CATS

ANGELINA

Πρόσφατα έτυχε να διαβάσω σε κάποια blogs το γιατί ξεκίνησαν το blogging, γιατί επιλέγουν τα συγκεκριμένα θέματα να γράφουν, το κατά πόσο το blog τους φανερώνει στοιχεία του χαρακτήρα τους, γιατί διάλεξαν να ονομάσουν το blog τους έτσι ή απλά να αυτοπαρουσιάζονται με μια φωτογραφία.
Σήμερα πήρα την απόφαση να γράψω για μένα παρόλο που από ότι έχω καταλάβει στον 1 ½ χρόνο που «άνοιξα» το δικό μου blog αυτό παραβαίνει κάποιους άγραφους κανόνες. Συνήθως κάτι τέτοιες αναρτήσεις αρχίζουν με την φράση «με κάλεσε» ο τάδε ή ο δείνα «να γράψω…». Οπότε, εάν μέσω του blog μας φανερώνεται ο χαρακτήρας μας, μπορείτε άνετα να πείτε ότι εγώ είμαι κάποια που δυσκολεύεται να ακολουθήσει κανόνες.
Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο άρχισα να γράφω, απίστευτα διστακτικά και ντροπαλά θα έλεγα, ήταν γιατί απλά είχα χρόνο. Άφθονο. Κενό, που έπρεπε με κάτι να γεμίσω για να μη γκρινιάζω και για να μη φτάσω στο σημείο να αρχίσω …το κέντημα. Ανάμεσα σε αγνώστους σε ένα μικρό μέρος, δεν κάνανε και ουρά οι φίλοι έξω από το σπίτι. Μόνοι μας με τον Αλεξ, το ρίξαμε στο διάβασμα. Τάβλι δεν παίζει μαζί μου γιατί λέει δεν είμαι αρκετά καλή και δεν έχει νόημα. Χαρτιά δεν παίζει, υποψιάζομαι γιατί είμαι αρκετά καλή και δεν του αρέσει να χάνει. Έπρεπε λοιπόν να βρω και γω κάτι να κάνω. Ένα χόμπι.
Παίρνοντας την απόφαση να γράψω έπρεπε αρχικά να διαλέξω το «όνομα». Καθώς είμαι άνθρωπος που τα πάντα γύρω μου τα θέλω οικεία το βάφτισα Angelina. Είναι ένα από τα γυναικεία ονόματα που μου αρέσουν (μετά το Αλεξάνδρα και το Κωνσταντίνα) και κάποια στιγμή στο μέλλον όταν κάνω την πανέμορφη, πανέξυπνη και γλυκύτατη κόρη μου ευελπιστώ ότι δεν θα επέμβουν γονείς, λοιποί συγγενείς και παπάδες (γιατί είναι ξενικό και ποτέ δεν ξέρεις) και θα την βαφτίσουμε έτσι.
Η φράση του Saint Augustine που ακολουθεί, “The world is a book, and those who do not travel read only one page,” είναι μια άποψη που συμμερίζομαι απόλυτα και προσπαθώ να την έχω συχνά στο νου και ζω «διαβάζοντας» όσες πιο πολλές «σελίδες» μπορώ.
Επόμενο βήμα ήταν να διαλέξω το ύφος και το χαρακτήρα του blog μου. Ήξερα ότι δεν θα έγραφα για θεωρίες συνωμοσίας, για πολιτική και για αθλητικά. Θα έγραφα όμως για προσωπικές ιστορίες και εμπειρίες ή για γενικά, επίκαιρα, κοινωνικά θέματα? Η απάντηση δόθηκε από μόνη της μόλις έγραψα την πρώτη μου ανάρτηση. Το blog μου είναι το ημερολόγιό μου. Γράφω για θέματα που με ενδιαφέρουν προσωπικά ως άνθρωπο, γυναίκα, πολίτη και καθηγήτρια. Ότι μου φαίνεται σημαντικό, αστείο ή τραγικό. Ότι μου συμβαίνει και θα ήθελα να το μοιραστώ με γνωστούς και αγνώστους. Πολλοί ίσως να πιστεύουν ότι δίνω πληροφορίες πολύ προσωπικές. Το γεγονός είναι ότι οι αναρτήσεις μου τείνουν να έχουν αυτό το χαρακτήρα αλλά οι πληροφορίες που προσφέρονται περνάνε από «έλεγχο». Γράφοντας κάτι έχω στο μυαλό μου ότι θα τα διαβάσουν οι φίλοι μου, που με γνωρίζουν ούτως ή άλλως και αυτοί που είναι bloggoφίλοι μου, οπότε θα έπρεπε ίσως να με γνωρίσουν. Για μένα το blog είναι ένας κυβερνοχώρος που σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους και να μάθεις πως σκέφτονται οι συνάνθρωποί σου για πάσης φύσεως θέματα. Από τα προβλήματα της γειτονιάς, (τελικά θα γίνει κάτι με το ρημάδι το Ξενία?), της χώρας (ελπίδα καμία), μέχρι ολόκληρου του πλανήτη (κλασικά περιβαλλοντικά θέματα θερμοκηπίου). Από την αστεία ιστορία της γιαγιάς μας (που έχω άφθονες) μέχρι επιστημονικές έρευνες (είναι καλό να γίνονται γνωστές) και κοινωνικούς προβληματισμούς (ποιος δεν έχει?).
Μεγαλωμένη σε μεγάλη πόλη είχα συνηθίσει κάθε μέρα να γνωρίζω νέους (όχι πιπίνια, καινούργιους εννοώ) ανθρώπους, έστω και εάν πολλές φορές δεν συνεχιζόταν η γνωριμία. Και πάλι όμως, είχα την ευκαιρία να διαλέξω, να κρίνω, να μάθω. Αυτό μου έλειψε στην αρχή όταν μετακόμισα στο νησί. Οι ευκαιρίες να γνωρίσεις κόσμο και οι επιλογές είναι περιορισμένες. Όχι πλέον. Όποιος τυχαίνει να ενδιαφέρεται για τα θέματα που γράφω, έστω και εάν διαφωνεί μαζί μου, και αφήνει σχόλιο, αυτομάτως γίνεται και γνωστός μου. Τον/ την «διαβάζω» και με «διαβάζει». Μέσα από το blog έχω την ευκαιρία να γνωρίσω αρκετό κόσμο. Πολλοί είναι ενδιαφέροντες. Αρκετοί είναι από τη Σάμο αλλά παρόλο που είναι γείτονες δεν θα είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω εάν δεν είχαμε blog (καταραμένη αποξένωση). Με κάποιους από αυτούς μου δόθηκε η ευκαιρία να βρεθούμε και από κοντά. Την πρώτη φορά ένιωσα αμήχανα γιατί ανέφεραν πράγματα που διάβασαν στο blog μου και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Ένιωθαν ότι με ήξεραν αρκετά καλά? Ήταν έτσι τα πράγματα? Είμαι εγώ αυτή στις αναρτήσεις μου? «Δένει» η φάτσα με τα λόγια? Πως τα βλέπει αυτά κάποιος που έρχεται σε επαφή μαζί μου έχοντας διαβάσει το blog μου? Πως φαίνεται το blog μου σε αυτούς που με γνώριζαν από πριν? Κακά τα ψέματα, όταν δεν έχεις απέναντί σου τον «συνομιλητή», αλλιώς εκφράζεσαι. Κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Τις περισσότερες φορές παρατηρώ σε γνωστούς ότι αυτό τους βοηθά να εκφραστούν με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Για τους υπόλοιπους…δεν παίρνω όρκο. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος. Οι περισσότεροι διαλέγουν ένα στυλ γραφής και μια συγκεκριμένη θεματολογία και δεν παρεκκλίνουν. Δημιουργούν διαφορετικό blog εάν θελήσουν να αλλάξουν ύφος. Εγώ τα έχω όλα σε ένα. Από αποδράσεις μέχρι φάρσες μαθητών και από κριτική ταινιών μέχρι την ηλίθια στο γκρουπ στις διακοπές. Με χιούμορ ή συγκίνηση, με σαρκασμό ή αυτοκριτική παραθέτω όσα θέματα με απασχολούν. Παρόλα αυτά δεν έχω την απαίτηση να με γνωρίζει κάποιος που διαβάζει το blog μου, ή και να ενδιαφερθεί να με γνωρίσει. Εξάλλου ο απώτερος σκοπός είναι να ανταλλάξουμε απόψεις. Έχοντας στο νου ότι από τις αναρτήσεις που διαλέγει ο καθένας από μας να γράψει καταλαβαίνεις ελάχιστα ενώ από ένα χαμόγελο που θα δεις γνωρίζοντας κάποιον, πολλά, οι bloggoφίλοι είναι άγνωστοι στη ουσία άνθρωποι. Τα συμπεράσματα που βγάζω για το εάν είναι βαρετοί, συναρπαστικοί, έξυπνοι ή κολλημένοι είναι πάντα με ερωτηματικό. Όσα όμως και αν μου δίνεται η ευκαιρία μέσω του blog να μαθαίνω για τους άλλους τις περισσότερες φορές μου είναι αρκετά (εξάλλου εάν ήθελα να μάθω ποιο στρουμφάκι θα ήσασταν ή ποιο ποτό σας αρέσει θα έμπαινα στο facebook). Δεν είναι όμως καταπληκτικό όταν από ένα όνομα στην οθόνη του pc φτάνεις στο «Χάρηκα πολύ που επιτέλους σε γνωρίζω από κοντά»? Μήπως είμαι πιο παραδοσιακή από ότι νόμιζα τελικά?

