήσει οικονομικά λέει (δηλαδή στο … άλλο … άνετα? αναρωτιέμαι η γυναίκα). Ο δύστυχος ανθρωπάκος λοιπόν δεν έβρισκε άλλο τρόπο να διαλέξει με ποια θα έμενε (είναι και δύσκολο να συνηθίσεις στη μονογαμία μετά από μια ζωή..ποικιλίας) και πήρε την απόφαση να κάνει διαγωνισμό ομορφιάς (!)
Τις έπιασε λοιπόν μία μια και τις ενημέρωσε για την ύπαρξη των υπολοίπων τεσσάρων…..(βλέπετε και εσείς το τεράστιο χάσμα μεταξύ των πολιτισμών μας, έτσι? Στην Ελλάδα η ιστορία που αναφέρω θα είχε μόλις τελειώσει. Θα τον είχαμε βάλει κάτω, θα τον είχαμε κάνει τουλούμι στο ξύλο και θα ήταν τυχερός εάν τον αφήναμε να φύγει με τα «όργανά» του ακέραια) και τους ανακοίνωσε την αδυναμία του να τις συντηρήσει όλες αλλά και να επιλέξει μία από αυτές. Τις κάλεσε σε δείπνο και έβαλε ένα φίλο του που εργαζόταν σε πρακτορείο μοντέλων να τις ετοιμάσει για τον διαγωνισμό.
Η πρώτη πήρε πόδι γιατί υστερούσε σε εξωτερική εμφάνιση. (Το γιατί δεν την παράτησε πριν τη βάλει να περάσει όλο αυτόν τον εξευτελισμό δεν το γνωρίζω. Ίσως μόνο δίπλα στις υπόλοιπες να υστερούσε). Η δεύτερη και η τρίτη έχασαν στο κομμάτι του διαγωνισμού με τις ερωτήσεις (αποκλειστικά μη-φαλλοκρατικού χαρακτήρα). Ποτέ δε μάθαμε τι ρώτησαν ακριβώς. Ήταν ερωτήσεις γνώσεων? Προσωπικού χαρακτήρα? Αλήθειας ή θάρρους? (με τρελαίνει που δεν θα μάθω ποτέ).
Τις δύο φιναλίστ τις έβαλαν να κάνουν διαγωνισμό ποτού. Και εδώ έχω απορίες βέβαια. Ποια θα φτιάξει το καλύτερο τσάι? Ποια θα πιεί το πιο πολύ σάκε? (Το ξέρω οτι το σάκε είναι γιαπωνέζικο αλλά δεν γνωρίζω το παραδοσιακό ποτό των κινέζων) Ποια θα κρατηθεί περισσότερο χωρίς νερό? Αναπάντητα ερωτήματα.
Το τέλος της ιστορίας θα μπορούσε να είναι μια σκηνή από την επόμενη ταινία του James Bond. Μία από τις κοπέλες που «έχασαν» αποφάσισε να πάρει την εκδίκησή της (όλοι ξέρουμε ότι σίγουρα ήταν η άσχημη, δε χρειάζεται να μας το πουν) και πήρε τον Δον Τσάκι Ζουάν και τις άλλες τέσσερις με το αμάξι μια βόλτα μέχρι τον πιο κοντινό …γκρεμό.
Από το προσχεδιασμένο – ατύχημα σκοτώθηκε μόνο η εκδικήτρια / οδηγός - που είσαι Αίσωπε να χαρείς ειρωνεία.

