ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

ΠΡΟΒΕΣ

ΤΑΞΙΔΙ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΑΜΟΥ 2008

ΞΑΝΘΗ !!!

PIRATE RED BEARD

ΤΡΕΜΕ JOHNNY DEPP !!!!! ΈΡΧΟΜΑΙ !!!!!!

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

Έφτασαν οι Αποκριές. Ας γελάσει και λίγο το χειλάκι μας.
Κυριάκος, ο μικρός πρίγκιπας.

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη για την κατάσταση στα Βαλκάνια‏

Τέλος στην προδοσία και στην ασχήμια. Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της ακόμα και αυτών όπως η Ελλάδα που δεν υπακούνε τυφλά της εντολές της. Ιράν, Κορέα, Αραβικός κόσμος νέοι υποτελείς και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα έρθει η σειρά των "ατάκτων" της Νότιας Αμερικής, ένας νέος θανάσιμος κίνδυνος πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι κάνει αργά αλλά σταθερά την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας.Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο την "Μεγάλη Αλβανία" ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τους υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες UCK.Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για την χώρα μας, μερικοί "επιστήμονες" επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σε ένα βασικό αίτημα της "Μεγάλης Αλβανίας" την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με την δικαιολογία ότι ανήκει στην Αλβανική Τσαμουριά απ' όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. [b]Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευαστεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των αλβανόφωνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη. [/b]Από την άλλη μεριά η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσοβο που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας, με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο αλλά και την Μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία. Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται να γνωρίζει από πρώτο χέρι τα σχέδια των ΗΠΑ και γι' αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σε αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Όμως, τι θα κάνουν όταν ξεκινήσει η επόμενη φάση της φιλοαλβανικής τακτικής οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χωρία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία τη Σερβία αλλά και την Βουλγαρία που και αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Έτσι γυρίζοντας σε 'μας τους Έλληνες θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση όντως εξελίσσεται όπως εξελίσσεται είναι παραπάνω από τραγική.Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από τις όσες υποκλίσεις και αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες και αυτό γιατί φοβούνται και μισούν το λαό μας για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους και γι' αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο.Εκτός και αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους κάνοντας όρκους ότι από εδώ και στο εξής θα ήμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους, όμως αφού το παιχνίδι είναι έτσι και αλλιώς για εμάς χαμένο τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά.Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς και εμείς.Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μας μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας, γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της Διεθνούς Κοινότητας του ΟΗΕ δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας, και τι θα νοιώθαμε εμείς αν μεθαύριο έπαιρναν με το έτσι θέλω την μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ήπειρο. Όπως είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας υβρίζουν οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών οι Σκοπιανοί και εμείς να τους παρακαλάμε και να ζητάμε μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα πιο πολύ την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνειά μας.Ας κλείσουμε τα σύνορα ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις και ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους. Οφείλουμε να περάσουμε και από αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες. Και θα παραμείνουμε Έλληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.
Μίκης Θεοδωράκης

Το μανιφέστο των blogs

Ξεκινώ με τον ορισμό της λέξης που πρόσφατα έχει ξαναέρθει στην επιφάνεια και επανεξετάζεται αν και -με αρκετό κόπο- χρόνια τώρα δήθεν έχουμε κατοχυρώσει νομικά: Λογοκρισία ονομάζουμε τον έλεγχο του λόγου και άλλων μορφών ανθρώπινης έκφρασης. Η λογοκρισία πηγάζει συνήθως από τη θέληση των κυβερνόντων (και όχι μόνο) να ασκούν έλεγχο στην κοινωνία.
Δηλώνω ότι θέλω να γράψω αυτά που πιστεύω (και ας έχω άδικο) με τον κωδικό Angelina γιατί το όνομα αυτό λέει κάτι σε μένα. Πιστεύω οτι είμαστε αυτά που λέμε, πιστεύουμε, κάνουμε, βιώνουμε. Δεν είμαστε ένα όνομα. Είμαστε περισσότερο ένας κωδικός. Μια διεύθυνση στο ιντερνετ. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να με κρίνει και μπορώ να κρίνω τους πάντες όπως εκτιμώ εγώ με βάση τις δικές μου αρχές. Ότι κάνουμε έχει κάποιο αντίκτυπο και σχολιάζεται θετικά ή αρνητικά. Εάν καταφέρουμε να κρατήσουμε ένα επίπεδο κανένας δεν έχει δικαίωμα να μου πει τι μπορώ και τι δεν μπορώ να λέω.
Και τώρα το μανιφέστο:
Οι παρακάτω 9 θέσεις είναι μια προσπάθεια να διαδοθεί η ιδέα του τι πραγματικά είναι ένα blog, με τελικούς αποδέκτες όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την Πολιτεία και τα Media.
1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.
3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.
7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.
9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger

ΥΓ. Μήπως θα έπρεπε οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, και εισαγγελείς να ασχολούνται με το όνομα «Μακεδονία», της Μακεδονίας ΜΑΣ ρε, πριν περάσει ο καιρός και αρχίσουν σλάβικες φυλές να μου ζητάνε διαβατήριο για να πάω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη (γιατί πολύ φοβάμαι οτι εκεί θα φτάσουμε) αντί με το εάν μπορούμε να γράφουμε ότι θέλουμε στα blogs? Ο κόσμος όλος παίζει παιχνίδια στην πλάτη μας και αυτοί παίζουν με ….μας.

Απώλεια κακοκαιρίας

Μπορεί να φαίνεται γελοίο, αστείο ή μελό μέσα στα τόσα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας αλλά για μένα ήταν τεράστια απώλεια. Πνευμονία. Και εγώ φοβόμουνα τα αυτοκίνητα ένα χρόνο τώρα. Bon voyage!