Οπότε, «Είμαι η angelina και είμαι blogger(?)»

H angelina προ blog (καθαρός ουρανός...)

Η angelina στο blog. (όχι και πολύ αποκαλυπτική αλλά κάτι καταλαβαίνεις)

Ετών 2, με IQ 156!

Διαβάζω αυτό ανάμεσα στις υπόλοιπές μαύρες ειδήσεις και σκέφτομαι οτι υπάρχει ελπίδα. Λίγες Ελίζ ακόμη, διάθεση να βοηθήσουμε να μη χαθούν και ...ποιός μας πιάνει. Τι heroes και αηδίες....

Τον εντυπωσιακό δείκτη εφυίας 156 διαθέτει μία δίχρονη βρετανίδα, η οποία μπορεί να απαριθμήσει 35 πρωτεύουσες, να συλλαβίσει το όνομά της και γνωρίζει το αλφάβητο, γράφει την Πέμπτη ο βρετανικός Τύπος.

Η Ελίζ Ταν Ρόμπερτς, που ζει στο βόρειο Λονδίνο, μπορεί επίσης να διαβάσει τις λέξεις "μαμά" και "μπαμπάς" και να ξεχωρίσει τα τρία είδη τριγώνων. Η εξαιρετική της ευφυία τής επέτρεψε να γίνει το νεώτερο μέλος της Mensa, της διεθνούς οργάνωσης που έχει ως κριτήριο εισαγωγής την επίτευξη στα τεστ ευφυίας αποτελεσμάτων ανώτερων από το 98% του πληθυσμού.
"Είναι ένα παιδί πραγματικά ξεχωριστό", σχολίασε ο γενικός διευθυντής της Mensa, Τζον Στίβενέιτζ.
Η παιδοψυχολόγος Τζόαν Φρίμαν χρησιμοποίησε ένα ειδικό τεστ για να μετρήσει την ευφυία της μικρής Ελίζ και ανακάλυψε ότι συγκαταλέγεται μεταξύ του 0,2% των εξυπνότερων παιδιών αυτής της ηλικίας, στη Βρετανία.
Η μητέρα της Ελίζας, η Λουίζ, περιέγραψε στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Daily Mirror πώς παρατήρησε την της κόρης, από τη στιγμή που γεννήθηκε.
Η μικρή είπε την πρώτη της λέξη σε ηλικία πέντε μηνών και περπάτησε σε ηλικία οκτώμισυ μηνών. "Λέει πράγματα που ένας Θεός ξέρει από πού προέρχονται. Πολύ απλά, τρελαίνεται να μαθαίνει... Δεν σταματά", λέει η μητέρα της μικρής.