ΦΥΛΑΚΗ ΥΨΙΣΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ

Prisonbreak.korydallos.gr

Πόσοι βλέπετε την σειρά Prison Break? Πόσοι από μας δεν είπαμε οτι όλα είναι πολύ ...ψεύτικα? Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να συμβούν. Όπου και να τον κλείσουν θα καταφέρει να βγει αυτός ο Σκόφιλντ. Πανέξυπνοι κατάδικοι, αφελείς φύλακες, μαλθακοί φρουροί και αφανείς πολιτικοί. Αμερικανιές…λέμε όλοι. Συμβαίνουν όμως στην Ελλάδα και μάλιστα …off camera, στην πραγματικότητα. Προφανώς οι δικοί μας τηλεοπτικοί παραγωγοί δεν είναι έτοιμοι να κάνουν μια τέτοιου μεγέθους υπερπαραγωγή στη χώρα μας.
Ο Παλαιοκώστας – Σκόφιλντ μετά από 2 και κάτι χρόνια στην υψίστης ασφαλείας φυλακή βαρέθηκε..πάλι. Θα μου πείτε, εδώ μια γρίπη μας κλείνει στο σπίτι και μόλις πέσει λίγο ο πυρετός κάνουμε αμάν και πώς να βγούμε για να ξεσκάσουμε, και δε θα βαριόμασταν σε ένα κελί με τόσους … συγκάτοικους? Έκανε λοιπόν δύο τρία τηλεφωνήματα και κανόνισε να περάσει μια προκαθορισμένη ώρα το ελικόπτερο του πάνω από την σωστή ταράτσα και να τον παραλάβει. Για να μη τα πίνει μόνος του μιας και πουθενά δεν αντέχεται η μοναξιά, πήρε και ένα φίλο, τον Αλκέτ Ριτζάι. Άκου τώρα σύμπτωση, τον ίδιο είχε πάρει και την προηγούμενη φορά που…πετάχτηκε για λίγο έξω. Οι φύλακες, που δεν γνώριζαν για την επικείμενη απόδραση, δεν μπόρεσαν να κάνουν και πολλά πράγματα γιατί δεν ήθελαν να πυροβολήσουν το ελικόπτερο φοβούμενοι ότι θα το κατέρριπταν (μπράβο αισιοδοξία) και θα έπεφτε σε κανένα σπίτι στη γειτονιά. Οι φύλακες που γνώριζαν …ήταν σε άδεια και ως γνωστόν στην Ελλάδα όταν ένας δημόσιος υπάλληλος είναι εκτός υπηρεσίας κατεβάζει ρολά και δεν ασχολείται με τα της υπηρεσίας του. Οι φρουροί που βρισκόταν περιμετρικά της φυλακής είδαν πρώτοι το ελικόπτερο και τους κρατούμενους στην ταράτσα αλλά δεν μπορούσαν να ειδοποιήσουν κανένα για βοήθεια γιατί οι ασύρματοί τους δεν πιάνουν την συχνότητα της αστυνομίας και δεν μπορούσαν να την καλέσουν. Εμένα πάντως όλοι αυτοί μου θυμίζουν λίγο τον Μπέλικ –τον ελαφρώς ελαφρό φύλακα της σειράς που τα άρπαζε από τους κρατούμενους και έκανε τα στραβά μάτια με το πρέπον αντίτιμο. Τι να κάνουν όμως και αυτοί? Αλεξίσφαιρα γιλέκα δεν έχουν όλοι, σφαίρες και όπλα από αυτά που βγάζει για απόσυρση ο στρατός, εκπαίδευση καθόλου ή –οι πιο τυχεροί- μικρότερη από αυτή των νεοσύλλεκτων φαντάρων. Να μη ξεχνάμε και τις απειλές κατά της ζωής τους και των οικείων τους. Που να στηριχτούν οι καημένοι? Στους δικαστές, στην αστυνομία, στην κυβέρνηση ή στις δυνάμεις τους? Αναγκαστικά στηρίζονται στην ελεημοσύνη και μεγαλοκαρδία των κρατουμένων. Και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους. Α, το έχω ξαναπεί, του δειλού η μάνα δεν έκλαψε ποτέ.
Για να ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα Prison Break Korydallos, μέχρι και στη σειρά, οι δύο αποδράσεις των ίδιων φυλακισμένων έγιναν με διαφορετικό τρόπο. Είδαμε ελικόπτερα, τρύπες στον τοίχο, σκάψαμε τούνελ, κολυμπήσαμε με φιάλες οξυγόνου, άλλοι έκοβαν το ρεύμα, άλλοι άφηναν πόρτες ξεκλείδωτες κτλ. Αυτοί, ούτε την φαντασία να φύγουν με διαφορετικό τρόπο δεν είχαν. Ελληνική νοοτροπία καθαρά. Έτσι ξέρω, έτσι θα το κάνω.
Επίσης, ο Μαικλ που καταφέρνει να αποδράσει κουράζεται σωματικά αλλά κυρίως κουράζει το μυαλό του με τα περίπλοκα σχέδια που καταστρώνει και ο Μπράντ, ο φρουρός που τους πήρε στο κατόπι μέχρι τα μισά του δεύτερου κύκλου είχε μείνει μισός από το τρεχαλητό Οι …ντόπιοι δραπέτες, λες και πήγαιναν για ψώνια στο μάρκετ της γειτονιάς. Ούτε ο καιρός δεν τους πήγε στραβά. Κρύο, οπότε ο κόσμος χωμένος στο σπίτι, χωρίς δυνατούς ανέμους, οπότε πέταξε άνετα το ελικόπτερο (ειδικά αυτό μου την έδωσε πολύ. Κάθε φορά που είναι να πετάξω από/για Θεσσαλονίκη ο νοτιάς και η ομίχλη …συνουσιάζονται. Σε αυτούς, ένα απαλό αεράκι.).
Τελικά, έχει άδικο ο Παλαιοκώστας που κάθε φορά που τον πιάνουν (που κόβω το χέρι μου ότι μόνος του γυρνάει πίσω για να μη χάσει φίλους και διασυνδέσεις) μπαίνει χαμογελαστός στη φυλακή? Σαν να γυρνάει σπίτι μετά από μια κουραστική χρονιά στο πανεπιστήμιο είναι. Ξεκούραση, παρεούλα και κουβεντούλα. Μόλις βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια ξέρει ότι μπορεί να ξε-φύγει. Καλά να περάσει λοιπόν, ας προσέχουν οι επιχειρηματίες /εργοστασιάρχες και ...εις το επανιδείν (ή καλύτερα, τα λέμε στον τρίτο κύκλο επεισοδίων).