Καλή τύχη κύριε Gorsky

Στις 20 Ιουλίου του 1969, ως κυβερνήτης της σεληνακάτου του Apollo 11, ο Neil Armstrong ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε πόδι στο φεγγάρι. Οι πρώτεςτου λέξεις αφού έκανε τον πρώτο του περίπατο στη Σελήνη ήταν: "Αυτό είναιένα μικρό βήμα για μένα, είναι όμως ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα".Οι λέξεις αυτές, μεταδόθηκαν μέσω τηλεόρασης στη Γη και τις λέξεις αυτέςάκουσαν εκατομμύρια κόσμου. Μόλις πριν ξαναμπεί όμως στη σεληνάκατο, έκανετην εξής αινιγματική παρατήρηση:"Καλή τύχη κύριε Gorsky".Πολλοί από τη NASA θεώρησαν ότι ήταν μια τυπική παρατήρηση, που απευθυνότανσε κάποιο Ρώσο κοσμοναύτη. Όμως, μετά από έλεγχο που έκαναν, δε βρήκανκανέναν Gorsky ούτε στα Ρώσικα ούτε στα Αμερικάνικα διαστημικά προγράμματα.Και όπως πέρναγαν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι απορούσαν για το νόημα τηςφράσης "Καλή τύχη κύριε Gorsky". Ο Armstrong δεν απαντούσε, ποτέ, μόνοχαμογελούσε...Στις 5 Ιουλίου του 1995, στο Tamba Bay της Florida, κατά τη διάρκεια μιαςσυνέντευξης Τύπου, ένας δημοσιογράφος του ξανάκανε την ίδια εκείνη ερώτηση,που 26 χρόνια ως τότε βασάνιζε τον κόσμο. Και ο Neil Armstrong, είπε ότι θατην απαντούσε, μια και ο κύριος Gorsky είχε πεθάνει, οπότε πλέον δεν υπήρχεπρόβλημα:"To 1938, όταν ήμουν παιδί στο χωριό μου, έπαιζα μπάσκετ με ένα φιλαράκιστην αυλή. Ο φίλος μου χτύπησε με δύναμη τη μπάλα, και η μπάλα προσγειώθηκεστην αυλή του γείτονα δίπλα στο παράθυρο της κρεβατοκάμαρας. Οι γείτονεςήταν ο κύριος και η κυρία Gorsky. Όπως πήγαμε να μαζέψουμε τη μπάλα, άκουσατην κυρία Gorsky να φωνάζει στον κύριο Gorsky:"Στοματικό;;;; Θα σου κάνω στοματικό όταν το κωλόπαιδο από δίπλα ανέβει στοφεγγάρι!!"

ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ-ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω.
Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Λέμε όχι:Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.Όλοι μας!

Το γκρίζο εκπαιδευτικό τοπίο δεν αλλάζει με ευχές. Χρειάζονται έργα (του Κ.Θεριανού)

Ο υπουργός Παιδείας κ. Στυλιανίδης εξήγγειλε τη δημιουργία 1233 νέων σχολείων μέχρι το 2010 με «βιοκλιματικές εγκαταστάσεις και σύγχρονο εξοπλισμό». Αποκάλεσε δε αυτό το νέο κτηριακό σχέδιο «έξυπνο σχολείο». Όμως, η πραγματικότητα προκαλεί επιφυλάξεις σε όσα ακούγονται. Διότι, λίγες μέρες πριν τις εξαγγελίες του υπουργού για τα «έξυπνα σχολεία» ψηφίστηκε στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2008, που προβλέπει μείωση των δαπανών για την παιδεία στο 3,09% του ΑΕΠ, έναντι 3,41% του 2004. Θέτουμε ως μέτρο σύγκρισης το 2004 όχι για να συγκρίνουμε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες ακολούθησαν επίσης πολιτική υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης, αλλά για να συγκρίνουμε την κυβέρνηση με τον …εαυτό της, καθώς το Μάρτιο του 2004 υποσχέθηκε ότι μετά από τέσσερα χρόνια (δηλαδή φέτος) οι εκπαιδευτικές δαπάνες θα έφθαναν το 5% του ΑΕΠ. Κάτι που δεν έγινε και η Ελλάδα βρίσκεται στην 25η θέση στις εκπαιδευτικές δαπάνες, στην Ευρώπη των «27». Η σχολική χρονιά ξεκίνησε με απώλεια 15.000 διδακτικών ωρών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, λόγω ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό. Οι ιδιωτικές δαπάνες των νοικοκυριών για εκπαιδευτικές υπηρεσίες το 2007 άγγιξαν τα 4,2 δισ. ευρώ. Οι ξένες γλώσσες και οι καλλιτεχνικές /αθλητικές δραστηριότητες των μαθητών έχουν εγκαταλειφθεί ουσιαστικά στα χέρια του ιδιωτικού τομέα. Η πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΕ κατέδειξε το μέγεθος των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων στη χώρα μας. Ανάμεσα στα πολλά πολύτιμα ευρήματα της έρευνας είναι συγκλονιστικό το ότι περίπου το 60% του φτωχού πληθυσμού της χώρας μας δεν έχει κατορθώσει να φοιτήσει στο λύκειο!!! Το 40% περίπου των σχολικών κτηρίων είναι «υπέργηρα» ενώ στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης έχουμε σε μεγάλη έκταση το φαινόμενο της διπλοβάρδιας. Η προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος μέσα από τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) αφενός θα εκτοξεύσει το κόστος κατασκευής των κτηρίων σε μεγάλο ύψος και αφετέρου θα εισάγει την ωμή «επιχειρηματική κουλτούρα» στο χώρο του σχολείου, το οποίο θα λειτουργεί ως γκαράζ ή καφετέρια προκειμένου να ανταποκριθεί στα λειτουργικά του έξοδα και να έχει κέρδος η ιδιωτική επιχείρηση που το κατασκεύασε. Το γκρίζο εκπαιδευτικό τοπίο δεν αλλάζει ούτε με την ανάθεση της κατασκευής σχολικών κτηρίων στον ιδιωτικό τομέα, ούτε με τις νέες ονοματοθεσίες των σχολείων, που σε αρκετές περιπτώσεις θα θυμίζουν τους «λερούς, ασήμαντους δρόμους με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματα τους» της Πρέβεζας του Καρυωτάκη. Κοντολογίς, δεν αλλάζει μόνο με εξαγγελίες και χωρίς γενναία χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Όλοι θέλουμε τα «έξυπνα» σχολεία. Αρκεί να μην είναι «εικονικά»!!!

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ...ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΑΛΛΑ...............