"Εθνος online"

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!!

ΠΑΣΧΑ 2009

Back to Samos!!!
Ε, καλά ήταν. Αρκετές μέρες. Ξεφύγαμε από την καθημερινότητά μας. Από τον Αύγουστο είχα κλείσει θέσεις με την απευθείας πτήση για Θεσσαλονίκη και πίσω. Το απευθείας βέβαια μια κουβέντα είναι. Όταν ξεκινάς χαράματα και περνάς από τρία νησιά για να φτάσεις στον προορισμό σου…εγώ ξέρω ότι αυτό το λένε ταλαιπωρία. Δυστυχώς όμως οι πτήσεις είναι λίγες και ότι βρίσκουμε το κρατάμε.
Φτάσαμε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη. Όμορφη πόλη με αρκετή κίνηση αλλά…όχι το Πάσχα. Απόλαυση το κέντρο της πόλης. Μας έκανε και καλές μέρες…Φανταστικά! Κόσμος, ήλιος, καφές (φραπεδούμπα), μαγαζιά (αναστέναξε η κάρτα μου). Όλη την Μεγάλη Βδομάδα, τη βδομάδα της εγκράτειας, εγώ ξεσκίστηκα στα ψώνια και τα μεζεδάκια στην Άθωνος. Κάναμε πολλά σχέδια για το ποιες παραστάσεις θα παρακολουθούσαμε, ποιες ταινίες θα βλέπαμε και σε ποιες συναυλίες θα πηγαίναμε. Τελικά, τίποτα από όλα αυτά δεν κάναμε. (Μία ταινία είδαμε, αλλά δεν μπορεί να μετρήσει γιατί ήταν σαν να την είχαμε ξαναδεί, ο Νίκολας Κέιτζ για μια ακόμη φορά προσπάθησε να σώσει τον πλανήτη μας.) Όλα στο χαλαρό. (Δεν θέλω αστειάκια για τους Θεσσαλονικιούς).
Μεγάλο Σάββατο, ένα ολόκληρο σόι μεταφέρθηκε στο Καπνόφυτο Παρανεστίου στη Δράμα. Πρέπει να είναι μοναδικό αυτό το Ελληνικό συνήθειο να προσπαθούμε τις γιορτές να χωρέσουμε 200 άτομα σε ένα σπίτι μόνο και μόνο για να είμαστε μαζί στο γιορτινό τραπέζι, που ούτως ή άλλως, δεν χωράμε να καθίσουμε όλοι. Το λατρεύω αυτό το στρίμωγμα βέβαια. Τέσσερα ζευγάρια, δύο παιδιά και μια γιαγιά σε ένα σπίτι. Ακόμη και να ψιθυρίζαμε ακουγόμασταν στο δίπλα χωριό...να μη πω για το ροχαλητό..
Η Ανάσταση έγινε στις 10 το βράδυ. Εμάς άκουσε ο παπάς στο παραδίπλα χωριό και σηκώθηκε να ντυθεί για να πάει και αυτός στην εκκλησία. Το ότι τελειώσαμε νωρίς σημαίνει ότι φάγαμε και νωρίς, κοιμηθήκαμε νωρίς και ξυπνήσαμε νωρίς για να σουβλίσουμε. Μπορεί να μην έχω φάει ποτέ κατσίκι αλλά Πάσχα χωρίς σουβλιστό κατσίκι δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ.
Την Τρίτη νωρίς το πρωί ξεκινήσαμε για Ιωάννινα. Μια εκδρομή έπρεπε να την κάνουμε. Απίστευτη πόλη. Ο τρόπος που συνδυάζει την ηρεμία με την πολυκοσμία είναι πιστεύω μοναδικός για τα ελληνικά δεδομένα. Ο κόσμος ευγενικός, η πόλη πεντακάθαρη, το φαγητό άφθονο. Ο δρόμος γύρω από το κάστρο είναι πλέον ένας από τους αγαπημένους μου δρόμους. Την Τετάρτη πήγαμε μια βόλτα από την Δωδώνη για να δούμε το αρχαίο θέατρο και μετά πίσω για να πάμε στο νησάκι των Ιωαννίνων. Πέμπτη ξεκινήσαμε για Θεσσαλονίκη αλλά κάναμε μια ωραιότατη τεράστια παράκαμψη για να δούμε όσα περισσότερα γεφύρια προλαβαίναμε. Πανέμορφα τα Ζαγοροχώρια και ειδικά τα γραφικά πέτρινα γεφύρια. Μπορεί να έχασα πάνω κάτω δέκα χρόνια από τη ζωή μου για να ανέβω και να τα περπατήσω (φοβία με τα ύψη) αλλά άξιζε τον κόπο.
Παρασκευή -γιατί εάν δεν έχεις κοιμηθεί, δεν αλλάζει η μέρα- πήραμε τα πραγματάκια μας (30 κιλά υπέρβαρο) και Σάββατο πρωί ήρθαμε με την απευθείας πτήση στη Σάμο (μέσω Λήμνου και Μυτιλήνης).
Άντε και του χρόνου!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!

Οι διακοπές μας ξεκινάνε αύριο οπότε....Καλό Πάσχα!