ΓΚΟΛΦΩ FOREVER ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Και εγώ πότε θα γίνω μάνα?

-Ουά, ουά
-Αγάπη μου, σήκω εσύ να το ταΐσεις. Εγώ έχω Μαθηματικά την πρώτη ώρα ενώ εσύ Αγγλικά. Μπορείς να κάνεις κοπάνα εάν θέλεις!
-Είσαι τρελή? Γράφω τεστ αύριο και ο βαθμός μετράει εάν θέλω να περάσω την τάξη και να πάω στη Δευτέρα Γυμνασίου !
-Μαμααααά, πήγαινε εσύ στο μωρό!
-Δεν μπορώ παιδί μου, φεύγω για το χορό αποφοίτησής μου!

Πατέρας σε ηλικία 13 ετών!
Ένα αγόρι 13 ετών και η φίλη του 15 ετών, στην Μεγάλη Βρετανία, έγιναν γονείς αφού μόλις απέκτησαν ένα υγιέστατο κοριτσάκι βάρους 3 κιλών! Ο Alfie Patten που έχει ύψος μόλις 1.22 εκατοστά ήταν 12 ετών όταν έκανε έρωτα με την 14-χρονη Chantelle Steadman που έμεινε έγκυος! Ο νεαρός πατέρας που ζει με την μητέρα του παραδέχτηκε ότι δεν γνωρίζει πώς να ανταποκριθεί στις ανάγκες του μωρού αφού δεν έχει εισοδήματα. «Ο πατέρας μου δίνει ένα μικρό χαρτζιλίκι. Όταν το έμαθε η μητέρα μου νόμιζα ότι θα έχουμε προβλήματα αφού θέλαμε να κρατήσουμε το μωρό αλλά φοβόμασταν πως θα αντιδρούσαν οι άλλοι,» είπε ο «μικρός» πατέρας. Η 15-χρονη Chantelle Steadman γέννησε πριν λίγες ημέρες ένα κοριτσάκι, την Maisie Roxanne σε νοσοκομείο του Eastbourne στο East Sussex. Η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι δεν θα ασκήσει διώξεις σε βάρος των ανήλικων γονιών, μολονότι η νόμιμη ηλικία για τη σύναψη σεξουαλικών σχέσεων στη Βρετανία είναι τα 16 έτη.