Για Θεσσαλονικεις!!!
You know you 're from Thessaloniki when...
You start your day with 'bougatsa' and chocolate milk.
It takes you 5 hours to drink one so-called 'instant' coffee.
You go out in the evenings even on weekdays, and it 's unthinkable to miss Saturday night out. You end your evening out with a 'patsas'.
On your birthday you get a 'bougatsa' with little candles on.
January 1st is the day of the 'bougatsa with the coin inside'.
You know the secret ingredient of 'taouk yoksou' but you won't tell your Athenian friends until after they 've tried.
Every word with the letter L inside betrays your origin: «Χαλλλαρά, φιλλλλαράκι»...
You experience mood swings depending on the performance of Aris, PAOK, and Iraklis.
You often have arguments with southerners regarding the use of genitive or accusative for the indirect object of some verbs. «Θα σε κανώ κεφτέδες, βρε»! (Actually, in ancient Greek you would use two accusatives for this one: It 's «ποιῶ τινά τί», so STFU.)
Athens is a country north of Libya.
The Metro is a legend for you, much like the bridge of Arta.
You know the difference between a 'souvlaki' and a 'kalamaki'.
Similarly, you know what a «γύρος-λαγάνα με πάπρικα-μπούκοβο» is.
You never have to set an appointment place when you 're about to meet some friends. You know it's Kamara.
'Frappé' coffee is an ancient-Greek-Orthodox invention that the rest of the world should be grateful for.
You find it difficult to live in a place where the horizon isn't met by the sea.
Your affirmative is «ναι για»!
Your negative is «γιοκ».
You think that you live in the most beautiful city in the world.
You think that the best beaches on Earth are in Chalkidiki .
You can always appreciate the joy of having a drink on a night out with some dear, old and true friends that never let you down and never forget you, no matter what place life has thrown you to.
The people you talk to look at you straight in the eyes.
You are sure that you have seen the most beautiful sunset from the port of your city.
You walk by the sea near the White Tower holding hands with your loved one.
You start off to the university in the morning but instead of that you end up in a café with your friends.
You end your statments with 'afou': «Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, αφού»!
You know that the expression 'klain main' ain't German.
You are able to walk through the streets of Athonos in less than 60 seconds, while the rest of the suckers won't go past the restaurant owners.
During all times of day, you always find a 'moment' for a cup of coffee.
Your day starts with your morning cup of coffee (always at noon), then for a little ouzo in Athonos, then ouzo becomes shots in some bar, then you end up at the 'bouzoukia', and finally you buy bougatsa and milk and go to bed in the morning.
It takes your girlfriend about two hours to dress up and put on some make up just to go out and get a newspaper.
Everything with a triangular shape is edible, as long as it's from 'Elenidis' (σ.σ . τρίγωνα Πανοράματος ;)
Dinner reservations are always made after 10 pm.Words like 'demek' and 'kagouras' are part of your verbal arsenal.
You write 'Thessaloniki' with double S but pronounce it with double L.
You know that there are bougatsa fillings other than custard.
It's more likely that you 're looking for a taxi ride at 4 am rather than midnight.
You insist on calling the streets 'Antheon' and 'Nea Egnatia' instead of 'Papandreou' and 'Karamanli'.
You set up an appointment with your friends at 8 pm and the first one arrives at 8:30.
Just to be on the safe side, you double-check if PAOK, Aris or Iraklis are playing before getting into the city traffic.
You go to any restaurant and expect the desserts and fruit to be free of charge.
Alternatively, breakfast is a koulouri from the guy on the corner of Tsimiski & Aristotelous.

Καλή χρονιά. Χρόνια Πολλά !!!!

Καλή χρονιά. Χρόνια πολλά με υγεία, ευτυχία, παγκόσμια ειρήνη και ….οτιδήποτε άλλο μπορεί να με βγάλει Star Hellas.
Επιστρέψαμε στη δουλειά, στη ρουτίνα, μαζέψαμε τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και κλειστήκαμε στο σπίτι για να κάνουμε και λίγη οικονομία μιας και ο μισθός-δώρο-επιδόματα-χαρτζιλίκι έχουν κάνει φτερά.
Η Θεσσαλονίκη μια κούκλα. Φώτα, μουσική, κόσμος και κίνηση. Άκουσα τόσα κορναρίσματα και απότομα φρεναρίσματα που το κατά-ευχαριστήθηκα. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα πραγματικά να ευχαριστήσω τον φανταστικό τύπο και καταπληκτικό οδηγό που σταμάτησε στο φανάρι δεξιά μας και μόλις άναψε το πρασινάκι και ξεκινήσαμε (ευθεία) ξαφνικά θυμήθηκε ότι δεν είχε βάλει ζελέ στο μαλλί και έστριψε αριστερά χουφτώνοντας προκλητικά τη μπροστινή μας μάσκα. Βέβαια όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις…σεξουαλικής κακοποίησης, σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να μας δώσει την ευκαιρία να του ζητήσουμε το τηλέφωνο μπας και …συνεχιστεί η σχέση.
Πέρα από τέτοια περιστατικά όμως, όλα τα άλλα καταπληκτικά. Το COSMOS, αυτή η πόλη με το δικό της ωράριο και ρυθμό, απίστευτη. Φύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις, την εμπειρία πολλών ταινιών (My Blueberry Nights, I am a Legend, American Gangster, Το κυνήγι του θησαυρού) και πολλές σακούλες με ρούχα και όχι μόνο.

Carousel -Cosmos- Thessaloniki

Ας μη μιλήσουμε για φαγητό (μεζεδάκια) και μπαράκια γιατί το ποστ θα φτάσει τις 10 σελίδες.
2 διήμερα ταξιδάκια στη Δράμα και ήταν αρκετό για να ζήσουμε και την εμπειρία του να ξυπνάς σε ένα χιονισμένο τοπίο, να πίνες καυτό καφέ μπροστά στο τζάκι και να αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν μέχρι τις 2 να προλάβεις να παίξεις και trivial και taboo. Μιλάμε για μεγάλο άγχος.

Ονειρούπολη -Δράμα

Κάποια στιγμή βέβαια φτάνει και η ώρα να φύγεις. Μαζεύεις τις 4 βαλίτσες. Νόμος να είναι πάντα διπλάσιες από ότι όταν πας επάνω, χαιρετάς συγγενείς και φίλους, πατάς τα κλάματα μόλις αρχίζει να σε παρακαλεί ο ανιψιός να μείνεις γιατί θα του λείψεις και γιατί μισεί το νησί (μαζί σου Γιώργο!!!) και ξεκινάς για το αεροδρόμιο. Εκεί πια έχεις ήδη φύγει και αρχίζει ο Γολγοθάς και το άγχος. Έχεις ήδη ξαναμπεί στο λούκι. Πρώτη ανησυχία, να περάσεις τον περιφερειακό χωρίς να τρακάρεις μια που έχει τόση ομίχλη που δεν βλέπεις ούτε το καπό του αυτοκινήτου. Δεύτερη, να πετάξει το αεροπλάνο (είπαμε, ομίχλη), Τρίτη, να μην πέσει το αεροπλάνο (πάντα υπάρχει αυτή η μία πιθανότητα στο εκατομμύριο). Τέταρτη, μαζί με εσένα να φτάσουν και οι βαλίτσες σου (και ειδικότερα το ψυγειάκι με τα κρέατα. Τζάμπα τα πλήρωσε η μαμά?). Πέμπτη, να μην έχει τρακάρει κανένας το σταθμευμένο στο αεροδρόμιο αυτοκίνητο. Έκτη, να μην έχει μείνει από μπαταρία το αυτοκίνητο. Έβδομη, να μην έχει πλημμυρίσει το σπίτι (γιατί και να είχε πλημμυρίσει ποιος θα σε ειδοποιούσε?). Όγδοη, να έχουν επιζήσει τα γατάκια που με τόσο κόπο μεγάλωνες και τα έχεις αφήσει στους (ευτυχώς πολύ καλούς) γείτονες. Ε, εάν μετά από αυτό το άγχος δεν έχεις πάθει έμφραγμα και δεν σου έχει συμβεί τίποτα από τα παραπάνω, μπορείς να πεις ότι η χρονιά θα πάει καλά, αδειάζεις βαλίτσες, βάζεις το καλό σου …χαμόγελο και πας στη δουλειά να πεις καμιά πενηνταριά φορές την ίδια ευχή «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ». Welcome 2008.

ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ....

Χρόνια πολλά. Καλά Χριστούγεννα. Δεν ξέχασα το blogάκι μου απλά...επέστρεψα!!!! Επιστροφή στις ρίζες. Επιστροφή στην πατρίδα. Επιστροφή...στην κίνηση (μεγάλο πρόβλημα αλλά θα λυθεί με το μετρό -με το είπαν για. Ψεμματα λες να με είπαν? χαχα). Επιστροφή στην οικογένεια (τα ανήψια πανέμορφα) Επιστροφή στα φωτα και τα τραγούδια (Χριστουγεννιάτικα εννοώ όχι ...πότε βούδας πότε κούδας) Επιστροφή γενικώς. Πιάσαμε χιονάκι (στην Δράμα το έστρωσε κανονικά -το σπίτι που έχω φωτο σε άλλο ποστ δεν φαινόταν απο το χιόνι), πήγαμε σινεμά (στην golden αίθουσα παρακαλώ, με το κοκτέιλ μας και την πολυθρόνα κρεβάτι -καλά μη νομίζετε, πρώτη και τελευταία φορά, έτσι για την εμπειρία επειδή είναι γιορτές. Δεν είμαι γιάπισα εγώ), φαγητό (αυτό το έχουμε καθημερινά αλλά είναι πολύ πιο νόστιμο όταν μαγειρεύουν άλλοι (δεν είμαι απο τα άτομα που πιστεύουν οτι όλα είναι πιο νόστιμα εαν κουραστεις για να τα φτιάξεις). Και τέλος αγορά...δώρα και ψώνια. Για να το πω και καθαρά Θεσσαλονικιώτικα ...ψωνίστηκα!!!
Αυτά μέχρι σήμερα. Μόλις ξαναπετύχω υπολογιστή θα γράψω τα υπόλοιπα. Με το καλό να μας μπει ο νέος "έτος." Χρόνια πολλά!!!!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!

Χρόνια το ψάχναμε. Χρόνια ακούγαμε για αυτό και δεν το είχαμε δει ποτέ. Επιτέλους το βρήκαμε και σας το παρουσιάζουμε. Κυρίες και κύριοι …..της πουτάνας το κάγκελο!!!!!!

EL GRECO

Ένα βροχερό και κρύο Σάββατο αποφασίσαμε να δούμε και εμείς την πολυσυζητημένη ταινία EL GRECO. Ένοιωθα και μια ασφάλεια γιατί είχα πρόσφατα δει τα έργα του και άκουσα την ιστορία του στα μέρη που μεγαλούργησε. Βιος και πολιτεία ο Μέγας Θεοτοκόπουλος. Οι σκέψεις μετά την ταινία: Ωραίο το Τολέδο!!!!

Η ταινία
Σαν έργο συνολικά θα έλεγα να το δούμε όλοι μας. Η γενική εικόνα για μένα, πολύ καλή. Βγήκα δηλαδή από την (παρεμπιπτόντως κρύα αίθουσα) και δεν έκλαιγα τα χρήματα μου και τις θερμίδες που πήρα από τα ποπκόρν.

Η πλοκή / ιστορία
Ποια? Είδα μια σχετικά καλή ταινία αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν και τόσο βιογραφική. Είδα τη ζωή του Θεοτοκόπουλου? Ο ξεναγός στην Ισπανία μας περίγραψε μια πιο συναρπαστική ζωή. Στην ταινία μόνο η σχέση με την ιερά εξέταση καταγράφηκε. Και από πού κι ως που δηλαδή ο μπαμπάς του από ολόκληρη την Κρήτη προστάτευε μόνο αυτόν? Ο άλλος ο υιός ψυχούλα δεν είχε? (ήταν και πιο ωραίος)

Μουσική
Υπέροχη. Έγραψε πάλι ο Vaggelis

Γκρέκο
Καλός, ταιριαστή φυσιογνωμία στο χαρακτήρα που έπαιζε. Δεν είχε βέβαια να δείξει και πολλά. Ο ρόλος δηλαδή δεν του έδωσε την ευκαιρία. Άσε που έμαθα ότι στην αγαπημένη μου σκηνή (που ζωγραφίζει με μακρινές και μεγάλες πινελιές) έβαλαν ένα ζωγράφο να ζωγραφίζει. Αλλουνού ήταν το χέρι. Έχω όμως και μία απορία. Έλληνας ηθοποιός δεν υπήρχε να παίξει αυτόν τον ρόλο?
Ιεροεξεταστής
Καταπληκτικός. Τρομερός. Πραγματικά έδειξε την εσωτερική μάχη με φανταστικό τρόπο. Σε όσες σκηνές δεν έπαιζε έχαναν.
Laia Marull
Πάρα πολύ καλή. Και ο ρόλος της πήγαινε και σαν ηθοποιός είναι τρομερή.
Λαζόπουλος
Μου αρέσει πολύ ο Λαζόπουλος. Μου άρεσε πολύ ο ρόλος του. Ο συνδυασμός όμως δεν ξέρω γιατί με χάλασε λίγο. Μόνο σε δύο σκηνές ήταν καταπληκτικός. Στη σκηνή που παίρνει Κρητικό χώμα μαζί του και στο τέλος που μιλάει στην «γυναίκα» του Γκρέκο και της δίνει την σκυτάλη στην ουσία.
Ματσούκα
Χαχαχαχαχαχαχαχ και χαχαχαχαχαχα και χαχαχαχαχα
Απίστευτη. Τρομερή. Όταν έκανε και την εμφάνιση της ως καλόγρια….με τρέλανε. Βγαλμένο φρύδι!!!!!????? Και επίσης, γιατί όλη την ώρα είχε ανοιχτό το στόμα? Δυσκόλεψε το έργο του Γκρέκο να την φανταστεί …Αγία!!!

Μουστάκας
No comment. Πάρα πολύ καλός. Έδωσε μία άλλη νότα στην ταινία.

Τέλος, the winner is……Μανούσος!!!!!
(Καλό είναι να είσαι καλός ηθοποιός ή πρωταγωνιστής αλλά the looks κερδίζουν. Καλά ο ρόλος….απαράδεκτος. Άσχετο, ρε παιδιά πόσο μικρή ήταν τότε η Βενετία? Έφτασε-ακούραστος βέβαια, όχι όπως φτάνω εγώ μετά από 25 ώρες ταξίδι για Θεσσαλονίκη- και κατευθείαν έπεσε πάνω στον αδερφό του !!!! ???? )

ΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ??????