Ναξος 4-7/4/2009

Η εκδρομή τελείωσε. Οι μαθητές επέστρεψαν στα σπίτια τους σώοι αλλά οχι τελείως υγιείς. Φωνή δεν βγαίνει εύκολα. Η συνεννόηση γίνεται τις περισσότερες φορές με άναρθρες κραυγές. Πολλά που ακολούθησαν το γνωστό...μπρος στα κάλλη τι είναι ...το κρύο, τώρα πληρώνουν τα σπασμένα. Ο καιρός δεν μας βοήθησε και τόσο αλλά εμέις ...δυνατοί. Και τον γύρο του νησιού κάναμε, και βόλτα στην παλιά πόλη, και φωτογραφίες στην Πορτάρα βγήκαμε, και την διαφήμιση του νησιού στο δημαρχείο της Νάξου κάναμε, και το βράδυ χορέψαμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Το νησί είναι πανέμορφο. Το πράσινο της Νάξου ήταν μία μεγάλη έκπληξη για μένα. Έντονα χρώματα, λουλούδια παντού. Καθαρή πόλη με μοναδική διακόσμηση στα μαγαζιά. Παραμυθονήσι, πραγματικό. Οι περισσότερες καφετέριες για μένα ήταν και ένα αξιοθέατο. Τίποτα μεγάλο, απλά κουκλίστικα, καθαρά και ήρεμα. Για έναν άνθρωπο που δεν διακρίνεται για την ευαισθησία του και για τον ρομαντισμό του να εντυπωσιαστεί από κάτι τόσο απλό...είναι σημαντικό. Το δεκάρι όμως για μένα το αξίζει η ευγένεια του κόσμου στο νησί. Μπορεί να είχαν όλα τα χαρακτηριστικά του τουριστικού τόπου (δεν χρειάζεται να τα αναφέρω, όλοι φαντάζεστε τι) αλλά τουλάχιστο φέρθηκαν με ευγένεια 100 παιδιά και σε όλα μιλούσαν ευγενικά. Στο ξενοδοχείο, στα μαγαζιά, στα περίπτερα, παντού. Δεν μπορεί να μην εκνευρίστηκε κανένας με την φασαρία και τις φωνές. Κανένας όμως δεν το έδειξε. Στο καράβι ένιωσαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας αλλά στο νησί ήταν ενήλικες πελάτες. Επί τρεις ώρες στο ξενοδοχείο εγώ κυνηγούσα τους 30 που έπαιζαν μπουγέλο και η ξενοδόχος έλεγε να τους αφήσω να το ευχαριστηθούν τώρα που είναι παιδιά. (Προσωπικά λυπάμαι τις καθαρίστριες)

Τα παιδάκια μας τώρα... άριστα με τόνο. Ηδη ξέχασα για πιο λόγο με εκνεύρισαν μερικές φορές. Το μόνο που μου έχει μένει είναι τα παιδιά να χορεύουν και να τραγουδάνε, να γελάνε και να φωνάζουν "κυριούλα" μέσα στον κόσμο. Να μιλά ο ξεναγός και να έχουν ένα έξυπνο σχόλιο για τα πάντα. Μόλις λίγες ώρες έχουν περάσει και νιώθω μόνη. Πρώτα από όλα, κοιμήθηκα. Κανένας δεν χτύπησε την πόρτα για να μου ζητήσει να του στρώσω την κουκούλα, να με ρωτήσει εάν έχω μπατονέτες ή να πειραματιστεί πάνω μου στο μακιγιάζ και την κομμωτική. Κανένας δεν μου έκανε καντάδα σήμερα. Κανένα από τα κοριτσάκια μου δεν ήρθε να μου γκρινιάξει για τον πονόλαιμο, το ζεστό νερό που δεν τρέχει ή για την τάδε που έκανε γκριμάτσα. Κανένα από τα παλικάρια μου δεν πήρε τηλέφωνο να με ρωτήσει εάν είμαι καλά (γνωρίζοντας οτι ήταν το μοναδικό δίωρο που είχα για ξεκούραση και κατά πάσα πιθανότητα θα κοιμόμουν). Τώρα που ξεκουράστηκα..θέλω πάλι Νάξο!!!

Νάξος 4/4 - 7/4

Αυτή τη στιγμή απουσιάζω, αφήστε το μήνυμά σας και θα επικοινωνήσω μαζί σας όταν επιστρέψω.

Με καλή παρέα, 97 μαθητές της Β' τάξης Λυκείου και 4 συναδέλφους. Καλά να περάσουμε και με το καλό να γυρίσουμε (σώοι).

ΠΑΛΙΟ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟ!!!

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΩΤΟ...........

Η ΑΠΌΛΥΤΗ ΜΟΝΑΞΙΆ, H ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΛΑΚΕΊΑ, Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΌΓΝΩΣΗ... Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΩΤΟ...............

Για μία ακόμη φορά, ευχαριστώ τα παιδιά από το kazani!!!

Η ΕΠΟΧΉ ΤΩΝ...ΚΑΚΏΝ

Έχει κάποια χρόνια τώρα που παρακολουθώ περισσότερο σειρές στην τηλεόραση - λάπτοπ παρά ταινίες. Είναι ορισμένες που μου αρέσουν ιδιαίτερα και σήμερα πήρα την απόφαση να αφιερώσω μια ανάρτηση σε κάποιες από αυτές. Η πρώτη κατηγορία είναι ΟΙ ΚΑΚΟΊ. Τους λατρεύω. Τους πιστεύω. Συμμερίζομαι τον πόνο τους και εκτιμώ την ειλικρίνειά τους. Πραγματικά δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα εάν κάποιος από αυτούς ήταν συνάδελφος ή ακόμη και φίλος. Μάλλον δεν θα τους συμπαθούσα τόσο πολύ. Από απόσταση όμως αυτοί οι "ήρωες" είναι η αδυναμία μου. Όλοι είναι σκληροί και αδίστακτοι, απίστευτα καλοί στη δουλειά τους και πάντα ειλικρινείς. Προβληματικοί στις σχέσεις τους με τους άλλους εξαιτίας του χαρακτήρα τους αλλά όλοι τους έχουν κερδίσει τον σεβασμό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Νούμερο 3

Alan Shore από το Boston Legal

"You have a job to do, and so do I. Yours is to sell socks and suspenders. Mine is to cross examine people like you and crush them."