Μιχάλης Μπακ

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που άκουγα το πρωί στην τηλεόραση. Τελικά το διάβασα και στην εφημερίδα. Ναι, είναι αλήθεια. Στην Αγγλία τα παιδάκια δεν παίζουν μπίλιες και κρυφτό. Δεν ασχολούνται με τον εικονικό κόσμο του ιντερνέτ. Δεν πίνουν καφέδες και σφηνάκια στα καφέ-μπαρ. Παίζουν -και με μεγάλη επιτυχία μπορώ να πω- το επικίνδυνο παιχνίδι του "να σου δείξω τι κάνει ο μπαμπάς στη μαμά αργά κάθε βράδυ που νομίζουν οτι δεν τους βλέπω"? Απίστευτη ιστορία.
Μπορεί τα σχολεία στη Μεγάλη Βρετανία να είναι προχωρημένα και να κάνουν σεξουαλική αγωγή στα παιδάκια αλλά τα αποτελέσματα είναι το ίδιο απογοητευτικά. Μη πω και χειρότερα γιατί το 12χρονο αγοράκι που δεν ξέρει για πιο λόγο έχει κάτι «έξτρα» ανάμεσα στα πόδια του το λες «χαλβά» ενώ αυτό που ξέρει, «μπαμπά».
Το βρετανικό στρουμφάκι λοιπόν και η Χιονάτη δεν γλύτωσαν και πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της αφέλειας -άγνοιας -βλακείας τους.
Δεν έγινε γνωστό αλλά η αλήθεια είναι (έχω πληροφορίες εκ των έσω) οτι χρησιμοποιούσαν μέθοδο αντισύλληψης που απέτυχε παταγωδώς. Δεν ήταν προφυλακτικά, ούτε αντισυλληπτικά χάπια. Όχι. Φυλαγόταν από την αστυνομία γιατί πιστεύανε οτι αντισύλληψη είναι να φροντίσεις να μη σε πιάσουν ...στα πράσα (στην Αγγλία είναι παράνομο να έχεις "τέτοιας οικειότητας" σχέσεις μέχρι τα 16 σου).
Εκεί που τα έχασα για τα καλά ήταν όταν άκουσα στην ΤV πως ο αδερφός του (15 ετών) ζητάει τεστ DNA γιατί λέει υπάρχει πιθανότητα το παιδί να είναι δικό του και όχι του αδερφού του (!!!!) Τι οικογένεια! Είδατε που τεικά η Τόλμη και Γοητεία είναι βγαλμένη από τη ζωή, περισσότερο και από τις ταινίες του Ξανθόπουλου?
Ακόμη πιο τυχερή η μάνα της κοπέλας βέβαια. Καλά την ανάθρεψε την κόρη της. Να στείλω μία κάρτα να πω ένα και εγώ "Συγχαρητήρια. Να σας ζήσει το εγγονάκι, 30χρονη γιαγιά" .
Καλά, 1η και 3η Γυμνασίου παιδάκια δεν τα ψάχνανε να δουν τι κάνουν? Και άντε και έγινε το ... κακό, το γλεντάς τόσο πολύ? Είναι όλοι τόσο υπερήφανοι που φώναξαν τα κανάλια (αντί να πάνε να τα πνίξουν σε κανένα?) και άφηναν να τα φωτογραφίζουν με το νεογέννητο (άσε που υποψιάζομαι οτι είναι και παράνομο αυτό) λες και πρόκειται για τον Μπράντ και την Αντζελίνα? Δηλαδή τι σκέφτηκαν οι γονείς-παππούδες? Τα έκανα που τα έκανα σκατά ας βγάλουμε τουλάχιστο χρήμα από τη δημοσιότητα? Α, ρε μαμά, μανάδες που υπάρχουν!!!

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ ¨Η ΜΗ ...