Προκλητικά αδαής ή άνθρωπος με κακό χιούμορ?

Κερνάμε πίτα γύρο με απ'όλα σε κάθε συνταξιουχο του ΟΓΑ.

Με χαρά σας εύχομαι ευτυχισμένο το 1930!!!!!

Ενα ακομη παράδειγμα ελληνικής κουλτουρας.

Κουτουκάκι παλιάς σχολής. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους γαμπρούς

Το ήξερες αυτό;

Ήρθαν οι γιορτές των Χριστουγέννων. Κάθε χρόνο και νωρίτερα, αν το προσέξετε. Βέβαια αυτό βολεύει πολύ τα μαγαζιά. Με άλλη διάθεση ψωνίζεις όταν ακούς το jingle bells και με άλλη χωρίς μουσική υπόκρουση και φωτάκια. Από την άλλη ίσως να είναι και η ανάγκη μας να δούμε μια αλλαγή στο περιβάλλον μας. Κάτι που θα ερεθίσει το οπτικό μας νεύρο και σταδιακά θα αλλάξει η διάθεση μας και θα ξεφύγουμε από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Για όποιο λόγο και να συμβαίνει πάντως, εγώ έχω ήδη μπει στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Έτσι αποφάσισα να βάλω και τους μαθητές μου σε αυτό το κλίμα. Ψάχνοντας για κάτι ενδιαφέρον βρήκα πολλά quiz. Έμαθα πολλά και λέω να σας τα μεταφέρω.
*Ο Αγ. Βασίλης έγινε γνωστός με κόκκινη στολή και άσπρη γουνίτσα από μία διαφήμιση της κόκα κόλα την 10ετία του ’30.
*Το 1947 τα Χριστούγεννα κρίθηκαν παράνομα από τον πουριτανό Άγγλο Κρόμγουελ. (ευτυχώς μόνο για 3 χρόνια)
*Το 1882 για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Μόλις 3 χρόνια μετά την δημόσια εμφάνιση του ηλεκτρισμού.
*Το 440μ.χ. την 25η Δεκεμβρίου πρωτο-γιορτάστηκε η γεννηση του Χριστού.
*Τα παιδιά τα δώρα στην Ιταλία τα παίρνουν τα Φώτα (στις 6 Ιανουαρίου)
*Αι Βασίλης στην:
Αμερική : Santa Claus
Ιταλία :Babbo Natale
Γερμανία :Weihnachtsmann
Γαλλία :Pere Noel
Ολλανδία :Sinterkaas
Πορτογαλία :Pai Natal

ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ……….

Πολύ καιρό πριν, μου δόθηκε αφορμή και για να μην αρχίσω να ουρλιάζω και γίνω ρόμπα άρχισα να γράφω την περίεργη σκηνή που εξελίχθηκε μπροστά μου. Σήμερα αποφάσισα (μια που κάτι μου το ξαναθύμισε) να το γράψω στο blogακι μου.
Ένα από τα πράγματα που με εκνευρίζουν ενώ δεν θα έπρεπε –γιατί ως γνωστόν τα νεύρα κάνουν ρυτίδες και χαλάει και ο μεταβολισμός- είναι το θέμα ταχύτητας. Γνωρίζω ότι δεν υπάρχει δια νόμου μια δεδομένη μέση ταχύτητα με την οποία θα έπρεπε να γίνονται κάποια πράγματα, όπως το να κινείται κάποιος, να απαντά σε μια ερώτηση ή να ….κόβει εισιτήρια στο ΚΤΕΛ. ΚΑΚΩΣ. Θα έπρεπε!!!!!!!! Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να βάζουμε όριο καθυστέρησης σε όλες μας τις πράξεις. Δεν μπορεί ο κάθε ένας να τρώει το δικό μου χρόνο.
Στις 16.55 μπαίνεις στο λεωφορείο (σε αυτά τα παλιά που περιμένεις τον Πίπη να εμφανιστεί και να φάει το γιαούρτι στο πρόσωπο στην πρώτη στροφή). Το λεωφορείο ξεκινά στις 17.02. Ο εισπράκτορας έχει ήδη αρχίσει να κόβει εισιτήρια. Μετά από αρκετές απερίγραπτου κάλλους στάσεις που κάνει είτε για να δει κάτι είτε για να μιλήσει με κάποιον, φτάνει κάποια στιγμή και σε σένα. Βγάζεις τα ακουστικά από τα αυτιά και σταματάς να διαβάζεις το άρθρο που καίγεσαι να δεις τι γράφει. Σε κοιτάει λες και παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο εάν φοράς κασκόλ ή αν άφησες την τσάντα σου στο διπλανό κάθισμα. «Για πού;» Αποφασίζει κάποια στιγμή να ρωτήσει. «Για ….». Παύση, κοιτάμε πρώτα έξω από το παράθυρο(βρέχει;), μετά πάνω και μετά το δρόμο (ο Αλέκος ήταν αυτός με το Toyota;). Παύση. «Για …;» Όχι ρε φίλε, για Αμπελοκήπους. «Ναι, για …». Παύση. « 1.30 € ». Δίνεις τα χρήματα. Δυστυχώς δεν έχεις το ακριβές αντίτιμο. Δίνεις 2 €. ΛΑΘΟΣ!!! Παύση. Κοιτά τα κέρματα. Παίρνει τα 2 €. Τα βάζει με θρησκευτική ευλάβεια στην ειδική πλαστική θήκη. Κοιτά την θήκη. Παύση. Βγάζει 1 €. Το κοιτά. Το ξαναβάζει στη θέση του. Βγάζει 50 λεπτά. Τα μεταφέρει στο άλλο χέρι. Βγάζει 10 λεπτά. Τα κοιτά. Βγάζει άλλα 10 λεπτά. Τα μεταφέρει στο άλλο χέρι. Τα κοιτά. Σας τα δίνει. Παύση. Σας κοιτά. (Μάλλον προσπαθεί από το ύφος σας να καταλάβει εάν έχει κάνει λάθος) Βγάζει από το τσαντάκι το μπλοκάκι με τα εισιτήρια. Το ξεφυλλίζει αργά και βασανιστικά μέχρι που βρίσκει αυτό που γράφει 1.30 € επάνω και σας το δίνει. Ώρα; 17.08. Το λεωφορείο έχει περίπου 30 επιβάτες και το … είναι 15 λεπτά απόσταση από την αφετηρία. Άραγε θα προλάβουν να πάρουν όλοι εισιτήριο; Αυτό όμως εμένα δεν με αφορά. Το δικό μου ερώτημα είναι ένα: «Γιατί να εκνευρίζομαι με αυτόν τον άνθρωπο;» Άραγε αυτός είναι υπερβολικά αργός ή εγώ απλά υπερβολική; Δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα που συμβαίνουν στη ζωή μας; Δεν μου φτάνει που δεν θα πάρω ποτέ σύνταξη; Δεν μου φτάνει που έφυγα για τη δουλειά και δεν πρόλαβα να μαγειρέψω και θα πρέπει να φάω πάλι πιτόγυρο; Να έχω και τον πιτσιρικά ατάραχο να χαίρεται την ζωή του χωρίς άγχος ΕΝΩ ΕΓΩ ΟΧΙ; Δεν το δέχομαι!!!!!

ΓΙΑΤΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ?

Για αρκετά χρόνια προσπαθούσα να βρω γιατί αισθάνομαι κουρασμένος και κατηγορούσα την έλλειψη ύπνου. Τώρα όμως ξέρω τον πραγματικό λόγο...
Είμαι κουρασμένος γιατί δουλεύω υπερβολικά!
Ο πληθυσμός αυτής της χώρας είναι 11.000.000 .
Τα 5.100.000 είναι συνταξιούχοι και βρέφη...
Μας μένουν λοιπόν 5.900.000 για να κάνουν τη δουλειά.
Από αυτούς τα 3.000.000 είναι σε σχολεία (Δημοτικό μέχρι Μεταπτυχιακά)
άρα μένουν 2.900.000 για να κάνουν τη δουλειά.
Από αυτούς, 800.000 είναι στο στρατό (αξιωματικοί και φαντάροι)
και μας μένουν 2.100.000 να κάνουν τη δουλειά.
Βγάλε έξω και 1.500.000 δημοσίους υπαλλήλους (που τα ξύνουν)
άρα μένουν 600.000 να κάνουν τη δουλειά.
Αν σκεφτείς ότι κάθε χρονική στιγμή , στα νοσοκομεία υπάρχουν 188.000 ,
μας μένουν 412.000 για να κάνουν τη δουλειά
Επίσης υπάρχουν 358.998 στις φυλακές .
Μας μένουν 53.002 για να κάνουν τη δουλειά.
Αν σκεφτείς ότι οι άνεργοι είναι 53.000 πολύ εύκολα καταλαβαίνεις ότι μένουν μόνο 2 για να κάνουν τη δουλειά.
Εσύ κι εγώ.
ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ !!!

ΣΕ ΕΝΑ ΤΟΙΧΟ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

«Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.» (λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)
«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»(οδός Μπενάκη, Αθήνα)
«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα?» (λόφος Στρέφη, Αθήνα)
«Δεν φοβάμαι τίποτα, Δεν ελπίζω τίποτα, Ι am a free man .» (πλατεία Αγ. Κήρυκου, Ικαρία)
«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.»(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
«Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους.»(Ψυρρής, Αθήνα)
«Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται.» (4ο Λύκειο, Καλαμάτα)
«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν ?»(Ε.Μ.Π., Αθήνα)
«Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.» ( Decadence, Αθήνα)
«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.»(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
«Φονιάδες των Ψαριών, Πελεκάνοι.» (οδός Γερουλάνου, Αργυρούπολη)
«Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσει στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι.»(Ποτοπωλείον, Αθήνα)
«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο.»( Dark Sun, Αθήνα) «Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές»( T . E . I ., Αθήνας)
«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.» (Γκάζι, Αθήνα)
«Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα.»(Μύλος, Θεσσαλονίκη)
«Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.»(Μεταξουργείο, Αθήνα)
«Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.»( A ν club, Αθήνα)
«Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω.»(Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη)
«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν.» (οδός Σινώπης, Αθήνα)
«Μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην χώρα που τους γέννησε ?» (οδός Σινώπης, Αθήνα)
«Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες.»(οδός Παπαδιαμαντοπούλου, Αθήνα)
«Έγχρωμη TV , Ασπρόμαυρη Ζωή.»(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
«Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.» (Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
«Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.» (Μύθος, Ρέθυμνο)

Βίβα Ζωνιανά

Μόλις το έλαβα. Απολαύστε μαντινάδα!!!!!

Εκια ψηλά στα Ζωνιανα

άνεργοι νέοι ζούνε

Porche BMW και Μερσεντε

όμως κυκλοφορούνε

***

νέα μοντέλα ζωκλεφτικων

με τα φυμε τα τζαμια

να μη θωρεις τι κουβαλούν

τ’άνεργα παλικάρια

***

άδικα τσι κατηγορείτε

σεις φιλήσυχοι πολίτες

θενε και συμπαράσταση

οι άνεργοι οπλίτες

***

αυτοί φυτεύουνε για σας

φιλήσυχοι πολίτες

και σεις για το ευχαριστώ

πεψατε τσ΄ΕΚΑΜΙΤΕΣ

***

αντί για επιδότηση

ηρθ΄η αστυνομία

που πρασινίζουν τα βουνά

για την οικολογία

***

νομοταγείς να γίνουνε

θέλουνε λιγουλάκι

γι’αυτό στην πόλη έρχονται

ν’ανοίξουνε μπαράκι

***

και μεις για συμπαράσταση

στ’άνεργα παλικάρια

τους τ’ακουμπούμε ταχτικά

στα μπαρια τους τα βράδια

***

έχουν γυναίκες όμορφες

πο πισω απο τσι μπαρες

και μπομπες μα΄σερβιρουνε

να κανωμε γαργάρες

***

όσο για την ασφάλεια

έχουν αυτοί φροντίσει

μαύρο πουκάμισο φορούν

και το κουμπουρι οπλίσει

***

αντεστε να τσι διωξουμε

απο το Ρεθυμνακι

να βγούμε άφοβα και μεις

στη πόλη το βραδάκι

***

όσο για τον προστάτη τους

το ντοκτορα το Γιάννη

από την αγανάχτηση

το χρώμα του το χάνει

***

βγαίνει και λέει στην TV

άδικα τον χτυπούνε

και έμμεσα προειδοποιεί

οι οπλίτες καρτερούνε

***

ανοίξανε τα στόματα

και λένε λένε λένε

σα φύγουν όμως τα ΕΚΑΜ

εύχομαι να μην κλαίμε.

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ!!!!!

Δεν μπορώ να ξεπεράσω τον έρωτά μου για τον μικρό που μπήκε στη ζωή μας και είπα να σας τον παρουσιάσω.

ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ

Έχει καιρό τώρα που θέλω να κάνω ένα αφιέρωμα στην ιδιαίτερη πατρίδα του μπαμπά μου, το Καπνοφυτο Παρανεστιου Δράμας, γιατί είναι από τα όμορφα μέρη της Ελλάδας που όμως δυστυχώς ή ευτυχώς δεν τα ξέρουν πολλοί. Χρόνια τώρα όταν μιλάω για εκείνα τα μέρη μόνο όσοι έχουν κάνει φαντάροι σε εκείνα τα μέρη τα γνωρίζουν. Εγώ είναι λογικό βέβαια να τα ξέρω και να τα λατρεύω γιατί πηγαίναμε εκεί από Θεσσαλονίκη κάθε σαββατοκύριακο, Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι. Πέρασα απίθανα. Μεγάλωσα ανεβαίνοντας τα βουνά και παίζοντας με το χιόνι το χειμώνα χωρίς να φοβάμαι μη με πατήσει κανένα αμάξι όπως στην πόλη. Όσοι έχουν ζήσει κάπως έτσι τα παιδικά τους χρόνια μπορούν να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να μπορεί να νιώσει αυτή την ελευθερία κινήσεων. Βέβαια κάποια στιγμή μεγάλωσα και δεν ήθελα και τόσο πολύ αυτήν την ηρεμία και την απομόνωση. Ήθελα την παρέα μου και βόλτες σε καφέ και μπαράκια αντί για ορειβασίες και χιονάνθρωπους. Παρόλα αυτά συνέχισα να πηγαίνω. (πατεράδες σου λέει μετά. Χαχα)
Μετά από αυτήν την εισαγωγή κάνω λοιπόν μια μινι ξενάγηση στα μέρη αυτά.
Παρανέστι
Καταρχήν, ξεκινάμε από το όνομα. Παρανέστι σημαίνει «παρά του Νέστου», δίπλα στο Νέστο δηλαδή. Είναι δήμος του νομού Δράμας, ο δεύτερος σε έκταση δήμος της χώρας, με τρομερή παρθένα φύση και οργιώδη βλάστηση. Ο δήμος Παρανεστίου είναι γεμάτος χαραγμένα μονοπάτια, μικρά χωριουδάκια που βρίσκονται μέσα στα δάση και πολλά ξωκλήσια. Ένα από τα χωριά που μπορείτε να επισκεφθείτε εδώ είναι το Καπνόφυτο. Στα αξιοθέατα της περιοχής περιλαμβάνονται το φράγμα του Θησαυρού, το φράγμα της Πλατανόβρυσης και οι τεχνητές λίμνες που σχηματίζουν αλλά οι καταρράκτες της Αγίας Βαρβάρας, τα δάση και τα τοπία γύρω από τις κοίτες του Αρκουδορέματος και τα γεφύρια. Η περιοχή προσφέρεται και για τους λάτρεις των ποτάμιων αθλημάτων όπως το καγιάκ ενώ φημίζεται για το καλό κρασί της.
Καπνόφυτο
Το μικρό αυτό χωριουδάκι ονομάζεται έτσι επειδή ο κάτοικοι του είχαν πάντα ως βασική απασχόληση την καλλιέργεια καπνού. Μιλάμε δηλαδή για ξύπνημα στις 3 τα χαράματα, μάζεμα του καπνού με τα χέρια και «κέντημα», πέρασμα του καπνού σε σχοινιά με βελόνες. Μηχανήματα και ευκολίες ξεχάστε τα.
Το χωριό είναι χτισμένο σε πλαγιά βουνού (που σημαίνει καταπληκτική θέα). Το μικρό εκκλησάκι του Αγ. Δημητρίου είναι χτισμένο σε ένα σημείο με θέα το ποτάμι και τις γέφυρες. Στην αυλή του έχει ένα τεράστιο πλάτανο που από ότι έχω καταλάβει ήταν εκεί από όταν ο μπαμπάς μου ήταν ακόμη αγέννητος. Κάτω από τον πλάτανο είναι το σημείο συνάντησης. …όλων. Ειδικά το φθινόπωρο που τα βουνά γύρω έχουν ένα χρώμα καφε/πράσινο είναι απίστευτα όμορφα.
Οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν φύγει βέβαια και το χωριό έχει πλέον λίγους κατοίκους. Όλοι όμως γνωριζόμαστε (λογικό αν σκεφτείς ότι οι περισσότεροι είμαστε συγγενείς) και όταν κάθε τόσο μαζευόμαστε το χωριό γεμίζει. Πόρτα δεν θα βρεις κλειστή. Κανένας δεν θα πάρει τηλέφωνο πριν σου χτυπήσει την πόρτα. Κανένας δεν θα σε αφήσει να φύγεις εάν δεν σε ταΐσει.
Εκεί λοιπόν πήγαινα κάθε τόσο. Εκεί έμαθα πως κάνουν βούτυρο με τα χέρια, ψωμί και τυρί. Πως φέρεσαι στα ζώα, πως τα φροντίζεις και τι σου προσφέρουν. Εκεί έμαθα έστω και λίγα τουρκικά (οι περισσότεροι ήρθαν από μέρη της Τουρκίας που τους απαγόρευαν να μιλάνε ελληνικά και ο φόβος έγινε συνήθεια όταν ήρθαν Ελλάδα).
Σε αυτό το χωριό λοιπόν, αποφάσισαν πολλοί για να ξαναφτιάξουν τα πατρικά τους σπίτια ή να χτίσουν δίπλα στο πατρικό ένα καινούργιο. Έχει κάποια χρόνια τώρα που βλέπεις μαστορια να πηγαινοέρχονται και τα σπίτια να ομορφαίνουν. Το χωριό σιγά σιγά παίρνει ξανά ζωή. Τα ξενοδοχεία στο Παρανέστι είναι όλο το χρόνο γεμάτα. Οι ταβέρνες πληθαίνουν (καταπληκτικό φαγητό, τεράστιες μερίδες, χαμηλές τιμές). Ο καφετερίες εκσυγχρονίζονται.
Ο μπαμπάς μου είναι ένας από αυτούς που αποφάσισαν να ξαναφτιάξουν τα πατρικά τους. (Άλλωστε πάντα έλεγε ότι μετά από χρόνια τα χωριά αυτά θα γινόταν θέρετρα και τελικά είχε δίκιο). Καθάρισαν την εξωτερική πέτρα από τους σοβάδες, άλλαξαν παράθυρα και πόρτες, κουζίνα και μπάνια, έχτισαν τζάκι και ….άλλαξε το σπίτι. Το σπίτι της γιαγιάς (που το είχε χτίσει με την αποζημίωση και ήταν δικό της και περηφανευόταν) έγινε πλέον ένα …σαλέ. Πανέμορφο με καφέ παράθυρα και μεγάλη βεράντα που έχει θέα όλα τα βουνά. Το μόνο που έχουμε να περιμένουμε είναι το χιόνι για να γυρίσουμε στα παιδικά μας χρόνια. Λατρεύω το σπίτι, το χωριό και …τους γονείς μου που μου τα προφέρουν.