Δικηγόρος που δεν θα δίσταζε να κάνει τα πάντα για να αθωώσει τους πελάτες του. Η γλώσσα είναι ένα πολύ δυνατό όπλο και γνωρίζει άριστα πως να το χρησιμοποιεί. Είναι αθυρόστομος και αγενής αλλά πάντα εκεί για να βοηθήσει όποιον τον χρειάζεται. Οι δύο βασικές του αδυναμίες είναι το γυναικείο φύλο και η παντελής έλλειψη σεβασμού στην "ιεραρχία".

Νούμερο 2

Dexter από την ομώνυμη σειρα.

"If I had a heart, It might be breaking right now"

Ο μοναδικός χαρακτήρας που είναι συμπαθής στους γύρω του μιας που κανείς δεν γνωρίζει την αλήθεια για αυτόν. Εργάζεται ως τεχνικός στο αιματολογικό εργαστήριο της αστυνομίας του Μαϊάμι. Είναι ευγενικός αλλά αδιαφορεί για το γυναικείο φύλλο. Ο δολοφόνος που δεν έχει αισθήματα αλλά παρόλα αυτά όλοι τον αγαπούν. Θύματα του παιδοκτόνοι, παιδεραστές και γενικότερα εγκληματίες. Βλέπει τον κόσμο με μια ωμότητα που σε κάνει να αναρωτιέσαι εάν αξίζουν τα δάκρυα και ο ψυχικός πόνος που βιώνουμε καθημερινά.

Νούμερο 1

Dr. Gregory House από το House M.D.

"Everybody lies."

Ο ταλαντούχος γιατρός που όλοι θα θέλαμε να υπήρχε στο νοσοκομείο της πόλης μας αρκεί να ήμασταν πάρα, μα πάρα πολύ άρρωστοι. Σαρκαστικός και ειρωνικός με τους περισσότερους ασθενείς αλλά πάντα αστείος, ετοιμόλογος, πανέξυπνος. Η αρχή του είναι οτι όλοι λένε ψέμματα οπότε σπάνια μιλά με τους ασθενείς ή με τους συγγενείς τους. Οι συνεργάτες του συχνά θέλουν να τον πνίξουν αλλά η ευθύτητα και η σιγουριά που εμπνέει δεν τους το επιτρέπει. Έχει καταφέρει να είναι ο πιο συμπαθής αντιπαθητικός άνθρωπος στην τηλεόραση.

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΊ ΜΑΘΗΤΙΚΟΊ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΊ ΑΓΩΝΕΣ

Το όσκαρ το απονέμω με όλη μου την καρδιά στα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας Πυθαγορείου Γενικού Λυκείου Σάμου. Για μένα είναι νικητές παρόλο που η Θεατρική Ομάδα της Λήμνου πήρε το πρώτο βραβείο. Δεν χάσαμε. Κερδίσαμε πολλά. Η δεύτερη θέση είναι η επιβεβαίωση ότι το αναγνώρισαν και οι κριτές. Ευχόμαστε στη Λήμνο καλή επιτυχία και να πάρει το πρώτο για όλο το Β. Αιγαίο.