Παραμονές Αγίου Βαλεντίνου. Γιορτάζει ο έρωτας. Κοκκίνισε ο τόπος. Κόκκινες καρδούλες πάνω σε κάθε είδους αρκουδάκια. Μπαλόνια και γλειφιτζούρια σε σχήμα καρδιάς. Μπλουζάκια με βέλη και σπασμένες καρδιές στις βιτρίνες των μαγαζιών. Μέχρι και ο Γερμανός γιορτάζει τον Άγιο Βαλεντίνο. Κερνάει ένα δεύτερο κινητό για να το χαρίσουμε στο ταίρι μας. Η Vodafone πάλι ανακοινώνει πως «στο έτερον σου ήμισυ, το πάγιο πέφτει στο ήμισυ». Τα ανθοπωλεία θα βγάλουν τα σπασμένα όλης της χρονιάς. Τα κόκκινα τριαντάφυλλα έχουν την τιμητική τους. Τα ζαχαροπλαστεία είναι η αιτία που υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε φράουλες μιας και όλα τα γλυκά έχουν σχήμα καρδιάς και κόκκινο χρώμα –μέχρι και οι σοκολατίνες! Τα περίπτερα δεν προλαβαίνουν να παραγγέλνουν σοκολάτες λάκτα –είναι γνωστό ότι είναι οι μόνες σοκολάτες που μπορούν να αντέξουν το βάρος μιας ερωτικής εξομολόγησης. Όσο για τα χρυσοχοΐα …ξεχρεώνουν.
Τέτοιες μέρες αρχίζουν οι συζητήσεις για το εάν πρέπει ή δεν πρέπει να γιορτάζουμε την ημέρα αυτή. Ευκαιρία να κινηθεί το χρήμα λένε κάποιοι. Δε γιορτάζω μόνο μια μέρα το χρόνο τον ερωτά μου λένε άλλοι. Άλλοι πάλι τρέχουν να αγοράσουν το πιο πρωτότυπο και μοναδικό δώρο για τον άνθρωπό τους και περιμένουν με αγωνία να δουν την έκπληξη που θα τους έχει ετοιμάσει το έτερον τους ήμισυ. Άλλοι βέβαια βλέπουν όλο αυτό το κόκκινο γύρω τους και αναρωτιούνται γιατί. Κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται τίποτα και πάντα υπάρχουν αυτοί που στις 14 Φεβρουαρίου νιώθουν μοναξιά γιατί ως γνωστόν, οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ. Σε όποια κατηγορία και να υπαγόμαστε πάντως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θέλοντας και μη, μόλις με το καλό ξημερώσει η ημέρα, θα ακούσουμε απαλά και ρομαντικά τραγουδάκια στο ραδιόφωνο και στην καφετέρια, θα δούμε διαγωνισμούς φιλιού και ρομαντικές κομεντί στην τηλεόραση και πολλά ζευγαράκια να συναντιούνται με ανθοδέσμες και σακουλάκια με δώρα στα χέρια.
Οι δικές μου σκέψεις πάνω στο θέμα? Θεωρητικά διαφωνώ με την συγκεκριμένη γιορτή. Σαχλαμάρες. Ανούσια. Γλυκανάλατη. Παιδική. Γιατί να το γιορτάζουμε μία συγκεκριμένη μέρα από τη στιγμή που πρόκειται για κάτι που εξορισμού σχεδόν γιορτάζεται κάθε μέρα? Είναι όμως και μία άλλη πλευρά μου που ζηλεύει. Όχι τους άλλους που γιορτάζουν αλλά τον ίδιο μου τον εαυτό που σε μικρότερη ηλικία την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου την θεωρούσε μία ακόμη μεγάλη γιορτή. Μου λείπει η ανυπομονησία και τα σχέδια. Το να υπολογίζω το χαρτζιλίκι για να μου φτάσει να πάρω το δώρο που διάλεξα να χαρίσω. Η λαχτάρα να δω το δώρο που μου πήραν. Η αγωνία να το κρύψω από τη μαμά μου που είχε πάντα τον τρόπο να βρίσκει τις κρυψώνες μου (το να έχεις πάρει δώρο σημαίνει ότι έχεις κάποιον να σου το χαρίσει και κατά τη γνώμη του μπαμπά μου αυτό θα έπρεπε να συμβεί μετά τα …30ά γενέθλιά μου). Η σκοτεινή καφετέρια που θα μαζευόταν όλη η παρέα και θα είχε άπειρα κεράκια και θα ακούγαμε απαραιτήτως το lady, κτλ κτλ κτλ.
Τελικά, κατά τη γνώμη μου, η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι όχι μόνο μία μέρα που γιορτάζει ο έρωτας αλλά και ο ρομαντισμός , τα νιάτα, η ανεμελιά, ο καταναλωτισμός και το έντονο κόκκινο χρώμα.

ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΙΙ

Τι θα γράφατε σε ένα κάτασπρο τοίχο εάν μπορούσατε είχα ρωτήσει και επιβάλλεται να αναρτήσω τις απαντήσεις σας. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο πάντως είναι το γεγονός οτι ο Αρκάς προφανώς έχει μεγάλο αντίκτυπο στην ζωή μας.

ΓΚΡΑΦΙΤΙ

Η ανάρτηση για τη πρόταση ενός επιστήμονα να βαφτούν τα μεγάλα αστικά κέντρα άσπρα για να καθυστερήσουμε την αύξηση θερμοκρασίας της γης είναι η αφορμή για αυτήν την ανάρτηση.

Σκεφτείτε την αντίδραση των γκραφιτάδων βλέποντας τόοοοοσους άσπρους τοίχους. Σαν να πηγαίνεις ένα παιδάκι 10 ετών και να το αφήνεις να κάνει ότι θέλει στην Disneyland. Σαν να αφήνεις εμένα με χρυσή κάρτα στο COSMOS, ή τον άντρα μου ...στην ησυχία του. Φανταστείτε χαρά!!! Ένας κόσμος γεμάτος άσπρους τοίχους. Ε, σε προκαλεί να τον βάψεις. Δε μπορεί να το αφήσουμε έτσι.

Ας σκεφτούμε ως γκραφιτάδες λοιπόν. Τι θα "βάφαμε" στους τοίχους της γειτονιάς μας? Ποιο σύνθημα ή ποια ζωγραφιά θα διάλεγε ο καθένας από μας να κοσμεί την πόλη του?

Κάνοντας μια βόλτα στο διαδίκτυο βρήκα διάφορες απεικονίσεις γκραφιταρισμένων τοίχων. Άλλες με ζωγραφιές, άλλες με συνθήματα.

Aλλες με μηνύματα σοβαρά και άλλες με μια πιο αστεία διάθεση.

Άλλες πάλι φιλοσοφούν.

Έχω κρατήσει αρκετά συνθήματα που έχουν γίνει γκράφιτι και μπορούμε να τα δούμε σε όλες τις πόλεις μας.

Υπάρχουν τα Θρησκευτικά....

Αν ο Θεός υπάρχει, είναι δικό του πρόβλημα

Ορθοδοξία ή θάνατοςΈρχεται ο αντίχριστοςΌχι στις νέες ταυτότητες του σατανά

Αν ο Θεός δεν ήθελε να γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο

Ο Αδάμ είναι η μητέρα της Εύας(Και μετά λέμε ότι ο Οιδίποδας είχε πρόβλημα)

"Ο θεος πέθανε... Νιτσε

Ο Νίτσε ειναι μαλακας... Θεός

Ο Νίτσε ειναι θεος... Μαλάκας"

"Το Πάσχα φέτος ματαιώνεται. Βρέθηκε το πτώμα."

Τα σχολικά

«Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται».

«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν»;

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Τα οικολογικά

«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του».

«Φονιάδες των Ψαριών, Πελεκάνοι».

«Mόνο τα ζώα πρέπει να φοράνε γούνες»

«Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά».

Τα πιο προσωπικά

«Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσει στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι».

"Δεν είμαι προκατειλημμένος. Μισώ τους πάντες."

«Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω».

«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα».

Σαφώς και υπάρχουν και άλλες κατηγορίες αλλά ...

Αλήθεια, εσείς τι θα γράφατε?

Εγώ θα ήθελα να γράψω κάτι αστείο, έξυπνο, πρωτότυπο. Δε μου έρχεται τώρα όμως τίποτα οπότε θα προτείνω μία από τις αγαπημένες μου ατάκες του Αρκά.

Η ΤΥΧΗ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΑΛΛΑ Η ΑΤΥΧΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΟΜΟΝΗ.

ΑΣΤΕΙΕΣ, ΟΜΟΡΦΕΣ, ΠΑΝΕΞΥΠΝΕΣ

ΦΩΤΟ ΑΠΟ INTERNET ΣΧΟΛΙΑ ANGELINA

AND LAST BUT NOT LEAST.....MY RITOS!