Να μας ζήσει!!!

2 Νοεμβρίου 2007 στις 10.05 γεννήθηκε το ανιψάκι μου στην Θεσσαλονίκη. Ένας πανέμορφος ξανθούλης παίδαρος 2 κιλά και 940γρ. 51 εκ. Περιττό να περιγράψω ότι όλη η τρελή οικογένεια ήταν εκεί και ξεσηκώσαμε την κλινική. Ειδικά η περήφανη μάνα που όποιον έβλεπε τον ρωτούσε, ρητορικά βέβαια, «Δεν είναι κούκλος;» Είτε ήμασταν εμείς, είτε οι νοσοκόμες, είτε γιατροί, είτε ξένοι επισκέπτες, εκείνη ρωτούσε. Τελείως παλαβή. Είχε δίκιο όμως. Έχει μια φατσούλα γλύκα και μια έκφραση….. απόλυτη νιρβάνα. Οσο για τον πατέρα, τι να πω; Πιο πολύ να του μοιάζει το μωρό δεν γινότανε. Και το πρώτο τους αλλά και αυτό το παιδί γεννήθηκαν "επικυρωμένα φωτοαντίγραφα" του. Η αδερφή μου είχε μια απλή φιλική συμμετοχή. χαχα (ελπίζω αργότερα να της μοιάσει έστω και λίγο, όπως και το πρώτο). Να μας ζήσει λοιπόν, να τον χαιρόμαστε, να είναι γερός, δυνατός, έξυπνος, όμορφος, καλότυχος και…και…και…

I AM BACK!!!!

Ετσι για αρχή, για το welcome back, αφιερώνω την φωτο που τράβηξα στη Θεσσαλονίκη στη φίλη μου που 1ον τα πήρε που δεν ανέβηκε πάνω μαζί μου και 2ον είναι αθεράπευτα πόντια.
Σημ. Ειναι απο κινητό οπότε δεν φαίνεται πολύ καθαρά. Οι πινακίδες είναι "ΤΕΜΕΤΕΡΟΝ"

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ...ΠΑΛΙ

«Υποκινούμενες οι καταλήψεις»,
«Απαράδεκτος διευθυντής προσπάθησε να σπάσει το μπλόκο των μαθητών»
«Καζάνι που βράζει η παιδεία»
«Ένταση και επεισόδια στις καταλήψεις»
«Πιάστηκαν στα χέρια καθηγητές, γονείς, μαθητές»
«Νόμιμη η κατάληψη εάν υπάρχει πλειοψηφία»
«Εξωφρενικός ο διευθυντής»

Τι είναι αυτά ρε παιδιά???? Καταρχήν, είτε υπάρχουν βάσιμα αιτήματα είτε όχι, πότε θα καταλάβουμε στην Ελλάδα ότι οι καταλήψεις είναι το τελευταίο μέσο/όπλο του μαθητή και ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ. Και εγώ κάποτε έκανα κατάληψη, και εγώ πιστεύω ότι πολλά πρέπει να αλλάξουν στην παιδεία, και εγώ είμαι από τα άτομα που πιστεύω ότι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να δράσουμε. Αλλά όχι και να ζούμε σε παράλληλο σύμπαν. Οι καταλήψεις δεν είναι δικαίωμα των μαθητών που μπορούν να το ασκούν κάθε χρόνο. Οι καθηγητές ΔΕΝ ειναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να αφήσουν το σχολείο και τους μαθητές να "αλωνίζουν". Πολλά σχολεία πιστεύω ότι είναι τόσο απαράδεκτα (συνθήκες, ελλείψεις κτλ) που επιβάλλεται να κάνουν κάτι, αλλά ξέρω και σχολεία που κάνουν κατάληψη επειδή η καθαρίστρια χρησιμοποιεί χλωρίνη όταν καθαρίζει τις τουαλέτες και τα παιδιά λερώνουν τα ρούχα τους!!!!!!!!!!! Εγώ μεγάλωσα ή οι νέοι έχουν «ρίξει» λίγο το επίπεδο? Α, ρε άμοιροι που τρέχατε για τις καταλήψεις για να ρίξετε την χούντα!!!!! Να, ρε, αιτήματα!!!

ΔΙΑΒΑΣΑ....

Οι άνθρωποι πάντα σκέφτονται ανάποδα.
Βιάζονται να μεγαλώσουν και μετά αναστενάζουν για τη χαμένη τους νεότητα.
Χάνουν την υγεία τους για ν’ αποκτήσουν χρήματα και στη συνέχεια ξοδεύουν τα χρήματα για να έχουν υγεία.
Σκέφτονται με άγχος το μέλλον ώστε αμελούν το παρόν.
Παιδιά εσείς προσπαθήστε να έχετε ελεύθερη σκέψη για να έχετε γεμάτη, ευτυχισμένη ζωή.

Είναι κάτι που σε βάζει σε σκέψεις, έτσι; Εμένα σίγουρα με έβαλε στο τρυπάκι να σκεφτώ μήπως χάνω τη ζωή μου κάπως έτσι. Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάποιο τέτοιο κείμενο ή που το σκέφτομαι από μόνη μου. Προσπαθώ να μην αγχώνομαι, να μην εκνευρίζομαι με μικροπράγματα, αλλά…κρατάει λίγο. Εσείς;
Πιστεύετε ότι τα καταφέρνετε καλύτερα ή την έχετε πατήσει όπως οι περισσότεροι;

MIAOY MIAOY

Είναι κοντά 1 το μεσημέρι. 26 Οκτωβρίου. Zέστη. Καλός καιρός. Σκέφτηκα να γυρίσω σπίτι από την παραλία. Να απολαύσω την ημέρα.
Εκεί, ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα είδα κάτι μικρό να τρέχει σφεντόνα. Ήταν όσο ένα ποντίκι στο μέγεθος, άσπρο με πορτοκαλί και …νιαούριζε!!!!!!!
Τρελάθηκα. Εννοείται ότι πέρασα τα επόμενα 15 λεπτά προσπαθώντας να το πιάσω –γιατί φοβόταν πολύ- και να το πάρω σπίτι να το ταΐσω και να το πλύνω.
Πέρασα μπροστά από όλες τις καφετερίες με το βρώμικο γατί στο χέρι –πολύ γραφική φιγούρα έχω καταντήσει. Φτάσαμε σπίτι και από εκείνη την ώρα έχω ένα αδιάκοπο ΟΥΑΑΑ στο αυτί μου. Απίθανο γατί αλλά έχει κάποιο κόλλημα και ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΙ !!!!!
Αυτή τη στιγμή έχουμε φάει, έχουμε πλυθεί ξανά και κάνουμε την επίσημη εμφάνιση μας.
Σας παρουσιάζω τον (αρσενικό είναι) TIGER!!!!!!!!!!