15ος ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Την Τρίτη 10 Μαρτίου ξεκινήσαμε από την Σάμο για την Μυτιλήνη στις 16:00. Το ταξίδι μέχρι την Χίο ήταν φανταστικό. Τραγούδι, γέλια φωτογραφίες και καζούρες. Μετά την Χίο τα πράγματα άλλαξαν. Όλοι χάσαμε από τουλάχιστον 2 κιλά (τι bodyline και δίαιτες…). Δεν ήξερες προς τα πού να κοιτάξεις. Σε κάθε μια γωνιά του καραβιού υπήρχε και κάποιος που …μας έδειχνε το μεσημεριανό του γεύμα. Ευτυχώς που υπήρχαν και κάποιοι που είχαν πιο ανθεκτικό στομάχι και μοίραζαν χαρτομάντιλα και σακουλάκια. Στις 12:00 φτάσαμε στη Μυτιλήνη και κατευθείαν φύγαμε με το πούλμαν για Αγιάσο. Μας ταίριαζε το περιβάλλον. Βουκολικό έργο σε ένα κλασικό βουκολικό χωριό. Στις 9 σηκωθήκαμε από το κρεβάτι για πρωινό. Δεν μπορώ να πω ότι ξυπνήσαμε γιατί απλά δεν κοιμηθήκαμε. Λίγο το άγχος για την παράσταση της επόμενης μέρας, λίγο η υπερένταση και η ευθυμία που επικρατεί σε σχολικές εκδρομές, λίγο το κρύο (το κρύο ήταν πολύ, μας επηρέασε λίγο, για να ξέρουμε και τι λέμε).
Η δική μας παράσταση που ήταν προγραμματισμένη για τις 3. Στη 1.30 ήμασταν όλοι στο θέατρο (σύγχρονο, μεγάλο, άρτια εξοπλισμένο) για να ετοιμαστούμε και να στήσουμε τα σκηνικά. Την στιγμή που το άγχος άρχισε να μας προκαλεί εκνευρισμό, μας τηλεφώνησε ο κ. Ντίνος Σπυρόπουλος, ο συγγραφέας του έργο «Γκόλφω Forever» που τον είχαμε ενημερώσει για την παράσταση, για να μας ευχηθεί καλή επιτυχία. Μας ανέβασε το ηθικό. Από εκείνη τη στιγμή είδαμε τα παιδιά με σοβαρότητα και τρομερό συγχρονισμό να ετοιμάζουν τα πάντα και μάλιστα έλυναν πιθανά προβλήματα. Εντυπωσιαστήκαμε πραγματικά από την ωριμότητά τους.
Στις 3, σκηνικά, κουστούμια, ήχος και φώτα είχαν ελεγχθεί και ήμασταν έτοιμοι. Οι κριτές πήραν τη θέση τους, ο κάμεραμαν επίσης και τα παιδιά ανέλαβαν δράση. Έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και παρουσίασαν το έργο που εδώ και 5 μήνες προετοίμαζαν. Μπορεί στην πρόβα τζενεράλε να παίξαμε καλύτερα από ότι στο διαγωνισμό. Λογικό εάν σκεφτεί κανείς ότι το άγχος να κάνεις λάθος μπροστά στους κολλητούς σου είναι πολύ μικρότερο από ότι να τα κάνεις θάλασσα σε ξένο περιβάλλον και μπροστά σε κριτές. Επίσης, παίζοντας σε διαφορετικό θέατρο από αυτό που επί μήνες κάνεις πρόβες είναι μεγάλο πρόβλημα. Από πού μπαίνω, από πού βγαίνω, που θα είναι το υποβολείο, κτλ. Παρόλα αυτά, αυτό που παρουσιάσαμε είχε ζωντάνια, δέσιμο, παλμό, έγινε κατανοητό στους θεατές και βασιζόμενοι στο χειροκρότημα και μόνο, μπορούμε να πούμε ότι άρεσε αρκετά. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τα αποτελέσματα αλλά όλοι συμφώνησαν ότι κερδίσαμε τις εντυπώσεις.
Βέβαια, όσοι γνωρίζουν το έργο όσο εμείς θα μπορούσαν να προσέξουν κάποια λάθη τα οποία έχουν δώσει λαβές για πολλές καζούρες. Η Γκόλφω μας πρώτα απ’ όλα αρνήθηκε την πρόταση γάμου που δεν της έγινε ποτέ. (Δεν έγινε γιατί ο άμοιρος ο Κίτσος δεν πρόλαβε να τελειώσει την ερωτική του εξομολόγηση και του ήρθε η χυλόπιτα πριν πει όλα του τα λόγια). Επίσης, η Σταυρούλα, ανιψιά του πλούσιου Ζήση, πάνω στη σκηνή μας ενημέρωσε ότι είναι άξιο μομφής το να έχεις άσπρο (αντί για άδειο) πορτοφόλι. Τέλος, ο Τάσος πήρε την πρωτοβουλία να αλλάξει τελείως το έργο και να κάνει πρόταση γάμου στη μάνα της Γκόλφως αντί για την Γκόλφω αφού δήλωσε: «Μίλησες στη , μάνα σου? Άλλαξε τα μυαλά της? Για άντρα ΤΗΣ με δέχεται? Ήρθε στα συγκαλά της?» Αυτές είναι οι στιγμές που θα μας κατατρέχουν για καιρό και θα γίνονται αναφορές σε αυτές για τουλάχιστο ένα χρόνο ακόμη. Εμένα προσωπικά τα παιδιά γνωρίζουν τι με τρομάζει και που τα χάνω και παθαίνω έμφραγμα και επειδή με αγαπάνε τόοοσο πολύ φρόντισαν να τα κάνουν εκείνη τη μέρα. Κάθε χρόνο φροντίζουν να μου κάνουν μία έκπληξη ή φάρσα αλλά η φετινή έγινε από κάποιον που δεν το περίμενα. Ο Κίτσος αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει και μου το ανέφερε ακριβώς τη στιγμή του άνοιγε την κουίντα για να βγει στη σκηνή. « Μη τρομάζετε αλλά θα τα πω λίγο διαφορετικά» Ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην πρόβα τζενεράλε έτρεμε. Το διαφορετικό που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό ήταν ότι δεν θα άνοιγε καθόλου στο στόμα του. Κόντεψα να βγω στη σκηνή μαζί του. Μετά το πρώτο δευτερόλεπτο και το τρίτο απανωτό εγκεφαλικό μου ανακοίνωσαν ότι το είχαν σχεδιάσει και ότι ήταν βέβαιο ότι θα βελτίωνε το ρόλο του. Είχαν δίκιο. Ήταν το κερασάκι στην τέλεια σκηνοθετημένη τούρτα μας. Άκουσε τα σκολιανά του αργότερα, εννοείται, αλλά όλο γνωρίζαμε ότι μου άρεσε. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το έργο τα παιδιά το είχαν καταλάβει όσο πιο καλά γίνεται. Το είχαν κάνει δικό τους. Το ζούσαν και το αγαπούσαν. Δεν αναφέρομαι στις ατάκες αλλά στους χαρακτήρες και στο είδος του θεατρικού. Είχαν εμπεδώσει πως η παρωδία είναι κάτι ιδιαίτερο που έτσι και το πάρεις λίγο παραπάνω στα σοβαρά ή περισσότερο αψήφιστα, το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Έδειξαν στο κοινό ότι έπαιζαν παρωδία. Δεν ήταν πχ η Γκόλφω πάνω στη σκηνή, ήταν η ηθοποιός που έπαιζε την ηθοποιό που υποδυόταν την Γκόλφω, την καρικατούρα της Γκόλφως.
Εν κατακλείδι, περιμένοντας την απόφαση της κριτικής επιτροπής, μας έμεινε η αίσθηση μιας προσπάθειας η οποία απέδωσε. Τα παιδιά και οι υπεύθυνες καθηγήτριες μείναμε ευχαριστημένοι από την παρουσία μας. Συγχαρητήρια! Η Θεατρική Ομάδα Πυθαγορείου Γενικού Λυκείου Σάμου με το έργο της “Γκόλφω Forever” είναι ήδη νικητές!!!

ΓΚΟΛΦΩ FOREVER, ΠΡΟΒΕΣ ΤΕΛΟΣ!!!

Οι πρόβες τελείωσαν. Η πρόβα τζενεράλε έγινε το πρωί και μάλλον είχε επιτυχία αν τα σχόλια που ακούσαμε δεν ήταν απλά για να μας ενθαρρύνουν και να μη βάλουμε τα κλάματα. Αύριο το μεσημέρι φεύγουμε για Λέσβο. Τετάρτη παίζουμε. Αντε καλό μας ταξίδι. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού ...σε λίγες μέρες...

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά από το ..."kazani"

Πάντα μπαίνω στο kazani.gr για να δω και να γελάσει λίγο το χειλάκι μου που λένε. Μερικές φορές βέβαια γελάω λίγο παραπάνω...

Απίστευτη ιστορία!

Πολλά τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινή μας ζωή. Άλλοι οικονομικά, άλλοι προσωπικά/αισθηματικά, άλλοι σωματικά, άλλοι ψυχικά. Εκατομμύρια τα προβλήματα και οι δυσκολίες γύρω μας. Ένας συγκεκριμένος άνθρωπος όμως καλείται να ανταπεξέλθει έχοντας να αντιμετωπίσει προβλήματα σε όλους τους παραπάνω τομείς της ζωής του.
Κινέζος επιχειρηματίας λόγω οικονομικών δυσκολιών αναγκάστηκε να αφήσει τις 4 από τις 5 ερωμένες του. Δεν μπορούσε να τις συντηρήσει οικονομικά λέει (δηλαδή στο … άλλο … άνετα? αναρωτιέμαι η γυναίκα). Ο δύστυχος ανθρωπάκος λοιπόν δεν έβρισκε άλλο τρόπο να διαλέξει με ποια θα έμενε (είναι και δύσκολο να συνηθίσεις στη μονογαμία μετά από μια ζωή..ποικιλίας) και πήρε την απόφαση να κάνει διαγωνισμό ομορφιάς (!)
Τις έπιασε λοιπόν μία μια και τις ενημέρωσε για την ύπαρξη των υπολοίπων τεσσάρων…..(βλέπετε και εσείς το τεράστιο χάσμα μεταξύ των πολιτισμών μας, έτσι? Στην Ελλάδα η ιστορία που αναφέρω θα είχε μόλις τελειώσει. Θα τον είχαμε βάλει κάτω, θα τον είχαμε κάνει τουλούμι στο ξύλο και θα ήταν τυχερός εάν τον αφήναμε να φύγει με τα «όργανά» του ακέραια) και τους ανακοίνωσε την αδυναμία του να τις συντηρήσει όλες αλλά και να επιλέξει μία από αυτές. Τις κάλεσε σε δείπνο και έβαλε ένα φίλο του που εργαζόταν σε πρακτορείο μοντέλων να τις ετοιμάσει για τον διαγωνισμό.
Η πρώτη πήρε πόδι γιατί υστερούσε σε εξωτερική εμφάνιση. (Το γιατί δεν την παράτησε πριν τη βάλει να περάσει όλο αυτόν τον εξευτελισμό δεν το γνωρίζω. Ίσως μόνο δίπλα στις υπόλοιπες να υστερούσε). Η δεύτερη και η τρίτη έχασαν στο κομμάτι του διαγωνισμού με τις ερωτήσεις (αποκλειστικά μη-φαλλοκρατικού χαρακτήρα). Ποτέ δε μάθαμε τι ρώτησαν ακριβώς. Ήταν ερωτήσεις γνώσεων? Προσωπικού χαρακτήρα? Αλήθειας ή θάρρους? (με τρελαίνει που δεν θα μάθω ποτέ).
Τις δύο φιναλίστ τις έβαλαν να κάνουν διαγωνισμό ποτού. Και εδώ έχω απορίες βέβαια. Ποια θα φτιάξει το καλύτερο τσάι? Ποια θα πιεί το πιο πολύ σάκε? (Το ξέρω οτι το σάκε είναι γιαπωνέζικο αλλά δεν γνωρίζω το παραδοσιακό ποτό των κινέζων) Ποια θα κρατηθεί περισσότερο χωρίς νερό? Αναπάντητα ερωτήματα.
Το τέλος της ιστορίας θα μπορούσε να είναι μια σκηνή από την επόμενη ταινία του James Bond. Μία από τις κοπέλες που «έχασαν» αποφάσισε να πάρει την εκδίκησή της (όλοι ξέρουμε ότι σίγουρα ήταν η άσχημη, δε χρειάζεται να μας το πουν) και πήρε τον Δον Τσάκι Ζουάν και τις άλλες τέσσερις με το αμάξι μια βόλτα μέχρι τον πιο κοντινό …γκρεμό.
Από το προσχεδιασμένο – ατύχημα σκοτώθηκε μόνο η εκδικήτρια / οδηγός - που είσαι Αίσωπε να χαρείς ειρωνεία.

ΦΥΛΑΚΗ ΥΨΙΣΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ

Prisonbreak.korydallos.gr

Πόσοι βλέπετε την σειρά Prison Break? Πόσοι από μας δεν είπαμε οτι όλα είναι πολύ ...ψεύτικα? Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να συμβούν. Όπου και να τον κλείσουν θα καταφέρει να βγει αυτός ο Σκόφιλντ. Πανέξυπνοι κατάδικοι, αφελείς φύλακες, μαλθακοί φρουροί και αφανείς πολιτικοί. Αμερικανιές…λέμε όλοι. Συμβαίνουν όμως στην Ελλάδα και μάλιστα …off camera, στην πραγματικότητα. Προφανώς οι δικοί μας τηλεοπτικοί παραγωγοί δεν είναι έτοιμοι να κάνουν μια τέτοιου μεγέθους υπερπαραγωγή στη χώρα μας.
Ο Παλαιοκώστας – Σκόφιλντ μετά από 2 και κάτι χρόνια στην υψίστης ασφαλείας φυλακή βαρέθηκε..πάλι. Θα μου πείτε, εδώ μια γρίπη μας κλείνει στο σπίτι και μόλις πέσει λίγο ο πυρετός κάνουμε αμάν και πώς να βγούμε για να ξεσκάσουμε, και δε θα βαριόμασταν σε ένα κελί με τόσους … συγκάτοικους? Έκανε λοιπόν δύο τρία τηλεφωνήματα και κανόνισε να περάσει μια προκαθορισμένη ώρα το ελικόπτερο του πάνω από την σωστή ταράτσα και να τον παραλάβει. Για να μη τα πίνει μόνος του μιας και πουθενά δεν αντέχεται η μοναξιά, πήρε και ένα φίλο, τον Αλκέτ Ριτζάι. Άκου τώρα σύμπτωση, τον ίδιο είχε πάρει και την προηγούμενη φορά που…πετάχτηκε για λίγο έξω. Οι φύλακες, που δεν γνώριζαν για την επικείμενη απόδραση, δεν μπόρεσαν να κάνουν και πολλά πράγματα γιατί δεν ήθελαν να πυροβολήσουν το ελικόπτερο φοβούμενοι ότι θα το κατέρριπταν (μπράβο αισιοδοξία) και θα έπεφτε σε κανένα σπίτι στη γειτονιά. Οι φύλακες που γνώριζαν …ήταν σε άδεια και ως γνωστόν στην Ελλάδα όταν ένας δημόσιος υπάλληλος είναι εκτός υπηρεσίας κατεβάζει ρολά και δεν ασχολείται με τα της υπηρεσίας του. Οι φρουροί που βρισκόταν περιμετρικά της φυλακής είδαν πρώτοι το ελικόπτερο και τους κρατούμενους στην ταράτσα αλλά δεν μπορούσαν να ειδοποιήσουν κανένα για βοήθεια γιατί οι ασύρματοί τους δεν πιάνουν την συχνότητα της αστυνομίας και δεν μπορούσαν να την καλέσουν. Εμένα πάντως όλοι αυτοί μου θυμίζουν λίγο τον Μπέλικ –τον ελαφρώς ελαφρό φύλακα της σειράς που τα άρπαζε από τους κρατούμενους και έκανε τα στραβά μάτια με το πρέπον αντίτιμο. Τι να κάνουν όμως και αυτοί? Αλεξίσφαιρα γιλέκα δεν έχουν όλοι, σφαίρες και όπλα από αυτά που βγάζει για απόσυρση ο στρατός, εκπαίδευση καθόλου ή –οι πιο τυχεροί- μικρότερη από αυτή των νεοσύλλεκτων φαντάρων. Να μη ξεχνάμε και τις απειλές κατά της ζωής τους και των οικείων τους. Που να στηριχτούν οι καημένοι? Στους δικαστές, στην αστυνομία, στην κυβέρνηση ή στις δυνάμεις τους? Αναγκαστικά στηρίζονται στην ελεημοσύνη και μεγαλοκαρδία των κρατουμένων. Και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους. Α, το έχω ξαναπεί, του δειλού η μάνα δεν έκλαψε ποτέ.
Για να ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα Prison Break Korydallos, μέχρι και στη σειρά, οι δύο αποδράσεις των ίδιων φυλακισμένων έγιναν με διαφορετικό τρόπο. Είδαμε ελικόπτερα, τρύπες στον τοίχο, σκάψαμε τούνελ, κολυμπήσαμε με φιάλες οξυγόνου, άλλοι έκοβαν το ρεύμα, άλλοι άφηναν πόρτες ξεκλείδωτες κτλ. Αυτοί, ούτε την φαντασία να φύγουν με διαφορετικό τρόπο δεν είχαν. Ελληνική νοοτροπία καθαρά. Έτσι ξέρω, έτσι θα το κάνω.
Επίσης, ο Μαικλ που καταφέρνει να αποδράσει κουράζεται σωματικά αλλά κυρίως κουράζει το μυαλό του με τα περίπλοκα σχέδια που καταστρώνει και ο Μπράντ, ο φρουρός που τους πήρε στο κατόπι μέχρι τα μισά του δεύτερου κύκλου είχε μείνει μισός από το τρεχαλητό Οι …ντόπιοι δραπέτες, λες και πήγαιναν για ψώνια στο μάρκετ της γειτονιάς. Ούτε ο καιρός δεν τους πήγε στραβά. Κρύο, οπότε ο κόσμος χωμένος στο σπίτι, χωρίς δυνατούς ανέμους, οπότε πέταξε άνετα το ελικόπτερο (ειδικά αυτό μου την έδωσε πολύ. Κάθε φορά που είναι να πετάξω από/για Θεσσαλονίκη ο νοτιάς και η ομίχλη …συνουσιάζονται. Σε αυτούς, ένα απαλό αεράκι.).
Τελικά, έχει άδικο ο Παλαιοκώστας που κάθε φορά που τον πιάνουν (που κόβω το χέρι μου ότι μόνος του γυρνάει πίσω για να μη χάσει φίλους και διασυνδέσεις) μπαίνει χαμογελαστός στη φυλακή? Σαν να γυρνάει σπίτι μετά από μια κουραστική χρονιά στο πανεπιστήμιο είναι. Ξεκούραση, παρεούλα και κουβεντούλα. Μόλις βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια ξέρει ότι μπορεί να ξε-φύγει. Καλά να περάσει λοιπόν, ας προσέχουν οι επιχειρηματίες /εργοστασιάρχες και ...εις το επανιδείν (ή καλύτερα, τα λέμε στον τρίτο κύκλο επεισοδίων).

ΓΚΟΛΦΩ FOREVER ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